What's Eating Gilbert Grape (1993)

Life is a terrible thing to sleep through

What's Eating Gilbert Grape is zo'n film die toch wel een zekere status heeft. Ik kende hem in ieder geval van titel maar ik wist helemaal niet waarover hij ging. Een tijd geleden dan toch maar eens gekocht voor niet al te veel geld en een paar dagen geleden opgezet. De hoes had het over grappige en originele komedie maar die beschrijving omvat de film toch niet echt want Lasse Hallström levert een mooi verhaal met humoristische kantjes.

Jammer genoeg dat de film op sommige momenten dan ook zo enorm saai is. What's Eating Gilbert Grape kent op zich wel een ietwat boeiend uitgangspunt en het coming-of-age gebeuren is iets wat ik vaak kan waarderen maar ik had hier meer van verwacht. Ik kan dan ook niet juist mijn vinger leggen op waar het misloopt maar ik had het allemaal meeslepender verwacht. Voor mij had de film dan ook gerust mogen stoppen na het verjaardagsfeestje van Arnie waar de moeder buiten komt en de brokken tussen Gilbert en zijn mentaal gehandicapte broertje worden gelijmd. Het uiteindelijke einde waar het huis in de fik wordt gestoken is op zich nog wel mooi maar had voor mij helemaal niet gehoeven. Het leven van de Grape familie loopt niet over rozen, zoveel is wel duidelijk, maar het wordt naar mijn inziens ook allemaal wel erg dramatisch gebracht. Niets lijkt echt goed te gaan en de minste zijstap die wordt genomen resulteert in een gekwetst persoon. Neem nu de situatie met de verjaardagstaart van Arnie. Die geraakt kapot doordat Arnie er van eet dus moet er een vervanging komen. Doordat er geen tijd is om een nieuwe taart te bakken, trekt Gilbert naar het grote complex dat het kleine kruidenierszaakje waar hij werkt compleet overtroefd. Wie komt hij tegen wanneer hij op de parking stapt, zijn baas natuurlijk en die heeft een gekwetste blik op zijn gezicht. Het is lastig te omschrijven maar What's Eating Gilbert Grape is een film die iets teveel probeert om de grenzen van het drama op te zoeken en hierdoor een serieus stuk van zijn kracht verliest. De komst van Becky aan het troosteloze stadje maakt wel een en ander goed maar toch had ik het op den duur wel allemaal gezien.

Waarom dan toch nog die degelijke score van mijn kant? Doordat de personages uitstekend worden neergezet door de acteurs. Nu ben ik nooit echt een grote fan geweest van Leonardo DiCaprio, ik begin hem tegenwoordig meer te kunnen appreciëren dankzij rollen als in Inception maar lange tijd heb ik hem maar een simpele pretty boy gevonden, maar hier speelt hij toch echt wel enorm goed. DiCaprio was ten tijde van film zelf maar een jaar of 19 maar hij lijkt hier wel de beste rol van heel zijn leven te spelen. Als voorbereiding op de film heeft hij een tijd meegedraaid in een tehuis voor mentaal achterstaande tieners en dat heeft overduidelijk zijn vruchten afgeworpen want DiCaprio komt geniaal uit de hoek. Er zijn maar 2 anderen die ik ooit zo overtuigend een mentaal gehandicapte heb zien spelen en dat zijn Dora van der Groen in Pauline & Paulette en Dustin Hoffman in Rain Man, toch ook niet de minste rollen. Maar het is niet alleen DiCaprio die geslaagd uit de hoek komt want ook Johnny Depp doet het weer eens meer dan behoorlijk. Nu ga ik niet speciaal een film kopen voor Depp maar het is altijd wel aangenaam om hem in een rol te zien want hij weet vaak een enorme variëteit in zijn rollen te leggen en dat is hier weer het geval. Hij zet op een uiterst treffende manier Gilbert neer en in samenspel met DiCaprio wordt de film naar een hoger niveau getild. Juliette Lewis begint me ook meer en meer te overtuigen. Ze zal voor mij altijd het grietje uit From Dusk Till Dawn blijven (en de pyscho uit Natural Born Killers) maar hier weet ze eens met een compleet andere rol te scoren. Niet altijd even geslaagd maar over de gehele lijn wel sterk gespeeld. Wel een triestig leven dat die Darlene Cates heeft. De foto van de jonge moeder in de film is effectief een foto van een jonge Cates dus de film heeft wel een aantal gelijkenissen met het privéleven van Cates en dat is gewoon sneu. Ik zal nooit begrijpen hoe iemand zich zo kan laten gaan maar daar heb ik niet veel over te zeggen natuurlijk. Leuk trouwens om in de bijrollen nog wat bekende gezichten te zien zoals John C. Reilly en Crispin Glover. Vooral die eerste speelt eindelijk nog eens een serieuze rol in plaats van al dat niet-grappig gedoe van de laatste jaren.

What's Eating Gilbert Grape is een film die moeilijk is om te omschrijven. Het is een mooie film maar het wordt allemaal wel erg dramatisch aangepakt. Gelukkig kan er gerekend worden op een uitmuntende cast en is de minimalistische setting geslaagd. Toch is dit niet de wonderfilm die ik had verwacht maar eender een waardige poging. Leuk om eens gezien te hebben vanwege zijn status en DiCaprio's beste rol.

3.5*

Sterke Dramafilm, met overtuigend acteerwerk van Depp en Dicaprio. De film duurt geen moment te lang, en het goede verhaal wordt in een prima tempo opgebouwd. Het camerawerk en de sfeer zijn ook pluspunten. Onderhoudend en boeiend drama. 3,5 Ster.

De jonge DiCaprio heeft me met verstomming geslagen. Waarschijnlijk acteert hij hier op zijn best. Al ligt de focus op Gilbert (Johnny Depp), elke 'bijrol' heeft zijn essentie in deze film.

Verdient zéker een plaats in de top 100.

Toch wel een lichte tegenvaller. De film valt nog te pruimen dankzij de schitterende vertolkingen, maar voor het boeiende verhaal moet je de film niet gezien hebben. Ook de humor vond ik wat tegenvallen. In het begin van de film vond ik het personage van DiCaprio best nog wel geinig, maar na verloop van tijd begon ik hem irritanter en irritanter te vinden (maar dat had dus zeker niets met de prestatie van DiCaprio te maken, integendeel).

What's eating Gilbert Grape,

Een film die me heel erg aangreep,

Er gebeurt eigelijk weinig in deze film, het speelt zich af in een boerengat, en je volgt het leven van een ongellukig, groot gezin, met een te dikke moeder en een geestelijk minder begaafd jongen. Eigelijk niet heel vernieuwend of speciaal, maar toch deed me deze film iets. Allereerst vond ik dat ze een topcast hadden, zelfs de onbekende acteurs deden het zeer goed, met name de moeder en de oudste zus Amy. Maar dat niet alleen, het acteerwerk was ijzersterk, met name dat van Leonardo, iemand die ik normaal een overschatte acteur vind, deed het subliem. Iedereen zat goed in zijn rol als plaatselijke boer/boerin, en maakte de film zo goed. Het riep een bepaalde sfeer op die mij af en toe kippenvel bezorgde. En het maakte me dan niet zoveel uit dat het verhaal vrij simpel was. De sfeer maakte veel goed.

Vandaar een dikke 4.5

Ze waren nog jong Depp en DiCaprio

*3

Deze film zijn we vroeger nog met school gaan bekijken en hij is me altijd bijgebleven. Na zoveel jaar heb 'k hem nog eens herbekeken.

De ster in deze film is absoluut Leonardo DiCaprio. Hij speelt hier echt overtuigend een mentaal zwak persoon, al speelt de rest van de cast eigenlijk ook heel sterk.

In het begin kon het verhaal me niet zo bekoren, maar naar het einde toe vond 'k het een hele mooie film.

'k zou de film toch eerder onder drama plaatsen en niet onder komedie zoals er op de doos stond.

De beeldkwaliteit vond 'k wel wat tegenvallen, ondanks dat 'k hem op dvd heb bekeken.

Wie deze film nog niet heeft gezien, zou 'k hem zeker eens aanraden.

Man wat speelt DiCaprio hier toch fantastisch zeg. En wat zijn Depp en hij hier nog jong.

Vond het een sterke film met overtuigende leuk rollen en een pittig aangrijpend verhaal.

Film bleef boeien.

Op aanraden deze film bekeken. Ik moet zeggen dat ik het toch een bijzondere Dramafilm vond. Vooraf had ik totaal geen idee waar de film over ging. Maar het verhaal is erg mooi. Gilbert Grape is een bijzonder personage. Goed geacteerd door Johnny Depp. Je kan echt met het personage meeleven omdat hij zoveel voor zijn gezin zorgt. Het grootste pluspunt aan de film vond ik toch wel Leonardo DiCaprio's prestatie als gehandicapte jongen. Zeer goed geacteerd. De rest van de cast is ook goed op dreef en het hele verhaal rondom Gilbert's moeder was ook best aangrijpend. De film verveelt over het algemeen niet. Al zitten er wel wat onnodige stukjes in soms. Daarmee bedoel ik eigenlijk de hele rol van Mary Steenburgen. Dit sub-plotje met haar man leek niet zo belangrijk eigenlijk ten opzichte van bijv. het verhaal van Arnie en de moeder. Het einde had wat mij betreft wat beter gekund omdat het naar mijn ogen een beetje te abrupt overkomt. Het is niet slecht, maar had ietsje uitgebreider gemogen imo. Over het algemeen vond ik het zeker een mooie film. Ook niet echt een topfilm, maar wel zeker mooi om eens gezien te hebben. Vooral DiCaprio's rol is echt indrukwekkend.

3,5*

Chapeau voor DiCaprio, wat vertolkt hij een fantastische rol in deze film!

Wat een goede film zeg en Depp en DiCaprio spelen erg goed, vooral de nog jonge DiCaprio.

Wat een geweldige film is dit zeg. Echt prachtig gewoon. Je zit er eigenlijk vrijwel meteen helemaal in en de 2 uur vliegen zo voorbij. Zeer sterk acteerwerk van zowel Leonardo als Jonny. Muziek is ook erg passend en mooi. Echt een aanrader!

Gisteren en vandaag op ARTE.

Sfeer herkenbaar uit The last Picture Show en Hud.

20 jaar jonger dan nu

Van What's Eating Gilbert Grape had ik al eens wat stukken gezien, maar nooit de hele film. Zo zag ik al de dood van de moeder en het afbranden van het huis daarna, al wist ik niet dat het toen ging om het einde. Ondanks dat die scènes naar ik schat vijftien jaar zijn blijven hangen heb ik nooit de behoefte gevoeld de film in zijn geheel te zien. Dit komt zeker voor een deel ook door de regisseur, Lasse Hallström, wiens andere werk ik niet bepaald hoog heb staan, zeker niet zijn naargeestige klassiek My Life As a Dog die voor een kinderfilm moet doorgaan, maar evenmin door later zoetsappig, sentimenteel werk als The Cider House Rules en Chocolat. Ik dacht dat ik wel klaar met hem was, maar ik wilde deze vaste bijdrage aan de top 250 van MovieMeter toch nog een kans geven.

En dat blijkt een gewin, want Hallsröm weet zijn gewoonlijke zwaktes te onderdrukken. De film draagt nog steeds zijn stempel, al is het maar door de plattelandslocaties met zijn vaak simpele mensen (simpel op vaak zowel een positieve als negatieve manier) en een overdaad aan zonsop- en ondergangen (als ik later terug denk aan films van Hallström heb ik nooit het gevoel dat het gewoon overdacht of nacht is geweest, wat uiteraard niet klopt). Maar dit is voor zover ik weet de enige keer dat Hallström een juiste toon wee te treffen en de personages die in dit soort omgevingen wonen oprecht weet te treffen, grotendeels zonder valse klefheid, gemakkelijke locatiestereotypen of ongepast luchtige momenten. Ja, hier en daar vliegt hij nog uit de bocht, zoals bij de wat al te kinderachtige verzekeringsagent, maar over het algemeen houdt hij zich prima in.

Dat Hallström hier iets fatsoenlijks van wist te maken is extra knap, omdat hij niet voor het meest gemakkelijke materiaal heeft gekozen. De familie heeft hier wel erg veel problemen, met een veel te zware moeder, een geestelijk gehandicapte zoon, een vader die zichzelf opgehangen heeft en een enorm puberende dochter. Met zoveel heftige onderdelen had dit aan de ene kant kunnen verdrinken in sentimentaliteit of anders een overdreven deprimerende film kunnen worden, maar Hallström en zijn acteurs raken een toon die meestal net goed is. De focus op Gilbert is goed gekozen. Je ziet dat hij persoonlijk lijdt onder de verplichtingen die hij heeft onder zijn familie en hoe hij beseft dat hij zo nooit een toekomst heeft. Maar aan de andere kant voel je de diepe banden die deze familie heeft; de verklaring waarom Gilbert toch niet gewoon iedereen in de steek laat. De haat die Gilbert voelt voor zijn familie komt net zo sterk naar voren als zijn liefde voor diezelfde mensen en dat is essentieel om deze film te laten werken. Als Gilbert uit woede Arnie een aantal keren heel hard slaat weet je waar het van komt, maar begrijp je even goed waarom de spijt die hij ervan heeft zo groot is.

Deze film had bij zoveel scènes mis kunnen gaan, maar het gebeurt maar zelden. De moeder die haar schaamte voor haar uiterlijk opzij zet en op bijzonder heldhaftige wijze haar zoon ophaalt bij de gevangenis vond ik bijvoorbeeld net een tikkeltje te overdreven en die hele scène waarin Gilbert door zijn baas betrapt als hij taart koopt bij de grote concurrent lijkt hier al meerdere gebruikers te hebben doen zuchten. Maar daarvoor in de plaats krijgen we gelukkig wel weer scènes zoals die waarin Gilbert zijn nieuwe vriendin voorstelt aan zijn moeder. Dit had het ultieme valse sentiment moeten opleveren, maar de manier waarop iedereen hier acteert en de ingetogen regie van Hallström maken het oprecht.

Niet veel films gaan over hoe de liefde voor andere mensen of je gevoel van eerbaar plicht je terug kunnen houden in je eigen leven. Nog minder van die films is goed. What's Eating Gilbert Grape hoeft zich nergens voor te schamen. Uiteraard kan het acteerwerk niet genoeg geprezen worden, maar buiten de voor de hand liggende pluimen voor DiCaprio en Carver vind ik dat ook Depp echt een applaus verdient heeft. Was hij ooit zo menselijk in een rol? Hallström zelf verliest filmt het allemaal iets minder mooi dan gewoonlijk, maar ik ben blij dat hij zijn vaak nogal clichématige schoonheid hier heeft ingeruild voor een meer sobere look die meer de troosteloosheid van het dorpje benadrukt. Toch nog één misser: het karakter van Juliette Lewis wordt nooit méér dan het perfecte meisje dat de held inspireert om zichzelf meer te waarderen; een cliché dat ik een beetje moe ben. Al wordt ze nooit zo geforceerd alternatief als Natalie Portman, wiens personage in Garden State een zelfde functie vertolkt. Lewis speelt het gelukkig wat meer naturel, maar het is tevens de minst interessante rol die ik haar nog heb zien spelen.

Niet een perfecte film. Het heeft zo zijn onhebbelijkheden, net als de familie Grape. Maar ik moest er toch van houden, net als van de familie Grape.
4*

Hallström heeft nog een film in de top 250 zie ik, die over een hond. Ondanks het succes van deze lijkt die me toch weer vreselijk.

Echt een tranentrekker...

Ja en nee. De film heeft bij mij een goed gevoel achter gelaten. Hoe het gezin zich toch weet te redden in de toch wel trieste situatie waarin men leeft. Geweldig. Werd juist erg blij om Arnie zijn perikelen te zien. Vrolijk ventje.

Geweldig acteerwerk!

Goede film, maar ik sta ervan te kijken dat deze in de top 250 staat. Al snap ik de lovende woorden wel. Het acteerwerk is om van te smullen. Zowel Johnnie Depp als (en vooral) Leonardo DiCaprio zijn erg sterk in deze prent. Ik heb best kunnen genieten van de tragiek van Gilbert en het vroege jaren negentig sfeertje voelt prettig vertrouwd aan, maar echt uitzonderlijk vond ik het nu eerlijk gezegd ook weer niet. Het is vooral een oerdegelijke film met een aardige romance en probleemstelling. De karakters waren interessanter. Van tijd tot tijd mag ik deze film toch wel graag kijken.

Had deze vroeger op DVD samen met nog een film, was een geweldig indrukwekkende film al op jonge leeftijd.

Hartverwarmende film. De scene dat Juliette Lewis de moeder van Johnny Depp voor de eerste

keer ontmoet vind ik zo ontroerend:

Verontschuldigend zegt zijn moeder tegen Juliette Lewis: 'I haven't always been like this.'

Waarop Juliette Lewis antwoordt: 'Well, I haven't always been like this either.'

Aandoenlijk epos dat bijzonder fraai is uitgewerkt. Rijk aan detail, een aantal levenslessen passeren de revue en natuurlijk de heerlijke chemie tussen Depp en DiCaprio. Een knap staaltje acteerwerk in misschien wel één van de moeilijkste rollen in film in het algemeen, het neerzetten van een geestelijk gehandicapte. Erg overtuigend en knap aangevuld door Depp. Het plot vindt daarnaast een goede balans tussen drama en euforie, wat nergens wordt overdreven; anderzijds gaat het jammergenoeg nergens écht de diepte in. Al met al een bovengemiddelde film.

Al een paar maal gezien en nog steeds verrast door het ongelooflijke spel van Leonardo DiCaprio, onthou die naam.

Ik zal die naam onthouden...

Trailer @ youtube

Er zijn weinig films zo ontroerend als What's Eating Gilbert Grape?

Als broer van een gehandicapt zusje staat deze film misschien wel het dichtst bij mij als persoon.

DiCaprio in de rol van zijn leven, dat is duidelijk. Ik heb nog nooit iemand zo overtuigend een gehandicapt persoon zien spelen. Tot op heden de beste acteerprestatie die ik gezien heb.

Los van de zwaarlijvige moeder, overleden vader en de komst van Becky is de rol van Arnie. Begrijp me niet verkeerd; in al deze onderdelen scoort Hallström goed, maar Arnie is de sleutel tot deze film.

Ontdaan van al het cliché Hollywooddrama ontstaat een zeldzaam mooie film. Een grauw, realistisch beeld van een troosteloos Amerikaans dorpje waar een speciale familie woont. Terwijl de sleur pijnlijk duidelijk wordt, zijn er ondertussen veel scènes met Arnie die juist de pracht van het leven duidelijk maken. Een op en top levensgenieter op sleeptouw genomen door z’n broer. De chemie tussen Arnie/DiCaprio en Gilbert/Depp is ongekend. Hoewel de relatie tussen Arnie en Becky wat mij betreft ook een mooie driehoeksverhouding oplevert.

[...]

"You don't hurt Arnie.

You just don't"

Letterlijk en figuurlijk een klap in je gezicht. Of in ieder geval in die van mij. Nota bene Gilbert, als grote beschermbroer (Because nobody hurts Arnie, right?), is het die uiteindelijk klapt. Een moment dat mij enorm aangegrepen heeft en mij ook aan het denken gezet heeft. Alsof je eigen denkkader opeens verruimd wordt en je je opeens beseft hoe weerloos Arnie (of in mijn geval mijn zusje) is.

Ik noem het weerloos, maar feitelijk ben ik juist degene die weerloos is. Een leven zonder beperkingen en vooringenomen denkpatronen, dat moet toch het mooiste zijn wat je kan overkomen?

Al met al is het zeker niet de perfecte film en is er genoeg op aan te merken. Deze film is voor mij echter de volle mep, omdat met name het einde zo bizar goed is. Buiten dat het enorm emotioneel en meeslepend is, heeft het einde mij bovenal nieuwe inzichten heeft opgeleverd in mijn eigen leven. En dat lukt een film maar zelden.

Sterk acteerwerk van Leonardo DiCaprio, knap gedaan. Verder een vrij degelijke film, het plot en het acteerwerk zijn in orde, maar heel bijzonder is het nou ook weer niet. De film kijkt best aardig weg, maar echt betrokken raken bij de personages lukte mij niet.

Topfilm in drama genre. Boeiend verhaal dat nergens saai is en veel komische momenten.

Erg goed geacteerd door DiCaprio, zelfs beste rol die ik van hem heb gezien.

Deze film speelt zich af in een klein en saai dorpje genaamd Endora. Toch is de film zelf verre van saai. Veelal is de film een karakterstudie en hierbij is de chemie tussen Johnny Depp en Leonardo DiCaprio van grote betekenis. Het is daarom ook een mooie en ontroerende film die in alle eenvoud ontzettend mooi is uitgewerkt. Het staat bol van emotie en laat je lachen en huilen en inzien wat belangrijk is in het leven.

Haha, zo'n 20 jaar te laat met die opmerking.

Ge-wel-di-ge rol van DiCaprio.