Distance (2001)

Hmm, ik ben vrees ik iets minder enthousiast dan killalot, maar ook dit blijft weer een knappe Kore-eda.

Al blijft die vergelijking met After Life steeds, en kan ook deze film daar niet tegenopboksen. Het concept is goed maar mist weer dat magische randje, acteerprestaties valt zeer weinig op aan te merken (grote namen ook, een Susumu en Asano), drama zit goed en geregeld komen er zeer mooie shots voorbij. Vooral opmerkelijk weer de insert van totaal stille shots tussen rumorige scenes met veel randlawaai. Doen het altijd wel goed bij mij.

Alleen is het camerawerk soms iets te warrig, en is enkel het einde echt knap te noemen. Daarvoor sleept de film soms iets te lang aan. Al heb ik me verder zeker niet verveeld, 100% raken deed de film me niet. Kleine 4*

Edit : waar deze film geen entertainmentswaarde zou hebben, geen idee ...

Weer zonder al te grote gebaren vertelt Koreeda een verhaal over verlies en weer is het magistraal in vooral inlevingsvermogen en het niet beoordelen. Sommige gebeurtenissen zijn daar te groot voor.

Schitterend is ook het stuk dat de groep weer terug in de bewoonde wereld is, ze noodles gaan eten, in de trein zitten en ieder zich op zijn manier weer aanpast aan het dagelijks leven. Telefoons die gaan, Tokyo dat druk is. De wereld die doordraait.

Ik wist het eigenlijk al lang, maar Koreeda is een van mijn favoriete regisseurs, zo niet mijn favoriete regisseur.


4.5*

Naturel!

Er zijn weinig filmmakers die zo gewoon, onbevreesd en licht geheimzinnig over het onderwerp de dood kunnen verhalen als Koreeda. Sommige mensen lopen al weg met een regisseur die de dood niet uit de weg gaat ( Bergman ), maar Koreeda stelt er dus heel wat meer tegenover, zo ook hier weer.

De film is gespaard gebleven van een score of een soundtrack. Slechts de omgevingsgeluiden zijn nadrukkelijk waarneembaar, waardoor Koreeda zijn verhaal zuivert van iedere vorm van vals sentiment, niet dat Koreeda het type is waarbij dat soort sentiment komt bovendrijven, maar toch.....

Ik vond het echt prachtig om te zien dat de jongeren niet overgeëmotioneerd of vol wroeging de plek des onheils bezochten, máár juist met zoveel toewijding en respect voor de overledenen, zònder hen te veroordelen. Dóór de overledenen te herinneren en zich in hun laatste levensdagen en situatie proberen te verplaatsen.

Koreeda maakt een onderwerp waar nog steeds een taboe op rust bij veel mensen, ( omdat veel mensen de dood vrezen en er niet over wensen te praten ), schijnbaar kinderlijk eenvoudig bespreekbaar, toegankelijk en bovendien uiterst boeiend, dankzij zijn mededogen en warmte voor de levende en niet - levende medemens. De scene waar de vriendengroep op de terugweg nog even wat gaat eten is zowel herkenbaar uit het leven gegrepen als magisch mooi!

Sommige zaken in deze film blijven onuitgesproken ( Hoe kwamen de overledenen nou aan hun einde? ) of onverklaarbaar ( de rol van een jongen ), maar nou juist dat maakt Distance samen met het prachtige camerawerk en de inhoud, een film van bijna mythische proporties! En wat een geweldige apotheose ook!

Wat betreft het onuitgesprokene in mijn vorige alinea, heb ik wel een eigen theorie: Geheel in de lijn van de film, waar Koreeda zich begaan toont met iedereen, lijkt hij het wat oneervol en onbelangrijk te vinden om verdere informatie te verschaffen over de doodsoorzaak van de overledenen. Niet geheel ontoevallig, gezien de Japanse cultuur die nog veel meer om eer lijkt te draaien.

Aanvankelijk was ik de enige die licht bevreesd was, omdat ik Koreeda wel eens een flater zou zien slaan, zoals hij al deed bij Maborosi, die ik nog wel een keer wil herkansen. Het bleek volledig anders uit te pakken, Distance behoort samen met After Life tot Koreeda `s beste werk! Een 4,5*

Mijn tweede Koreeda en die beviel iets beter dan de eerste.

Ook wel een moeilijke film, omdat je toch behoorlijk gefocust moet zijn, op wat er allemaal gebeurt. Op zich is het best een interessant verhaal. Het is een rustige film, die alles langzaam opbouwt. Het tempo is niet hoog en visueel is het bij tijd en wijle best mooi, al is het soms ook wel wat minder mooi. Het acteerwerk is rustig en ingetogen en zeker niet slecht. Muziek is niet of nauwelijks aanwezig en daardoor komt de natuur waar de jongeren naartoe gaan, regelmatig goed naar voren.

Verhaaltechnisch blijft er achteraf gezien het een en ander open staan, wat je zelf kunt invullen. De flashbacks waren best goed en verduidelijkten een hoop over het doen en denken van de partners van de vriendengroep. Het laatste half uur vond ik het niveau een beetje wegzakken, hoewel het einde dan wel weer goed was.

Uiteindelijk blijf ik een beetje met gemengde gevoelens achter. Het is zeker een film met potentie, die bij vlagen best boeiend en mooi is, maar die zeker ook zijn mindere momenten kent. Wel is het positief dat alles redelijk goed blijft hangen.

3,0*

Eveneens een erg fraaie film van Koreeda, al vond ik hem toch (een stuk) minder dan Maborosi en Nobody Knows bijvoorbeeld. Die bleven echt hangen en imponeerde zowel inhoudelijk als visueel. Kan ook toeval zijn dat deze me minder deed, maar daar bleef het inhoudelijk wat achter. Ook visueel was het niet zo fraai als gehoopt.

Blijft wel staan dat de stijl, onderkoelde spanning, waarheidsgetrouwe dialogen en sfeer ook hier van zeer hoog niveau zijn. Ook het einde is zeer mooi. Ik hou het op een 3.5*.

Met zijn sobere en ingetogen, haast documentaire registratie lijkt Koreeda inderdaad op afstand te blijven, maar dat is dan een... gepaste afstand. Hij laat zich ook niet verleiden tot al te veel poëzie, en in dit geval levert dat misschien wel een nog sterkere film op.

De ontroering, de emotie, ligt toch in de algemene situatie van mensen die door een afgrond van onbegrijpelijkheid gescheiden zijn van hen, die hun ooit zeer na leken te staan. Daar hoeven natuurlijk ook geen dikke strepen meer onder gezet te worden.

Maborosi behandelde in zekere zin hetzelfde thema, hoewel Koreeda zich daar iets meer poëzie permitteerde. Het één of ander heeft op zichzelf ook niet mijn voorkeur; het is maar net wat werkt.

Laatstgenoemde film maakte op mij persoonlijk zelfs nog iets meer indruk. Misschien wel omdat het daar om maar één persoon ging; terwijl we hier te maken hebben met maar liefst vijf personen. Dan gaat je inlevingsvermogen wat minder diep, misschien.

Aan de andere kant: in Distance kan worden uitgespeeld dat de protagonisten wel lotgenoten zijn, maar toch allemaal alleen zijn in het verwerken van hun verlies.

Hoe dan ook, in de score uitgedrukt is er voor mij geen verschil.

Meest memorabele scène wat mij betreft die van de vlucht van Koichi, waarbij ingezoomd wordt op de hem vanuit het bovenraam nastarende ‘zuster’, die hij eerder vergeefs heeft proberen te bewegen om samen weg te gaan. De totale vreemdheid van die blik, van een ‘bekende’ toch, waarin het verschil tussen mens en geestverschijning vervaagt: daar gaan de haren op m’n armen recht van overeind staan.

Overigens heb ik me gewaagd aan de prijzige R2-versie, en hoewel ik er vanwege deze film zeker geen spijt van heb, moet ik zeggen dat ik de beeldkwaliteit wel wat teleurstellend vond.

Van de films van Koreeda ben ik nooit enthousiast geweest gezien mijn lage waarderingen voor zijn films. Voor mij was dat een reden om zijn films voortaan maar te laten schieten. Dat ik Distance daarentegen toch ben gaan bekijken is omdat ie op nummer 1 staat van Mochizuki Rokuro’s toplijst van Japanse films. En laat die film nu juist een voltreffer zijn. Het duurde wel even voor ik er in kwam, maar op een gegeven moment liet die film mij niet meer los. De momenten tussen de nabestaanden bij het meer en de flashbacks van de nabestaanden met hun geliefden vóór zij zelfmoord pleegden maakten enorme indruk op mij. Dat de film niet voorzien was van een soundtrack werkte in deze film perfect. Zo was ik nog beter in staat met de nabestaanden mee te leven. Dat er verder geen verklaringen werden gegeven op het waarom van de handelingen van de sekteleden vond ik achteraf zeer goed gevonden. Je werd als toeschouwer nu gedwongen dat zelf maar proberen in te vullen. Daarom bleef deze film na afloop nog lang door mijn hoofd spoken.

Tja, misschien komt het voor mij dus toch nog goed met de films van Koreeda en ik ga binnenkort ook zeker zijn laatste film bekijken, After the Storm die op 16 maart in première gaat.

4.0*

Mijn Koreeda's intussen opgekrikt naar 15 stuks en met deze Distance vond ik wel wat raakvlakken met zijn eerdere film/docu Without Memory (1996) en Wandafuru Raifu (1998). After life vind ik nog steeds één van zijn allerbeste films waarbij het ook draait rond herinneringen. En dat is bij Distance niet anders wanneer nabestaanden achterblijven met een plotse leegte met alleen maar herinneringen. Geen verklaringen naar het hoe en waarom van de handelingen, wel de gedeelde smart van het verlies.

Zoals steeds erg sereen en met de nodige touch naar voren gebracht. Ontroerend en auhentiek, Koreeda weet er steeds de juiste toon op te zetten. Veelal zonder veel blabla van sentimentele strijkers laar Koreeda gewoon de beelden voor zich spreken. Vaak herkenbaar ook, onbeholpen soms, maar net daarom zo naturel.

Een film die ik zeker apprecieer, maar niet tot zijn beste beschouw, maar dat is louter persoonlijk. Het is sowieso altijd fijn een Koreeda te mogen zien.