Distance (2001)

Met zijn sobere en ingetogen, haast documentaire registratie lijkt Koreeda inderdaad op afstand te blijven, maar dat is dan een... gepaste afstand. Hij laat zich ook niet verleiden tot al te veel poëzie, en in dit geval levert dat misschien wel een nog sterkere film op.

De ontroering, de emotie, ligt toch in de algemene situatie van mensen die door een afgrond van onbegrijpelijkheid gescheiden zijn van hen, die hun ooit zeer na leken te staan. Daar hoeven natuurlijk ook geen dikke strepen meer onder gezet te worden.

Maborosi behandelde in zekere zin hetzelfde thema, hoewel Koreeda zich daar iets meer poëzie permitteerde. Het één of ander heeft op zichzelf ook niet mijn voorkeur; het is maar net wat werkt.

Laatstgenoemde film maakte op mij persoonlijk zelfs nog iets meer indruk. Misschien wel omdat het daar om maar één persoon ging; terwijl we hier te maken hebben met maar liefst vijf personen. Dan gaat je inlevingsvermogen wat minder diep, misschien.

Aan de andere kant: in Distance kan worden uitgespeeld dat de protagonisten wel lotgenoten zijn, maar toch allemaal alleen zijn in het verwerken van hun verlies.

Hoe dan ook, in de score uitgedrukt is er voor mij geen verschil.

Meest memorabele scène wat mij betreft die van de vlucht van Koichi, waarbij ingezoomd wordt op de hem vanuit het bovenraam nastarende ‘zuster’, die hij eerder vergeefs heeft proberen te bewegen om samen weg te gaan. De totale vreemdheid van die blik, van een ‘bekende’ toch, waarin het verschil tussen mens en geestverschijning vervaagt: daar gaan de haren op m’n armen recht van overeind staan.

Overigens heb ik me gewaagd aan de prijzige R2-versie, en hoewel ik er vanwege deze film zeker geen spijt van heb, moet ik zeggen dat ik de beeldkwaliteit wel wat teleurstellend vond.

Nog even een reminder voor hen die het gemist hebben: Distance is morgen te zien in EYE in het kader van het Japanse tribute-programma MUBII: Distance in EYE.

Ik zal er zelf niet bij zijn, om even bij te komen van de nogal drukke Sint-week . Ik heb de film al tweemaal op doek gezien en daarnaast nog op DVD, maar toch: van harte aanbevolen!!

Van de films van Koreeda ben ik nooit enthousiast geweest gezien mijn lage waarderingen voor zijn films. Voor mij was dat een reden om zijn films voortaan maar te laten schieten. Dat ik Distance daarentegen toch ben gaan bekijken is omdat ie op nummer 1 staat van Mochizuki Rokuro’s toplijst van Japanse films. En laat die film nu juist een voltreffer zijn. Het duurde wel even voor ik er in kwam, maar op een gegeven moment liet die film mij niet meer los. De momenten tussen de nabestaanden bij het meer en de flashbacks van de nabestaanden met hun geliefden vóór zij zelfmoord pleegden maakten enorme indruk op mij. Dat de film niet voorzien was van een soundtrack werkte in deze film perfect. Zo was ik nog beter in staat met de nabestaanden mee te leven. Dat er verder geen verklaringen werden gegeven op het waarom van de handelingen van de sekteleden vond ik achteraf zeer goed gevonden. Je werd als toeschouwer nu gedwongen dat zelf maar proberen in te vullen. Daarom bleef deze film na afloop nog lang door mijn hoofd spoken.

Tja, misschien komt het voor mij dus toch nog goed met de films van Koreeda en ik ga binnenkort ook zeker zijn laatste film bekijken, After the Storm die op 16 maart in première gaat.

4.0*

Na herziening verhoogd naar het maximum. Dit is een perfecte film, een balsem voor mijn hart. Alles klopt: het tempo, de tinten, de dialogen en de setting.

Melancholiek.

Japanse Blu-Ray release. Volgens Amazon engels ondertiteld en regiovrij.

Ook After Life, Air Doll, Still Walking, Maborosi en Nobody Knows komen uit.

Mijn Koreeda's intussen opgekrikt naar 15 stuks en met deze Distance vond ik wel wat raakvlakken met zijn eerdere film/docu Without Memory (1996) en Wandafuru Raifu (1998). After life vind ik nog steeds één van zijn allerbeste films waarbij het ook draait rond herinneringen. En dat is bij Distance niet anders wanneer nabestaanden achterblijven met een plotse leegte met alleen maar herinneringen. Geen verklaringen naar het hoe en waarom van de handelingen, wel de gedeelde smart van het verlies.

Zoals steeds erg sereen en met de nodige touch naar voren gebracht. Ontroerend en auhentiek, Koreeda weet er steeds de juiste toon op te zetten. Veelal zonder veel blabla van sentimentele strijkers laar Koreeda gewoon de beelden voor zich spreken. Vaak herkenbaar ook, onbeholpen soms, maar net daarom zo naturel.

Een film die ik zeker apprecieer, maar niet tot zijn beste beschouw, maar dat is louter persoonlijk. Het is sowieso altijd fijn een Koreeda te mogen zien.