La Course à l'Échalote (1975)

Zoals heel dikwijls speelt Pierre Richard het verstrooide type van de ene gekke situatie in de andere tuimelend.

Niet de beste film met de Franse komiek, maar bij momenten is het toch wel onbedaarlijk lachen.

Een uiteraard nog jonge Jane Birkin speelt vlot mee in het absurde gedoe dat zijn beste momenten in het eerste halfuur kent.

Een typische Claude Zidi-komedie.

Leuke vlotte komedie met veel wendingen en plot wisselingen

3,5 ***

Het is met enige pijn aan het hart dat ik de 2,5* uitdeel want ik heb altijd een warm hart gehad voor Pierre Richard. Zijn onhandige, verstrooide en romantische personages zijn vaak onvergetelijk. Echter kwam hij met de jaren niet meer los van zijn typetje. Hetzelfde typetje ook in La Course a l'Echalote maar het verhaal sprak me minder aan. Hier is Richard een kaderlid in een bank, die plots moet invallen voor zijn directeur die op verlof vertrekt. Hij raakt betrokken bij een misdaadverhaal rond papieren die veel geld waard zijn. Jane Birkin vond ik storend met haar foeilelijke Britse accent. Voor Pierre Richard is het gewoon business as usual. Toch heb ik me erg vermaakt met die theatrale finale waar hij zuilen omver hakt en ook met het huis dat in de fik gaat, maar het is een mindere film met hem.

Een film van Claude Zidi die met name in de jaren 70 erg actief was en meer komedies regisseerde en schreef. Behalve met Pierre Richard maakte hij ook een aantal komedies met Louis de Funès. De komedies van Zidi zijn vergelijkbaar. In de regel zijn de personages overtrokken aangezet en komen ze door allerlei misverstanden of toevalligheden in een situatie terecht die vervolgens helemaal ontspoord. In La Course à l'Échalote is dat niet anders.

Een film waarin de meeste humor visuele humor is. Veel slapstick. Heerlijk. Veel is grappig. Niet alles. Sommige scènes waren misschien in het productiejaar van de film erg grappig, maar zijn dat nu niet meer. Zo wordt het blijkbaar als erg grappig gezien om mannen gehuld te laten gaan in vrouwenkleding. Dermate grappig zelfs dat deze gimmick in meerdere scènes wordt gebruikt. Ik vond het nogal langdradige scènes. Gelukkig zijn de meeste andere scènes wel grappig..

Het verhaal stelt niets voor en dient enkel als excuus om gebeurtenissen te laten ontsporen. De film spoedt zich in een ijltempo van de ene plaats naar de andere. Van de ene dwaze situatie naar de andere. Van stilstand is in deze film geen sprake. Er gebeurt steeds wel iets. Pierre Richard is een goede komiek en verantwoordelijk voor een paar heerlijke scènes. La Course à l'Échalote is een leuke komedie die vooral visuele humor en slapstick biedt. Het is humor die mij goed ligt.