Abbott and Costello in the Foreign Legion (1950)

Een echte liefhebber van Abbott en Costello? Neuh.. dat nou ook weer niet. Maar af en toe kijk ik er wel eens eentje als tussendoortje. Die twee zijn in ieder geval een stuk beter te genieten dan de Three Stooges. Daarbij zijn hun filmpjes altijd lekker kort én de kinderen vinden ze prachtig. Trouwens, Lou Costello heeft waarschijnlijk goed gekeken naar Oliver Hardy, want heel veel maniertjes lijken wel gekopieerd.

In the Foreign Legion is wel één van de leukste van Abbott en Costello die ik tot nu toe zag.

I feel a damp opening in the wall

Abbott & Costello in the Foreign Legion was een film met hindernissen, niet voor de makers maar eerder voor mezelf. Ik heb de film 2x moeten uitzetten omdat ik ofwel te ziek was ofwel te moe maar veel is daar volgens mij ook aan te wijten dat dit niet zo'n bijzondere film van het duo is. Het is natuurlijk alweer de 26e film in de reeks maar voor het eerst sinds lang is de regie ook niet meer in handen van Charles T. Barton maar wordt Lamont weer eens opgetrommeld sinds Hit the Ice, wat toevallig ook één van de mindere in de reeks is.

Het grote probleem is het plot. Ik ben grote fan van het duo maar ben eerlijk gezegd heel de leger/marine/... situatiehumor wel wat beu aan het geraken. Veel voelt nogal veroudert aan en de films onderscheidden zich ook nooit ten opzichte van soortgenoten in het genre. Zo ook deze Foreign Legion. Net zoals bij Hit the Ice weet Lamont niet echt de goede combinatie te vinden tussen plot en de humor want ook hier slaagt hij er in om de film een groot aantal dode momenten te laten doormaken. Spijtig maar tegelijkertijd ook verbazingwekkend want hoe kun je een film redelijk saai maken wanneer je zo'n geweldig duo tot je beschikking hebt. Het plot heeft op zich wel een aantal goede vondsten zoals de worstelscène maar over het algemeen krijg ik toch iets te vaak een net-niet gevoel. Jammer maar helaas. De film is, in tegenstelling tot een groot aantal andere films van het duo, niet echt memorabel. De routines zijn nogal dun gezaaid en de enige scènes die ik me nog kan herinneren, ik heb de film al een aantal dagen geleden heb gezien, zijn vooral te wijten aan het uitstekende spel van Abbott & Costello.

Abbott & Costello maakten hun films nogal snel achter elkaar. In hun echte hoogdagen was het niet vreemd dat er 3 titels op een jaar uitkwamen maar nu begint er toch wel wat tijd tussen de films te zitten. Op zich niet zo vreemd want de mannen worden natuurlijk al wel een dagje ouder (Abbott was ten tijde van deze film 55 en Costello was er 44 maar zou al 9 jaar later sterven) maar Costello was ook regelmatig ziek. Er waren al eens eerder opnames uitgesteld doordat één van beide ziek was (ik geloof dat Costello ook regelmatig last had van reuma) maar deze keer had Costello last van zijn gal waardoor hij een operatie moest ondergaan. Je moet het was Costello aangeven dat hij liefde voor het vak heeft want hoewel hij op een stuntdubbel kon rekenen voor alle 'zware' scènes, deed hij alles zelf in de film. Met als resultaat een paar uitgerekte pezen en een arm uit de kom. Soit, in ieder geval is het duo wel weer van hetzelfde niveau als vanouds. Patricia Medina is wel weer zo'n leuke verschijning die je wel meer tegenkomt in de Abbott & Costello films. De film kent ook wel een aantal leuke bijrollen zoals Walter Slezak die de rol van Sergeant Axmann op zich neemt. Het plot achter In the Foreign Legion gaat over een worstelaar die overduidelijk niet kan acteren. William 'Wee Willie' Davis is een beer van een vent, was professioneel worstelaar in zijn gloriedagen maar is vooral de moeite waard bij de worstelscènes.

Mindere film van het duo. De cast is op zich wel leuk maar het is vooral het plot dat wat tegen steekt. Lamont weet niet de juiste feeling op te brengen om hier een succes van te maken, mede doordat hij precies de finesse mist om een goede combinatie van verhaal en humor te maken. Jammer maar hopelijk is Meet the Invisible Man van een hoger niveau. Moet wel lukken denk ik doordat The Invisible Man één van mijn favoriete Universal Monsters film is.

3*

Dit is inderdaad niet hun beste film maar van de andere kant is Abbott and Costello in the Foreign Legion toch wel erg onderhoudend.Vooral hun aankomst in Algiers en dan met name de scene op de slavenmarkt is erg leuk en ook de woestijn staat garant voor enkele grappige routines.

De bijrollen worden op zich ook wel goed ingevuld maar dragen verder niet al te veel bij aan het komische gehalte van de film.En dat doen zeker het script en de regie ook niet,want die vind ik alle twee nogal mat en vrij inspiratieloos.

Dus moet het duo het voornamelijk op eigen kracht doen en ik moet zeggen ze stellen zeker niet teleur en tillen In the Foreign legion toch nog naar een zeer acceptabel niveau.

Geen topper in hun oeuvre maar toch zeker wel een degelijke middenmotor.

In deze film speelt Douglass Dumbrille opnieuw de rol van een corrupte Arabische sjeik na zijn optreden in Lost in a Harem. De opnames voor deze film stonden oorspronkelijk ingepland voor december 1949. Lou Costello moest echter in november 1949 een operatie aan zijn galblaas ondergaan, en de opnames werden uitgesteld. Ondanks dat Costello een stuntdubbel had, deed hij de worstelscènes zelf. Helaas leverde hem dit wel een verdraaide arm, en een uitgerekte pees op.

Ondanks dat deze film wat gehaast is, valt er genoeg te beleven. De humor is vaak zo eenvoudig, maar weet je uiteindelijk alsnog een lach op je gezicht te bezorgen. Dit geldt ook voor de razendsnelle woordgrappen. In deze film horen we de stem van Candy Candido voorbij komen. Hij zou na de dood van Costello met Bud Abbott samenwerken. Nog steeds onderhoudend genoeg voor de liefhebbers.

3,0 *