Meek's Cutoff (2010)

>>hierboven, er klopte wel meer niet. Begon eigenlijk al meteen; zie je eerst die huifkar met moeite naar de overkant geloodst worden, prima, kan. Daarna zie je drie vrouwen, eentje met een vogelkooitje. Vreemd, alsof dat echt niet meer op de huifkar paste,

Als je een vogelkooitje op een hobbelende huifkar zet, wordt het vogeltje tegen alle wanden van het kooitje gesmeten totdat het dood is. Kun je dus beter in je hand houden. Maar ga gerust verder met deze hopeloze non-argumenten. Erg vermakelijk...

Volgens mij was het vooral gedaan om te laten zien dat de vrouwen zorgzaam waren en voor het huishouden zorgde. Stereotypering is in deze film zo mogelijk nog erger dan in The Dark Knight Rises.

Hahahahaha, Jezus christus, hoe kun je dat nou zeggen?! Die sterotypering is compleet reëel, en een van de centrale thema's van de film! Teveel James Bond gekeken inmiddels?

“Prachtig historisch drama vol onderhuidse spanning.” (**** Telegraaf); **** (NRC, Parool, Volkskrant, Filmkrant, Film.nl); "…spannend avontuur…” (Trouw); “Meek’s Cutoff is zo’n film die met de jaren alleen maar groter zal worden en waarvoor alvast een plek gereserveerd kan worden in de eindejaars top tien.” (**** VPRO Cinema.nl); “De beelden van het ruige, dorre landschap zijn schitterend en Michelle Williams speelt een ijzersterke rol.” (Metro); “…fascinerende, vernieuwende western die bewijst dat er nog steeds leven in het oude genre zit.” (****1/2 Filmtotaal); “…bold, unrelenting and willfully oblique…a singular cinematic experience: subtle, simple and devastating. Saddle up.” (**** Time Out Amsterdam); “De Amerikaanse onafhankelijke cinema heeft een nieuw icoon: Kelly Reichardt.” (**** Filmmagie); “…magnifieke nieuwe film van het Amerikaans supertalent Kelly Reichardt…” (HUMO); “Een prachtige psychowestern…enigmatische en intens picturale western…veelgelaagde, prachtig gefotografeerde en discreet aangrijpende survivaltocht…” (**** Focus knack); “…adembenemend…geweldig…” (**** De Standaard); “…beautifully hand-crafted picture… one majestic composition after another…” (Variety); “Inventive, rewarding & mysterious” (**** Time Out); “A film with true grit” (Total Film).

"Clichévol drama met prachtige diepe karresporen...." (** Reinbo's moviemeter)

"Expendables, my dear O. It's called, Expendables these days."

Hellup!

Gaan hullie nou nog steeds door met ruzie maken?

(wel geinug overigens), deze dixcussie volgen duurde langer dan die hele film kijken!

Ik was maar wat blij dat deze film zich niet ontvouwde als een simpele genrefilm. Want ik hou niet van westerns. Gelukkig zet Meek's Cutoff de idee van het verheerlijkte Westen op zijn kop en krijgen we een hopeloze dwaaltocht in de prairie te zien. Gerry voor pioniers. Zo minimalistisch en uitzichtloos als in de film van van Sant wordt het nooit. Maar Reichardt slaagt er goed in het naderend noodlot duidelijk te maken.

Het sterke punt vond ik de manier waarop alle karakters duiding gaven aan de wereld, en de langzaam veranderende positie van Meek hierbinnen. Aanvankelijk wordt deze wildebras neergezet als een meneertje know-it-all; het rationele denken dat de hele prairie op zijn duimpje kent, en 'm dus volledig beheerst. Met de komst van de vreemdeling verdwijnt zijn arrogantie echter met de minuut. Dit wordt tof neergezet door hem steeds meer uit beeld te laten en alle aandacht te focussen op de vrouwen en de primitieveling. Het wereldbeeld van deze Indiaan is zogenaamd van de pot gerukt, maar na verloop van tijd wordt duidelijk dat-ie toch wel erg één is met de elementen. En dus wordt hij het baken van zekerheid.

Te midden van dit alles staat Emily Tetherow. Een rol van Michelle Williams die doet wat ze eigenlijk altijd doet: een beetje moeilijk staren. Maar, ze doet het met verve. Mevrouw Tetherow kiest aanvankelijk de positie van Meek, zoals duidelijk wordt in het schoen-incident. 'O, je moest eens weten hoe ver wij zijn,' terwijl ze met naald en garen het kapotte schoeisel van de prairie-pauper repareert. Later in de film verschuift haar blik op de wereld echter en accepteert ze dat hij misschien meer kennis van zaken heeft dan de hele beschaafde boel bij elkaar.

Daarnaast heb je nog een aantal figuren. Millie Gately vreest voor het onbekende, kiest liever voor het veilige pad en verlangt dus terug naar haar Heimat. Glory White lijkt een muisje zonder ruggengraat, maar is bereid de sprong in het diepe te nemen. Verder kijken dan de berg die voor hen ligt. En dan heb je nog Thomas Gately, die we kennen als de prekerige priester uit There Will Be Blood. Ook hier is het woord van God leidraad.

En tot slot is daar Meek weer. Uiteindelijk blijkt zijn arrogantie niets waard en legt hij zijn lot in de handen van de mysterieuze Ander. Een mooie cutoff.

Prachtige plaatjes, aardig verhaal en knappe acteer prestaties, maar verder gebeurd er gewoon echt heel weinig.

Er zaten zelfs wat te lang uitgerekte scenes bij waardoor ik de ogen maar met moeite open kon houden.

Een mooie film garandeert niet gelijk voldoende vermaak, en dat is een beetje het probleem van Meek's Cutoff.

Ah ja, we willen vermaak uiteraard... Voor vermaak ga je maar naar de kermis!

Ik ga voor mijn vermaak toch eerder naar het museum of een concertzaal. Maar fijn dat we nu weten wat jij echt leuk vindt.

Ik ga toch niet voor jan lul naar de bioscoop. Tuurlijk wil ik vermaak.

Ik kan me niet voorstellen dat er een film is gemaakt die het niet als bedoeling heeft om de kijker te vermaken / plezieren. Wat voor genre dan ook.

Hangt van je definitie van vermaak af, maar ik kan een heleboel redenen bedenken om films te gaan zien die ik niet gelijkstel met vermaak.

Vermaak is natuurlijk een ruim begrip. In mijn geval heeft het te maken met het krijgen van een 'voldaan gevoel'.

Zo'n reis door de woestijn was (en is) natuurlijk ook behoorlijk eentonig. De film overigens niet, maar weet de sfeer wel heel goed te vangen.

Vond hier bar weinig aan. Westerns die artyfarty willen zijn werkt voor mij niet, geef mij dan maar een Leone, Ford of Eastwood. Visueel is het een povere bedoening (zonde) en binnen het genre worden een hoop open deuren ingetrapt.

Het is vooral 90 minuten gestrompel door de woestijn waarbij je gerust even een oogje kan dichtknijpen zonder verder iets te hoeven missen. De cast loopt er wat verlaten bij, ik merkte pas halverwege de film op dat Dano ook mee deed. Greenwood is wel het dieptepuntje, speelt een tenenkrommend slecht stereotype cowboy. Vervelend karakter ook voor de rest. Nee, ik vond dit niet bijzonder, zeker na alle positieve reacties.

1,5*

Mooie film.

Erg kleinschalig maar des te sfeervoller. Prachtige beelden ook van een dor en bar landschap. Film kabbelt een beetje voort, maar paste wel als metafoor voor de manier van reizen in die tijd. Geen auto's, treinen of vliegtuigen maar gewoon paard en kar. Onderhuidse spanning neemt ook gaandeweg toe wanneer de groep verdwaalt én dan ook nog eens een indiaan tegekomt. Beetje jammer van het wat abrupte einde, al snap ik wel waarom dit zo gedaan is. Geen begin, geen einde.

Goed.

Mooie film, maar niet zo mooi als ik had gehoopt. De soundtrack had ik al eerder dan dat ik deze had gezien en die vind ik dus wel heel erg mooi.

Waarom full-screen, cq. in Bonnet-Vision (vandaar 'cut off')?

Hoezo letter boxed? Film heeft OAR 4:3, lijkt me sterk dat daar ook letter-boxed versies van zijn.

Letterboxed is toch juist andersom, dwz.: mattes onder en boven om een breedbeeld ratio (2.35:1) te krijgen? Dit is, lijkt me, gewoon 1.33:1 gefilmd, verder niet geletterboxed of zo.

Anyway: Reichardt deed het om het vrouwelijke perspectief te benadrukken. Oftewel het kijken door een muts (letterlijke Bonnet-Vision dus). Daar kwam ik achter toen ik het woord Bonnet-Vision googlede, want ik had er nog nooit van gehoord. Cutoff slaat op de 'korte weg' die in de film ter sprake komt.

Sri, maar m.b.t. de aspect ratio ik zat er ff naast, bedoelde full-screen (4:3), aka Bonnet-Vision

Die combinatie van Bonnet-Vision en dat er te weinig gebeurd, werkte voor mij niet. Juist genre Western, zeker in deze setting, leent zich voor widescreen.

Kwam bij deze Western vanwege Western Gold (2013), die dezelfde aanpak zou hebben (en is gelukkig wel in widescreen).

Nogmaals, Reichardt deconstrueert juist de genreconventies van de bekende Western, waaronder beeldformaat, maar ook narratieve structuur, archetypische personages etc. In zekere zou je kunnen zeggen dat ze je probeert te laten nadenken waarom je eigenlijk breedbeeld prefereert boven full-screen. Of dan toch in ieder geval te laten zien dat het anders kan. Mogelijk werkt het niet omdat je (te) volledig gewend bent aan bepaalde stijlkenmerken. Om diezelfde reden is het bijvoorbeeld voor veel mensen moeilijk een stomme jaren '20 film te waarderen.

NL-dvd op 21 januari bij Filmfreak.

Shipppss heb ik even gemistst dus. Het eerste wat ik deed bij afspelen was handmatig uitrekken naar 18:9 formaat

Verder heb ik me prima vermaakt. Film heeft iets meditatiefs over zich . Lekker weinig gelul, terug naar de basis en een kijkje terug in de tijd, waarbij ontberingen regel waren.

Iedereen die zegt dat de film saai was heeft natuurlijk ook gelijk trouwens, want er gebeurde daadwerkelijk helemaal niets.

Toen de film eindigde heb ik smakelijk moeten lachen...lachen omdat ik daadwerkelijk nog zat te wachten op een ontknoping

Deze film zag ik in 2012 in het filmhuis, wat al weer bijna twee jaar na de première op het Filmfestival van Venetië was. En nu komt Kelly Reichardts versie van een western dus pas op DVD uit in Nederland. Deze film komt maar wat moeilijk aan zijn waardering. Geheel onterecht wat mij betreft, want ik was behoorlijk onder de indruk van de manier waarop Reichardt met de genreconventies van de western speelt en tegelijkertijd een zeer spannend verhaal vertelt. De opzet is daarbij bedriegelijk simpel, met een onderstroom van constante machtsverschuivingen en veel psychologische spanning.

Een langere recensie (een van de eerste die ik ooit schreef) kun je hier lezen: Recensie Meek's Cutoff (ZUBB.nl)

Super poster!

Nu pas op DVD?! Opvallend.

Traag tempo met heel weinig gebeurtenissen.

Conclusie saaie film.

Minimalistische anti-Western.

Mooie plaatjes en sfeer. Het geeft goed de leegte en saaiheid en ontberingen weer van een clubje kolonisten, beter dan het romantische beeld dat we uit Westerns kennen.

De film blijft alleen teveel op afstand, en slaagt er niet in onder de huid te kruipen, en de onderlinge spanningen tastbaar te maken. Dit komt o.a. doordat er te weinig ingezoomd wordt letterlijk en figuurlijk op de verschillende karakters.

Toch wel de moeite waard.