Beginners (2010)

Inderdaad een hele sympathieke film. Aan de ene kant is het echt een duidelijke independent-film (met hier en daar ook die typische 'hipster'-sfeer), die rustig opbouwt en de diepte ingaat en meer gemaakt is voor het festivalpubliek. Aan de andere kant is het door de bekende acteurs ook wel geschikt voor een groter publiek. Vanuit dat gezichtspunt is het ook echt een goede film.

Beginners sluit aan bij een film als The Man Who Copied, die door de originele opbouw en leuke 'vondsten' het verhaal gestalte geven. Evan MacGregor speelt Oliver, die na meerdere relaties zijn vertrouwen in de liefde heeft geworden en moeite heeft ook maar iets van de positieve kant te bekijken. En toch probeert hij het met Anna (Mélanie Laurent) nog een keer. Daarnaast staat ook de relatie van Oliver met zijn homoseksuele vader centraal. Hoewel deze situaties regelmatig de lach oproepen, is de humor toch duidelijk uit het leven gegrepen. De film ontroert ook, omdat de film zo oprecht en zo dicht bij werkelijke gevoelens komt.

Een erg plezierige film, die voor de meeste denk ik wel iets te bieden heeft. Origineel, goed acteerwerk en toch redelijk diepgaand. Het zou me ook niets verbazen als dit een hit(je) gaat worden op MovieMeter.

In Londen gezien, echt een hele fijne film. Grappig, ontroerend en romantisch. De afwisseling tussen de 2 tijden (Zieke vader en opbloeiende relatie) is erg goed neergezet, het is van begin tot het eind een fijne zit. Het is lief en zacht allemaal. Plummer is hilarisch, maar ontroert ook door zijn stugheid tijdens zijn ziekte. Maar ik genoot gewoon het meest van de chemie tussen Ewan en Melanie. Ook die hond met zijn ondertiteling was gewoon geniaal gedaan.

4*

Deze film wist mij te raken... dit kwam door de geweldige acteurs (zonder uitzondering), de leuke vertelvorm en de scherpe dialogen!

Deze film komt ook mijn top 10 2011 binnen!!

Beginners is een prima film die zo ongeveer leverde wat ik ervan verwachtte, maar helaas niets meer. Het is een schattig klein filmpje, met geloofwaardig drama en geslaagde humor. Vooral het latere deel waarin Laurent en McGregor besluiten samen te wonen en het niet werkt omdat ze zichzelf niet vertrouwen is raak en laat het geheel toch wel net iets boven de gemiddelde indiefilm uitstijgen. Want dat is uiteindelijk wat Beginners toch wel bijna is, een gemiddelde indiefilm. Deze mix van drama en humor mag werken, maar is de laatste jaren veel gedaan en vooral de typische indiegekkigheidjes zoals animaties, een voice-over die telkens bij ieder jaartal wat feiten noemt of een hond die via de ondertiteling praat voelen soms wat al te typisch aan, alsof de film droog niet zou werken. Zoals ook altijd bij dit soort films is het acteerwerk uitstekend en dit is McGregors minst slaapverwekkende rol (nee, ik vind hem geen charismatisch acteur). Plummer (die krijgt zeker een Oscarnominatie) en Laurent stelen evenwel de show. Leuke film dus die zijn ding doet, maar het snijdt net niet diep genoeg om werkelijk een impact te maken.
3,5*

Mooi, charmant filmpje waar ik zeker van genoten heb, maar dat nét iets miste om me helemaal in te pakken.

Aan de acteerprestaties zal het in ieder geval niet gelegen hebben, want die zijn zonder twijfel overtuigend. Een opvallend melancholische McGregor is zoals zo vaak prima, Plummer stráált en Mélanie Laurent is ronduit betoverend. Ik had echt het gevoel naar ménsen te zitten kijken en hun onderlinge relaties kwamen erg authentiek over. De enige die wat mij betreft wat uit de toon viel was Goran Visnjic, die onbedoeld een licht mentaal gehandicapte leek te spelen.

De visuele spielereitjes zijn soms leuk, maar voelen al bij al niet zo héél fris meer aan. Op dat vlak overdonderde Beginners me dus niet volledig. Ook de stukjes tussendoor rond homofobie (Harvey Milk etc.) werkten niet geweldig, vond ik persoonlijk.

Da's dan wat me wat tegenviel, maar verder wist deze film me bij momenten echt te raken en zijn er ook voldoende komische momenten (Freud, die moeder...).

Heel, héél dicht bij 4*.

Mooie kleine maar licht deprimerende film met een interessant verhaal en uitstekende acteurs.

Het oogt soms wat traag maar door zijn montage is het toch een alles behalve saaie film die vooral door Plummer en McGregor kleur gegeven wordt. Het verhaal is een mengeling van lichte humor en redelijk drama waarin pas richting het einde (en dankzij Andy) wat hoop uit te putten valt. De relatie tussen Oliver en Anna is wat oppervlakkig en spat niet direct van het scherm af maar voelt wel realistisch aan. Interessanter is toch duidelijk de relatie tussen Oliver en z'n vader die voortreffelijk door Plummer gespeeld wordt. Ook de bijrollen van Andy (Visnjic) en Georgia (Keller) zijn een erg goeie aanvulling. Visueel ziet het er verzorgd uit met grauwe shots en leuke vlotte montage waardoor het geen compleet trieste boel wordt.

Prima film! 3,5*

Tegenvallende film. Ik kon eigenlijk geen moment enige sympathie opbrengen voor welk personage dan ook. De personages bleven allemaal nogal vlak, en er was niet echt chemie tussen de hoofdrolspelers. Zowel de relatie tussen Oliver en Anna, als de homoseksualiteit van Hal kwamen geforceerd over.

Aardig filmpje.

Redelijk richtingsloos, bijna op het typische af. Echt zo'n slice-of-life populaire arthouse film, waar niet al te veel op aan te merken is. Het is leuk, het is luchtig, het is best liefelijk, maar daar houdt het voor mij ook echt mee op. Christopher Plummer is toch wel echt een fenomeen als je hem zo ziet gaan op die leeftijd. Perfecte rol.

Dan ook een logisch cijfer voor zoiets als dit, namelijk 3*, niks op aan te merken, ook weinig in positieve zin. Typischer dan typische redelijke film eigenlijk.

Dit filmpje voelt de hele tijd spanningsloos aan. Dat is eigenlijk wel eens lekker voor de verandering. Een typisch lanterfanter-filmpje.

Acteerwerk was sereen maar sterk. Sfeer was behoorlijk. Soms heel luchtig, en soms goed gecombineerd met wat drama. Verhaal gaat van hot naar her, maar eigenlijk gaat het helemaal nergens naartoe. Dit is positief.

Niet veel op aan te merken. Vond McGregor geen fijne acteur, maar dat is meer smaak. Verder waren de tussenstukjes met 'hoe geluk toen was' erg mooi om te zien. Versterkte sommige scenes zeker.

* 3,5

Goed.

Relaxte en sterk geacteerde film over liefde en vergankelijkheid. Een beetje fragmentarisch, maar dat past prima bij het verhaal dat verder lekker fris en sympathiek is uitgewerkt. Fijn! 7.5/10*

Best leuk. Af en toe iets te gemaakt quircky naar mijn smaak maar niettemin best weg te kijken. Al ben ik lang niet zo enthousiast als vele anderen hier kennelijk.

Vond met name het hele relationele gezever tussen McGregor en Laurent tamelijk vervelend.

Christopher Plummer was natuurlijk wel meesterlijk in deze rol en het allerbeste 'personage' was op zeker Arthur het hondje . Vooral als hij 'ging praten' haha. Schattig.

Mooie film, qua plot niet echt bijzonder, maar wat betreft emotionele lading en akteerwerk eersteklas. McGregor en Laurent zijn prima in de hoofdrollen, maar de persoon die echt indruk maakt is Christopher Plummer, die met een relatief kleine rol de hele film naar zich toetrekt. De film weet sentiment grotendeels te vermijden en ontroert juist op kleine, subtiele momenten. Regisseur Mills slaagt er visueel tevens in iets bijzonders van de film te maken, vooral in de subliem gemonteerde en vindingrijke intermezzo's, waar McGregor allerlei grappige en schrijnende zaken observeert. En dat hondje is fantastisch.

Originele en verrassende film met interessante personages.

Veel 'spontane' scènes tussen Ewan McGregor en Mélanie Laurent. Een prachtrol van Christopher Plummer.

Ik vond het plot net iets te fragmentarisch en soms wat te veel voortkabbelen. Maar dan nog steeds aangenaam voortkabbelen.

Wat een lief hondje en erg leuk dat hij ook tekst had.

Teleurstellend, niet aangrijpend en niet komisch genoeg.

Het begin is erg traag te noemen, pas na een klein uur komt het verhaal eens keer op gang.

Telkens een saaie voice-over van McGregor die dingen blijft herhalen en hij is ook van zichzelf niet bepaald een acteur waar de vonken van afvliegen.

Maar hij had een mooie chemie met Laurent, zij was de beste en hun relatie was vrij boeiend.

Plummer was op zich prima maar ik vraag me af hoe hij met deze rol alle belangrijke filmprijzen heeft kunnen winnen want zo bijzonder vond ik zijn acteerprestatie ook weer niet.

Blijkbaar was de concurrentie vorig jaar nogal zwak.

Overschat filmpje.

Saaie film, niks grappigs niks spannend, geen chemie tussen McGregor and Laurent, vrij dodelijk voor een liefdesgeschiedenis.

Lichtpuntjes zijn Chris Plummer; altijd goed en de visuele flashbackcollages tussendoor. Als geheel ziet het er wel aardig uit, de losse karakters zijn op zich wel goed gekozen, maar de film wil maar niet echt boeien.

Een soms wel heel erg voortkabbelend filmpje. Het rustige plot wordt met groot gemak gedragen door de fris spelende Plummer en de altijd degelijke McGregor. Ook Laurent voegt veel toe en zorgt er in ieder geval voor dat de film niet te saai wordt. Meer dan een 'once in a lifetime-film' zal het helaas niet worden.

Origineel, verrassend, en met ongeveer evenveel spannends als het kopje koffie na een begrafenis. Maar zonder het gevoel van opluchting - het zit erop - dat daarbij hoort. Voortkabbelen verheven tot een hogere kunstvorm. Beschouwend tot de laatste ademtocht. Als enige lichtpuntje loopt af en toe Mélanie Laurent door het verhaal, dat behalve het voortkabbelen ook nog eens afstand creëert door de regelmatige flashbacks. Zeker de fragmenten die meerdere keren langskomen vervelen heel snel. Net als de koppen van McGregor en Plummer.

En Gdzijdank niet de verwachte gay-interest-film, maar een film over Ewan McGregor die zich schoorvoetend in een nieuwe relatie begeeft vlak na het overlijden van zijn vader.

Flashbacks naar de laatste jaren van het leven van z'n vader die als 75-jarige nog als homoseksueel uit de kast kwam en naar Ewan's jeugd in 1955.

Redelijk wat tijdsprongen in visueel ook erg goede film.

Aardige film waarin Oliver een nieuwe liefde ontmoet, een aantal maanden na de dood van zijn vader. Het gedeelte met de dood van zijn vader en het gedeelte van zijn nieuwe liefde zijn op een goeie manier door elkaar gemonteerd. Een redelijk originele aanpak die op mij iets te kunstzinnig overkwam, waardoor het geheel me niet echt wist te raken. Dit ondanks het goede acteerwerk.

Well, let's say that since you were little, you always dreamed of getting a lion. And you wait, and you wait, and you wait, and you wait but the lion doesn't come. And along comes a giraffe. You can be alone, or you can be with the giraffe.

Mooie film die me geraakt heeft. Door de stuk voor stuk fijne, levensechte personages, prettige soundtrack en uitstekende dialogen waarbij elk woord raak is. Aanrader deze film, voor en door mensen die meer van het leven verwachten dan dat wat het op het eerste gezicht te bieden heeft.

Het melancholische deuntje, de Beginner's Theme Suite by David Palmer, Roger Neill, Brian Reitzell (2011) vind ik ook prachtig.

een originele, amusante en bij vlagen diepzinnige film. ingehouden gespeeld naar mijn mening precies goed voor de boodschap die de film wil overbrengen.

Deze was op tv en maar eens gekeken. 'k had er vooraf niks over gelezen en me alweer eens laten verrassen. 'k vond het eigenlijk totaal geen slechte film, ondanks dat het eigenlijk wel een redelijk trage film was. Toch had de film iets dat het me toch boeide. Misschien door het wat aparte verhaal en dito personages. 'k vond dat de cast het eigenlijk ook heel goed deed. Ze kwamen wel overtuigend over. Verder vond 'k de film visueel toch ook wel opmerkelijk met die foto's.

'k vond het eigenlijk wel een aangename verrassing en de moeite om gezien te hebben.

Eigenlijk is het hondje dé ster van de film, vind ik. Dat zegt genoeg over dit traag voortkabbelende verhaal zonder veel hoogte- of dieptepunten. De film is te vlak om echt te kunnen boeien, mede vanwege het feit dat de relatie tussen de oude Hal en zijn veel jongere vriend Andy bij mij weinig geloofwaardig overkomt. En de relatie tussen Oliver en Anna hangt helemaal met losse draadjes aan elkaar. De merkwaardige slideshow intermezzo’s dragen ook al niet bij aan een beter geheel. Raar allemaal.

Het is maar goed dat Mélanie Laurent meedoet. Die zorgt van tijd tot tijd in ieder geval nog voor een lichtpuntje. Samen met... Arthur, het hondje.

Een goed komedie/drama/romantiek film...

Redelijk verhaal...

Goed acteerwerk...

Bekende acteurs Ewan McGregor en Christopher Plummer...

Goed beeld (geen HD aanwezig)...

Prima achtergrond geluid

(Dolby Digital)...

Gisterochtend zag ik 20th Century Women (2016), de nieuwe film van Mike Mills. Ik was zeer onder de indruk, en besloot dan ook snel terug te grijpen op zijn vorige film. Dat was dus Beginners, een klein opgezet drama over rouwverwerking, homoseksualiteit en herinnering.

Zo enthousiast als ik was over coming of age-portret 20th Century Women ben ik in dit geval niet. Net als in voorgenoemde film voorziet een sterk scenario in driedimensionale personages, wiens worstelingen met het leven authentiek en herkenbaar zijn. In beide films wordt daarnaast op een sterke manier omgesprongen met het verleden en met historisch bewustzijn. Snel aaneen gemonteerde foto's en archiefbeelden vertellen over tijden die de personages hebben gemaakt tot wie ze nu zijn.

Het verhaal blijft constant klein, en dat werkt. Oliver (Ewan McGregor) tekent zijn emoties en praat met zijn hond, Hal overdenkt in retrospectief zijn dubbelleven. Homoseksueel vanbinnen, getrouwd voor de buitenwereld. De rol van Christopher Plummer is innemend en vol oprechte emoties, de relatie met zoon Oliver had wat mij betreft beter uitgewerkt kunnen worden.

Hetzelfde geldt voor de romance tussen Oliver en Anna (Mélanie Laurent). Ik miste urgentie en chemie, en ook bevredigende closure bleef hier uit. De vergelijking met 20th Century Women blijft zich maar opwerpen; waar daar niet alleen de individuele personages, maar ook alle onderlinge relaties spot on waren, vond ik Beginners alleen in dat eerste echt uitblinken.

Visueel is Beginners wat mat en blij vlagen ook grimmig. Jammer, al ligt de nadruk hier duidelijk ook wel op het scenario en het acteerwerk.

Een degelijke film met rake reflecties in de marge, die ondanks de wat kunstzinnige insteek nergens té pretentieus wordt.

3.5*

Het is eigenlijke een verzameling kiekjes, in de chronologische wanorde en met enkele dozijnen terugkerende clichés (de omhelzingen van Oliver met vader en met Anna, de knuffels met de hond, het ontwaken en de partner is verdwenen...), maar het gaat uiteindelijk om vriendschap, liefde en waardering en dat zijn een pak positieve gedachten die Mills niet zonder emotie etaleert.
Mélanie Laurent heeft een leuke, clevere snoet en Christopher Plummer is onverslijtbaar.
Film die door zijn wispelturig gefladder soms de aandacht zou kunnen doen verslappen.

Best fijn.

In de kern natuurlijk gewoon een drama, met hier en daar wat komische en romantische noten. Het vinden van core comedies is tegenwoordig bijna onmogelijk, ik kijk dan ook niet verrast meer op als ik de zoveelste mix van drama en comedy voorgeschoteld krijg. Maar toegeven, deze film van Mills is wel iets meer dan de doorsnee dramady.

De cast doet het erg goed, Mills laat zich ook regelmatig opmerken in de regie en ondanks dat de film vooral rustig voortkabbelt weet de film ook qua comedy en romantiek z'n momentjes te kiezen. Het is allemaal netjes uitgebalanceerd en voelt als een film van een regisseur die duidelijk weet waar hij mee bezig is.

Daar zit echter ook de enige echte kritiek verborgen. Amper laagtes, maar verder is het toch ook redelijk vlak allemaal. Het is een weinig scherp en nogal voorspelbaar filmpje, waarin personages en hun drama maar moeilijk echte diepgang krijgen. Zeker geen verkeerde film, maar wel eentje van het type "morgen alweer vergeten".

3.0*

Van beide films is ‘20th Century Women’ zeker de betere: rijper, warmer, psychologisch meer welomlijnd, in verhalend opzicht completer… Wanneer het over beginnende relaties gaat, hoeft een film echter niet "exhaustief" te zijn. Ik bedoel: een plot mag zoeken, net zoals de karakters... De relatie tussen Oliver en Anna wordt met andere woorden doelbewust schetsmatig verteld, in happen en brokken, als een puzzel die de personages zelf ook aan het leggen zijn, worstelend met de vraag of de stukjes wel zus en zo in elkaar te passen zijn.

De centrale idee, met name dat iemand nooit loskomt van zijn vroegste indrukken voor wat relationele verhoudingen betreft, is niet nieuw. Verre van. Toch siert het Mike Mills dat hij Oliver niet neerzet als een volslagen disfunctioneel individu, maar juist als iemand die heeft leren leven en overleven met of ondanks zijn bagage, al blijken de axioma’s waarmee hij potentiële geliefden tegemoet treedt duurzame relaties in de weg te staan.

Een te verstikkende band met een tot de haard en door haar eenzaamheid tot een milde vorm van waanzin veroordeelde moeder, een afwezige vader die emotioneel niet beschikbaar durfde zijn omdat zijn gevoelsleven en zijn driften in de psychiatrische fauteuil verketterd werden: het maakt dat Oliver op kousenvoeten leert bestaan, tot zijn vader hem (postuum) laat inzien dat de enige juiste aanpak voor schaamte eruit bestaat haar ver achter zich te laten. Elk mens heeft recht op liefde, op nabijheid, op seks, op zijn wie hij of zij is – bij Anna is dat: weifelend, voorzichtig, mogelijks getraumatiseerd, doch wel vol verlangen om zich eindelijk integraal aan iemand te mogen geven. Voor mij, kort en goed: een prachtig stukje mens.

Is ‘Beginners’ perfect? Zeker niet. Dat zijn wij met z’n allen evenmin. En net dat stipt de film prachtig aan. Een revelatie!

3,75*

Jongeman is nog volop in de rouwverwerking van zijn pas overleden vader als hij een relatie begint met een vrouw.

Mooie film die gaandeweg alleen maar mooier wordt en ook erg mooi opbouwt. Verder wordt er fantastisch geacteerd. Vooral de scenes tussen man en vrouw zijn vaak magisch mooi. Maar ook de relatie tussen vader en zoon heeft hele mooie momenten. Een film die ik bij de volgende keer zien waarschijnlijk nog mooier ga vinden.

Ik zie trouwens dat ik nog niet zo lang geleden nog een film van dezelfde regisseur had gezien. 20th Century Women (2016) Dat is puur toeval. Ik ken die regisseur verder niet maar die andere film gaf ik ook al 4 sterren. Dus gelijk maar eens kijken wat Mike Mills nog meer gemaakt heeft. Niet veel dus. Er blijft nog maar één film over waar ik nog naar op zoek moet.

In het begin dacht ik al, dit is allemaal een beetje vreemd. Dat rare verkleedfeestje waar ze naartoe gaan, die hond die soms tekst heeft, die vrouw die in het begin niet praat. Een scène waarin ze ineens gaan graffiti ’en en Ewan die op zijn werk (?) tekeningen maakt. Vaak is het zo dat je dan nog even in de toon van de film moet komen, maar deze film bleef eigenlijk heel de speelduur lang raar, alsof het een absurdistische of surrealistische film was vermomd als normale romcom. Heel vreemd.

Jammer, want Ewan McGregor is een van mijn favoriete acteurs, en ergens tussen alle lagen rarigheidjes en onnavolgbare dingen zit een interessant thema verborgen en een leuk sfeertje. Het zal ook deels wel aan mezelf liggen, want het gemiddelde is best aardig, maar voor het grootste deel geen idee waar ik naar heb zitten kijken. De poster is heel treffend want die slaat ook nergens op.

Ik zie nu wel dat 20th Century Women ook van deze regisseur was, en daar vond ik toevallig ook al niks aan, dus laten we het er maar op houden dat Mike Mills en ik geen klik hebben.

2*