La Solitudine dei Numeri Primi (2010)

Zeker geen slechte film.

Het verhaal is ietwat clichématig maar verder wel aardig uitgewerkt. Visueel is het bij momenten ook zeker de moeite waard, en ook de soundtrack was lang niet slecht. En vooral die kerel vond ik behoorlijk sterk acteren. Qua drama kent het ook een paar sterke momenten.

Echt groots wordt het nooit, daarvoor is het wat te gewoontjes en te langdradig. Het einde was ook een beetje overbodig, had evengoed 10 minuten eerder kunnen eindigen voor m'n gevoel. Ook was het wat knullig hoe vooral die vrouw in de verschillende levensfase vertolkt werd door kind-acteurs die echt totaal niet op d'r leken. Elke keer zag ze er echt totaal anders uit.

Al met al vrij aardig. 3*

La Solitudine dei Numeri Primi is bovenal een film die gaat over pijn en lijden. De twee hoofdpersonages, Alice en Mattia, hebben allebei een bijzonder traumatische jeugd achter de rug en dragen dit mee in hun verdere leven.

De film is opgedeeld in vier stukken. In het eerste stuk zijn beide hoofdpersonages nog kinderen en leren we het milieu en de omstandigheden waarin ze opgroeien kennen. In het tweede deel zijn het tieners en dit is ook het deel waarin ze elkaar leren kennen. Deel drie en vier spelen zich af op latere leeftijd, wanneer ze reeds volwassen zijn en het duidelijk is dat het trauma dat ze allebei hebben beleefd (twee verschillende trauma's overigens) hun sporen heeft achtergelaten én blijft achterlaten. Deze vertelstructuur vergt uiteraard wel enige aandacht van de kijker, er wordt immers af en toe terug dan weer vooruit in de tijd gesprongen. Maar storend is het zeker niet.

Alice en Mattia zijn tot buitenbeentjes in de maatschappij verworden, zoals priemgetallen dat zijn in de wiskunde. Hun verhaal is tragisch en die tragiek wordt mooi vertaald naar het scherm door een camera die vaak heel dicht op de huid zit. Hierdoor wordt de sfeer vaak beklemmend en benauwd. Sfeer is ook voornamelijk waar deze film teert. De wanhoop, het lijden, de pijn, het hangt deze jonge mensen als een zwaard van Damocles boven het hoofd en dat zal je als kijker geweten hebben. Dit alles wordt nog eens onderstreept door een erg fraaie visuele stijl in combinatie met prachtige muziek.

Een nadeel is dat de film heel erg langzaam is. Het verhaal bouwt rustig op naar de climax waarbij we als kijker te weten komen welke trauma's Alice en Mattia in hun jeugd hebben beleefd - een climax die overigens maar liefst 10 tot 15 minuten duurt in een zinderende fuifscène - maar zakt nadien toch wel wat in. Zeker naar het einde toe wordt het een tikkeltje langdradig.

Slotsom: La Solitudine dei Numeri Primi is een film waar je even moet inkomen maar die je nadien bij de keel grijpt en achteraf nog wel even in je gedachten blijft rondspoken.

De Homescreen dvd bevat, behalve de trailers van andere films (La Doppia Ora, Die Fremde, Pieds Nus sur les Limaces, Amours Imaginaires), ook nog enkele leuke extra's, zoals een interview met regisseur Saverio Costanzo en een interessante blik achter de schermen. Zo waren de volwassen acteurs die Alice en Mattia vertolkten (Rohrwacher en Marinelli) telkens aanwezig op de set tijdens de draaidagen van de kindacteurs, om hen zo goed mogelijk te begeleiden én ervoor te zorgen dat de jonge Alice en Mattia zo dicht mogelijk bij de oudere versies van Alice en Mattia zouden liggen. De film zelf is in de 16:9 beeldverhouding anamorf op de dvd gezet.

Met dank aan Cinemien voor het ter beschikking stellen van de dvd.

Intrigerende film met een opmerkelijke gebruik van grijs en felle kleuren (met name tijdens het kinderfeestje en in de eindscene) ter ondersteuning van de sfeer. Boeiend, maar hier en daar wat langdradig. Alba Rohrwacher was een openbaring voor mij.

Een film die intrigeert, maar uiteindelijk toch teleursteld.

Zoals reeds vermeld, wordt er onnodig veel tussen de verschillende tijden geswitched, wat vooral verwarring oplevert.
Het einde is een anti-climax, omdat je al weet wat er gebeurd is en vervolgens gebeurt er..........niets. Wat er met het zusje gebeurd is blijft een raadsel. Op zich hoeft dat geen ramp te zijn, als het einde anders opgebouwd zou zijn. De scene met de wolf op het kinderfeestje is wel ijzersterk, hierna had de film afgelopen mogen wezen.
Er wordt gesuggereerd dat ze beiden een vergelijkbaar trauma hebben, maar wat Alice heeft meegemaakt; een ski-ongeluk, staat in geen verhouding tot de verdwijning/dood door schuld van zijn tweelingzus bij Mattia. En is dus van een heel andere orde.

Vooral visueel aardig verteld verhaal wat enige diepgang mist maar ondanks dat prima wegkijkt.

Het verhaal is simpel maar wordt door te schakelen tussen heden en verleden interessant gemaakt. Enigszins voorspelbare scenes worden steeds op een thrillerachtige wijze opgebouwd wat ik wel kon waarderen. Goeie muziek en camerawerk zorgden voor een aantal hoogtepunten in de film. Aan de acteurs (de oudsten) lag het zeker niet aangezien ze een overtuigende rol spelen, vooral op het eind laten ze zien er naast fysiek ook mentaal er iets van willen maken.

Helaas kon ik me door het gebrek aan diepgang moeilijk in de personages inleven en maakt de film niet de indruk waar ik op gehoopt dat. Desalniettemin toch een aardige film.

3*

Mooie Italiaanse film alleen niet echt helemaal zoals ik verwachte. Hierin word voornamelijk erg veel met de tijd gerommeld en lijkt het in die instantie erg op een flipperkast. Op die manier volgen we het leven van Alice en Mattia in hun levenstijl en dat ze niet behoren bij de gemiddelde groep, en dat word dus geassocieerd met priemgetallen. Het doelt allemaal op een Jeugdtrauma en dat kom je ook niet meteen te weten. Maar wat wel zo is is dat het erg vaak van tijd verschuifd. "kindertijd-pubertijd-volwassentijd-dan inene weer pubertijd-kindertijd-en vervolgens het 35+tijd" Ik had eerder een echte comming on age film verwacht. Maar dat wil nog niet zeggen dat deze er minder door is geworden. Wat ik wel jammer vind is dat het nog niet echt duidelijk is wat voor trauma Alice nou heeft opgelopen. Die disco en foute vriendin-scene over Alice was wel erg tragisch.

Maar verder een goede Italiaanse film, alleen soms wel erg lastig te volgen.

3,5*

Boek stond al een tijd op de to-read-lijst, maar mijn huidige leestempo is belabberd en dus toch maar gekozen voor de film.

Schijnbaar ben ik één van de weinigen die het ziet, maar ik was ontzettend onder de indruk van deze film die thematisch enigszins verwant is aan La Double Vie de Veronique en in soort van dromerige realiteit aan Los Amantes del Circulo Polar.

Twee hoofdpersonen in hun jeugd fysiek danwel psychisch beschadigd en dat levert jaren later nog meer schade op: fysieke handicap lijdt tot psychische schade en psychische schade lijdt tot fysieke beschadiging en dat ooit bij beiden begonnen als een stomme speling van het lot.

Hoe de film zich precies verhoudt tot het boek kan ik niet beoordelen, maar puur op z'n eigen merites beoordeeld als film kan ik alleen maar concluderen: één van de sterkste films van de afgelopen jaren. Wist mij zeer te raken.

Meesterwerk!

Een goede dramafilm...

Redelijk goed verhaal...

Prima acteerwerk...

Maar behalve verlegen en stilletje jongen...

Mooi HD kwaliteit...

Mooi achtergrond muziek (Dolby Digital)...

Redelijke film over twee zielsverwanten, die beiden een jeugdtrauma te verwerken hebben. De montage komt in het begin nogal rommelig over, maar na een tijdje heb je tempo te pakken en zorgt deze montage ook deels voor de spanning. De drijfveren en onderlinge verhoudingen van de personages zijn niet altijd even duidelijk en het lijkt er soms op of de regisseur er van uitgaat dat de kijker het boek ook heeft gelezen. De invulling van de verschillende acteurs voor hetzelfde personage op andere leeftijden is erg goed gedaan.

Mooi verhaal. Door deze film ben ik eigenlijk wel heel benieuwd naar het boek geworden. Zoals hierboven al beschreven komt het verhaal in het begin heel rommelig over omdat men naar verschillende gebeurtenissen op verschillende leeftijden van de hoofdpersonen gaat. Maar op den duur is dit allemaal best te volgen.

Toch mis ik best wel stukken uit het verhaal, heb ik het idee. Vooral ontgaat het me eigenlijk waarom het toch zo slecht met Alice gaat op het laatst of waarom Violet eerst een beetje verliefd op Alice was en haar toen compleet liet vallen en waarom ze dan toch weer vriendinnen zijn geworden. Ik heb het idee dat er af en toe een beetje een te grote sprongen worden gemaakt. Ik hoop dat hier in het boek wel wat meer wordt ingegaan.

Toch is het al met al wel een mooie en ontroerende film om naar te kijken.

Eenzaamheid.

Inderdaad een mooie film die, volgens mijn moeder, ja volgens mijn moeder, goed is verfilmd van het gelijknamige boek. En zo voelt de film ook, een visueel boek zonder enige emotie of visuele vertellingen. Toch bleef de film interessant en wilde je weten hoe alles zat. Dat de film teleurstellend vaag blijft op het eind, is misschien dan ook nog wel het beste van het verhaal zelf. Uiteindelijk stelt het verhaal niet zo veel voor en voel je je achteraf wat bedrogen gezien de opbouw van de spanning. Het zweverige eind en het lekkere vage einde vond ik persoonlijk dan weer een voordeel. Waardoor je als kijker een soort eigen interpretatie kon creeeren. Het was misschien wat vreemd naast het vrij feitelijke verhaal, maar toch: geaccepteerd.

Hoewel de film me een beetje dwars zit qua beoordelen. Aangezien het verhaal tijdens de ervaring heel goed pakte, des te erger het geheel was achteraf. Audiovisueel was het nergens echt bijzonder, waardoor daar de film ook niet echt haar punten scoort. Qua cast is het wel goed gedaan, qua uiterlijk vond ik het een beetje vaag qua veranderingen in het uiterlijk, maar dat zal ik dan maar afrekenen op het spannend maken van het verhaal...

Een beetje van dit en een beetje van dat. Maar achteraf een beetje mwah. 3 sterren voor de spanning en de onderhoudende look. Maar qua verhaal mocht het van mij in de trend van de laatste zweverige 30 minuten de hele film zijn. Dat had meer gepast. 3 dus.

Ik had er eigenlijk meer van verwacht op basis van de plotomschrijving. Het is een onderwerp wat mij wel boeit. In deze film wordt de geschiedenis rond de personages verteld. Hun leven is op verschillende manieren beïnvloed door situaties in het verleden, die de rest van hun leven merkbaar blijven. Mattia is een extreem introverte jongeman. Alice komt vooral onzeker over. Zij is vooral eenzaam en ziet in Viola misschien een soort voorbeeld, na eerst gepest te zijn. Geen verdere spoilers, daar mag je de film zelf voor zien. Hoewel de verhalen allebei vrij triest zijn, kan ik niet zeggen dat ze me echt hebben geraakt. Ik kan ook niet precies uitleggen waarom. De film was niet in staat om mij te laten leven met de personages en hun ervaringen.

Vooral bij Mattia had ik toch enigszins te hoop dat hij er wat overheen zou groeien. Alice stond te ver van mijn eigen persoon af. De film is ook nergens echt spannend, omdat de ''uitleg'' vaak al duidelijk te raden is. Daarnaast is de film, wellicht vanwege de vele flashbacks, ook erg rommelig. Verschillende punten worden ook niet verder uitgewerkt. Wat is er bijvoorbeeld met Michela gebeurd? Bij sommige films zijn dit dingen waar je over blijft nadenken, maar hier niet. De film is klaar, af. Er is geen reden om het echt te weten. Morgen ben ik het bij wijze van spreken al vergeten.

Verre van ge-ni-aal, in mijn ogen. Misschien is het niet verstandig om de film vrij direct na het lezen van het boek te gaan kijken. Want met alle gebeurtenissen uit het boek vers in het geheugen, blijkt dat de film hier niet erg consistent aan is. Hoeft natuurlijk ook niet, je kan er best je eigen draai aan geven, maar die eigen draai vind ik een heel stuk minder.

Allereerst is er voor gekozen om het verhaal niet in chronologische volgorde te vertellen. Erg jammer, want hierdoor wordt het allemaal enigzins verwarrend en krijg je (ik althans) minder binding met de hoofdpersonen. Het boek begint gelijk met het drama dat beiden hebben meegemaakt, waardoor je meer begrip en inzicht krijgt in hun sociaal onvermogen, met name het emotieloze aspect van Mattia zijn karakter. Hun onderlinge relatie ervaar je veel intenser wanneer het vanaf ontmoeting één verteld wordt.

Enkele in het boek belangrijke zaken werden ook zeer onder besteed. Zoals Alice haar anorexia, haar relatie met Fabio of Mattia zijn vriendschap met Dennis. En enkele andere minder belangrijke zaken werden weer over besteed. Zo is in de film de bruiloft van Viola een belangrijke setting, waar dit in het boek slechts even voorbij komt. Fabio heeft hier ook dé foto van Mattia en alice genomen, veel minder charmant natuurlijk dan zoals in het boek, zelfgemaakt op hun kamer. De confrontatie met Michella, en Alice haar twijfel of het haar wel echt is, redenen waarom ze het toch niet verteld etc, vond ik maar raar. Los van het feit dat het ineens in een supermarkt plaats vond in plaats van in het ziekenhuis. Zo zijn er veel meer voorbeelden waarin de film afwijkt van het boek, en in alle gevallen vond ik dit slechte keuzes. Een mooi boek wordt op deze manier veel minder mooi verteld.

Nee, voor mij is deze film een teleurstelling geweest. Ik raad men aan om of het boek te lezen of de film te kijken, want zoals je ziet kan de film na het lezen van het boek tot kleine ergernissen leiden

2,5*

Geweldige film, die wat fragmentarisch begint. Maar na verloop de tijd werd ik meegezogen door het camera -en lichtgebruik, de opzwepende soundtrack en de opbouw ansich, en dat zorgt voor een heerlijke, dromerige sfeer. Vooral wanneer de trauma's van beide hoofdpersonen aan bod komen en tijdens het schoolfeest ( ), komen deze zaken zeer sterk naar voren. Erg fijne housetracks van de beginjaren '90.

Toch wordt het leed van Mattia en Alice scherp en subtiel gebracht. Dat mensen niet met ze mee kunnen leven, is haast onbegrijpelijk. Alleen die machteloze blik van Mattia vraagt al om medeleven. En als dat niet werkt, zorgt het sterke acteerwerk (jaja, van alle acteurs) daar wel voor.

De twee voelen elkaar en elkaars leed als geen ander aan en zijn daardoor één (mooi uitgewerkt in de laatste scène als Alice Mattia vindt op het desastreuze bankje). Vooral Alice heeft Mattia nodig, en andersom ook, al maakt hun pijn hun relatie ontzettend complex. En ook dat is beeldend uitgewerkt.

Vooral het eerste uur is schitterend - ik vond geen tijd om de film stop te zetten om wat drinken te pakken. Helaas verzwakt de film naar het einde toe (al zijn er nog een aantal prima scènes). Dat lijkt me, de reden dat een hoop mensen het boek gelezen hebben en dingen in de film missen, en/of niet houden van de afwijkingen, de reden dat het gemiddelde zo belachelijk laag is.

Pareltje van de Italiaanse cinema. Ruime 4*

Heb gisteren het boek uitgelezen, dus besloot de film er maar meteen achteraan te doen.

Het bronmateriaal is vrij goed verfilmd, maar dat zorgt er ook voor dat de film met hetzelfde euvel kampt als het boek; een hoop veelbelovende opbouw, met uiteindelijk een einde dat langzaam uitdooft. Er ontbreekt een climax, een pointe. En de personages vind ik slecht uitgewerkt, en dat voor een film/boek die júist gaan om twee getroubleerde personages en hun band. Zowel van hun sores als hun band is weinig substantieels overgebleven. De scenes met hen samen zijn op een hand te tellen, van de liefde voor wetenschap en wiskunde van Mattia is zelfs helemaal niks overgebleven, en ook zijn automutilatie is pover uitgewerkt. Al met al is Mattia maar een onderbelicht personage geworden.

De film ademt wel een mooi sfeertje. Het camerawerk, de effecten en de muziek zijn goed gedaan (hoewel het trucje 'overbelichting' wel érg vaak ingezet werd).

De scènes rondom Mattia, Michaela en het kinderfeestje vond ik als enige echt goede cinema, de rest is toch wat teveel style over substance. Opvallend daarin was de onnodig door elkaar gehusselde chronologie. Voor mensen die de film als eerste kijken lijkt het me maar een hoop verwarrende interessantdoenerij.

Eigenlijk denk ik dat ik de film alleen nog wel redelijk uit te kijken vond omdat het leuk is om een verhaal dat je net gelezen hebt verfilmd te zien. Zonder het boek eerst gelezen te hebben had ik het waarschijnlijk nog erger een hoop dramatisch gedoe zonder veel inhoud gevonden.

De montage, sfeer, camerawerk en aankleding, eigenlijk dus puur de vorm, redden de film uiteindelijk net van een onvoldoende.

3*

Een van de weinige keren waar ik de film beter vind dan het boek. De film slaagt er wel namelijk perfect in om 2/3 van het boek zo mooi samen te vatten tijdens die houseparty, die overigens tot de beste montage sequenties hoort dat ik in lange tijd heb gezien. Een dikke pluim voor wie dit heeft gemonteerd. De opbouw hier die gepaard gingen met sprongen in de tijd is enorm spannend gedaan, onderbouwd door een mooie soundtrack met soms onheilspellende soundscapes. Het wist alle snaren juist te raken en heeft me aan het scherm gekluisterd.

Cinematografisch heeft de film me ook zeer verrast. Sommige scènes zijn heel mooi gedaan in hun sfeervolle belichting en gaven een zeer effectief gevoel van een soort surrealistische droom dat niet ver van een nachtmerrie wegheeft.

De film lijkt toch een beetje zijn kracht te verliezen in de derde akte, maar dit komt volgens mij grotendeels door het middenstuk, dat naar de perfectie leunde, en moeilijk overtroffen kon worden. Sommige scènes op het einde deden me wel emotioneel de das om, maar ik moet er wel bij zeggen dat dit komt omdat ik het boek heb gelezen en de backstory's kende. Had ik het boek niet gelezen zou er zoveel voorbij me zijn gegaan en had het me waarschijnlijk weinig gedaan omdat het op dat vlak toch vaag, afstandelijk en net te subtiel bleef. Conclusie, de film zal veel effectiever zijn als je het boek hebt gelezen, want de film lijkt er ook van uit te gaan dat mensen dat hebben gedaan. Zoals de eindscène! Die begrijp je toch alleen, en zegt zoveel meer, als je het boek hebt gelezen. Wist me enorm te raken, en deed me ook erg denken aan het einde van één van mijn favorite films L' avvenutra.

Verder nog hartbrekend en zeer verassend om te zien ook hoe de acteurs die Alice en Mattia spelen fysiek echt zo getransformeerd waren in hun rol tegen het einde van de film en zo enorm in contrast met elkaar stonden.

Een klein bescheiden meesterwerkje durf ik zeggen, die begrijpelijk maar zeer onterecht weer, volledig onder de radar is gegaan.

een boek die enorme indruk bij mij wekte.

de film doet er niet veel aan onder.'

tragisch,het lot,oorzaak en gevolg,,, ik was weer diep onder de indruk.'

niet helemaal gelaagd ,anders had ie een 5 sterren gekregen.'

maar prachtig.

Bij vlagen best mooi, deze verfilming van het gelijknamige (en mij onbekende) boek, maar tegelijkertijd aan de rommelige en onbestendige kant. We zien de personages in verschillende fases van hun leven, waarbij de middelbare schooltijd het beste uit de verf komt. In die scenes maakt de film behoorlijk indruk en valt er ook op audiovisueel vlak veel te beleven. Wanneer de personages volwassen zijn wordt één en ander helaas wat meer abstract en afstandelijk. Interessant evenwel en goed gespeeld, met een mooie bijrol van Isabelle Rossellini.

Bedwelmende film, mooi in beeld gebracht met twee interessante protagonisten. Hier en daar wat rommelig ook door de sprongen in de tijd. De film kent enkele beklijvende scenes zoals, voor mij althans tijdens de feestjes. Rn de adolescentie waarbij de jonge acteurs toch wel indruk maken.

Deze eens bekeken en wist niet wat te verwachten. Het was niet altijd duidelijk welke richting het ging uitgaan, eerder thriller of drama. Het is toch eerder richting drama.

De cast deed het goed en verder nog leuke muziek.

De film komt wel soms wat warrig over en is ook niet altijd eenvoudig te volgen.

Jammer dat er op de hoes staat dat er extra's zijn, maar die zijn niet te vinden op de disk.

Vond het niet mis.