La Solitudine dei Numeri Primi (2010)

Wat een titel

Er wordt nogal wat verwacht van deze film. Hoofdprogramma Venetie. Cinemien brengt m op 9 december uit, hopend op een grote Kersthit in de filmtheaters.

Het boek was natuurlijk erg succesvol.

Zag de film vandaag in een vroege screening en was echt heel teleurgesteld. Ik ben heel groot fan van het boek, dus misschien is dat de reden, maar regisseur Costanzo is duidelijk veel te blij met zichzelf en probeert met heel veel pretentieuze shots en symboliek dit verhaal te vertellen.

En de kracht van het verhaal is juist hoe simpel het is. Twee mensen die zijn beschadigd door hun jeugd en dat in elkaar herkennen. Het had echt een prachtige film kunnen opleveren, maar is in mijn ogen een groot misbaksel en de grootste teleurstelling van het jaar.

pff.... deze was echt mijn ding NIET

laatste stuk was volledig overbodig, en echt veel medeleven met de personages had ik ook niet....

Nu heb ik het boek niet gelezen (zoals wel vaker of andersom) en had toch wel hoge verwachtingen van deze film. Na hem gezien te hebben vandaag was ik toch wel een beetje teleurgesteld in de maner hoe de film verliep. Het bleef bij vlagen erg oppervlakkig en de diepgang kwam pas richting het eind, maar toen was het voor mij eigenlijk al te laat. Volgens mij had dit beter gekund maar god het blijft een kwestie van smaak.

Hoewel het boek mij erg bekend voorkomt heb ik het zelf nooit gelezen. Ik kan daarom deze film die ik gisteren in "De Gigant" ihk van de KCG filmtheaterdag gezien heb daarom ook niet met het boek vergelijken. Wat de film betreft moet ik zeggen dat het in visueel opzicht er allemaal pico bello uitzag. Maar voor een verfilming van zo'n bekend boek is 'pico bello' alleen voor mij echter niet voldoende. De film moet ook boeien en daaraan schoot deze film imo tekort. Er werd onnodig veel in de tijd heen en weer gesprongen met het gevolg dat ik het spoor nogal eens bijster raakte. Het laatste gedeelte vond ik zelfs zeer teleurstellend. De slotscène was bovendien niet meer dan een copie van het einde van de klassieker "L' Avventura" van Antonioni.

3,0*

Helemaal mee eens. Het werd rommelig door al die timelaps en het was storend omdat het steeds een spanning doorbrak. Ik had liever een lineair verhaal verhaal zodat het einde meer impact maakte. Krappe 3*

Het is een vrij typische filmhuisfilm, maar zeker de meer experimentele stukken maken het wel een goede. Hij duurt trouwens bijna twee uur en geen 90 minuten.

Aangepast, bedankt!

Een aaneenrijging van fragmenten met veelal traumatische scenes, krachtig beeldend gefilmd dat wel. Het draait om pijn en onvermogen.

Boek had ik gelezen en ik vond het een prima verfilming.

Prachtige shots en er is heel creatief omgegaan met flashbacks, die onomkomelijk zijn in het verhaal.

Wel een beetje raar dat je ineens op het nachtkastje het boek ziet liggen.

Leuk dat soort knipogen, maar in die scene echt ongepast.

Moet er wel echt ook bij vermelden dat het laatste stuk (ongeveer 3 kwartier) matig waren.

Nadat de 2 jeugdtrauma's verteld waren is de rest eigenlijk bijzaak.

Een kort tijdsprongetje naar nu had echt voldoende geweest. Nu kreeg ik het gevoel of er langzaam een vlammetje uitging. Echt jammer

3, 5 - 4.0

Zeker geen slechte film.

Het verhaal is ietwat clichématig maar verder wel aardig uitgewerkt. Visueel is het bij momenten ook zeker de moeite waard, en ook de soundtrack was lang niet slecht. En vooral die kerel vond ik behoorlijk sterk acteren. Qua drama kent het ook een paar sterke momenten.

Echt groots wordt het nooit, daarvoor is het wat te gewoontjes en te langdradig. Het einde was ook een beetje overbodig, had evengoed 10 minuten eerder kunnen eindigen voor m'n gevoel. Ook was het wat knullig hoe vooral die vrouw in de verschillende levensfase vertolkt werd door kind-acteurs die echt totaal niet op d'r leken. Elke keer zag ze er echt totaal anders uit.

Al met al vrij aardig. 3*

Ik had lage verwachtingen bij deze film en hoewel het begin van de film nogal wat moeite koste om het allemaal te volgen en te begrijpen... Werd het daarna echt wel een mooie film.

La Solitudine dei Numeri Primi is bovenal een film die gaat over pijn en lijden. De twee hoofdpersonages, Alice en Mattia, hebben allebei een bijzonder traumatische jeugd achter de rug en dragen dit mee in hun verdere leven.

De film is opgedeeld in vier stukken. In het eerste stuk zijn beide hoofdpersonages nog kinderen en leren we het milieu en de omstandigheden waarin ze opgroeien kennen. In het tweede deel zijn het tieners en dit is ook het deel waarin ze elkaar leren kennen. Deel drie en vier spelen zich af op latere leeftijd, wanneer ze reeds volwassen zijn en het duidelijk is dat het trauma dat ze allebei hebben beleefd (twee verschillende trauma's overigens) hun sporen heeft achtergelaten én blijft achterlaten. Deze vertelstructuur vergt uiteraard wel enige aandacht van de kijker, er wordt immers af en toe terug dan weer vooruit in de tijd gesprongen. Maar storend is het zeker niet.

Alice en Mattia zijn tot buitenbeentjes in de maatschappij verworden, zoals priemgetallen dat zijn in de wiskunde. Hun verhaal is tragisch en die tragiek wordt mooi vertaald naar het scherm door een camera die vaak heel dicht op de huid zit. Hierdoor wordt de sfeer vaak beklemmend en benauwd. Sfeer is ook voornamelijk waar deze film teert. De wanhoop, het lijden, de pijn, het hangt deze jonge mensen als een zwaard van Damocles boven het hoofd en dat zal je als kijker geweten hebben. Dit alles wordt nog eens onderstreept door een erg fraaie visuele stijl in combinatie met prachtige muziek.

Een nadeel is dat de film heel erg langzaam is. Het verhaal bouwt rustig op naar de climax waarbij we als kijker te weten komen welke trauma's Alice en Mattia in hun jeugd hebben beleefd - een climax die overigens maar liefst 10 tot 15 minuten duurt in een zinderende fuifscène - maar zakt nadien toch wel wat in. Zeker naar het einde toe wordt het een tikkeltje langdradig.

Slotsom: La Solitudine dei Numeri Primi is een film waar je even moet inkomen maar die je nadien bij de keel grijpt en achteraf nog wel even in je gedachten blijft rondspoken.

De Homescreen dvd bevat, behalve de trailers van andere films (La Doppia Ora, Die Fremde, Pieds Nus sur les Limaces, Amours Imaginaires), ook nog enkele leuke extra's, zoals een interview met regisseur Saverio Costanzo en een interessante blik achter de schermen. Zo waren de volwassen acteurs die Alice en Mattia vertolkten (Rohrwacher en Marinelli) telkens aanwezig op de set tijdens de draaidagen van de kindacteurs, om hen zo goed mogelijk te begeleiden én ervoor te zorgen dat de jonge Alice en Mattia zo dicht mogelijk bij de oudere versies van Alice en Mattia zouden liggen. De film zelf is in de 16:9 beeldverhouding anamorf op de dvd gezet.

Met dank aan Cinemien voor het ter beschikking stellen van de dvd.

Film net bekeken, ik kon er eigenlijk weinig hoogte van krijgen. Het duistere muziek steeds bij sommige scenes begreep ik al helemaal niet. Er is maar een zin waar de film om draait, en deze is hieronder beschreven (de 1e alinea van Jawaddedadde; La Solitudine dei Numeri Primi is bovenal een film die gaat over pijn en lijden. De twee hoofdpersonages, Alice en Mattia, hebben allebei een bijzonder traumatische jeugd achter de rug en dragen dit mee in hun verdere leven. )

Deze film ging mij psycholigisch gezien, iets te boven.

al met al een 3 voor het acteerwerk.

Waarschijnlijk hier een nadeel dat je het boek gelezen hebt. Het frustreerde me dat de wijze van vertellen in de film teveel in elkaar geschoven is, daardoor het verhaal zijn evenwicht verliest en daarnaast een wat rommelige indruk achterlaat.

Heb deze film uitgekeken ! Was niet gemakkelijk !

2*

Intrigerende film met een opmerkelijke gebruik van grijs en felle kleuren (met name tijdens het kinderfeestje en in de eindscene) ter ondersteuning van de sfeer. Boeiend, maar hier en daar wat langdradig. Alba Rohrwacher was een openbaring voor mij.

Alba Rohrwacher een heerlijke steen goede actrice is in deze film weer geniaal alleen wat werd ze hier mager het was gewoon eng. In Cosa voglio di più was deze prima actrice ook al zo goed. Vinden jullie dat

Alba Rohrwacher niet veel weg heeft van onze Karina Smulders?

Een film die intrigeert, maar uiteindelijk toch teleursteld.

Zoals reeds vermeld, wordt er onnodig veel tussen de verschillende tijden geswitched, wat vooral verwarring oplevert.
Het einde is een anti-climax, omdat je al weet wat er gebeurd is en vervolgens gebeurt er..........niets. Wat er met het zusje gebeurd is blijft een raadsel. Op zich hoeft dat geen ramp te zijn, als het einde anders opgebouwd zou zijn. De scene met de wolf op het kinderfeestje is wel ijzersterk, hierna had de film afgelopen mogen wezen.
Er wordt gesuggereerd dat ze beiden een vergelijkbaar trauma hebben, maar wat Alice heeft meegemaakt; een ski-ongeluk, staat in geen verhouding tot de verdwijning/dood door schuld van zijn tweelingzus bij Mattia. En is dus van een heel andere orde.

Ondanks een fijne Carpenteresque score en mooie fotografie komt de film helaas erg slecht uit de verf. Zie wel dat er een mooi verhaal in zit, maar de afstandelijke personen en het ontbreken van enige verdieping en een spanningsboog houden de kijker te veel op afstand om betrokken te raken. Jammer.

Scene van het feestje met heerlijke vroege 90's house, was ook erg lekker.

3*

Van het boek ben ik een grote fan, maar de film vond ik een grote teleurstelling.

Vooral visueel aardig verteld verhaal wat enige diepgang mist maar ondanks dat prima wegkijkt.

Het verhaal is simpel maar wordt door te schakelen tussen heden en verleden interessant gemaakt. Enigszins voorspelbare scenes worden steeds op een thrillerachtige wijze opgebouwd wat ik wel kon waarderen. Goeie muziek en camerawerk zorgden voor een aantal hoogtepunten in de film. Aan de acteurs (de oudsten) lag het zeker niet aangezien ze een overtuigende rol spelen, vooral op het eind laten ze zien er naast fysiek ook mentaal er iets van willen maken.

Helaas kon ik me door het gebrek aan diepgang moeilijk in de personages inleven en maakt de film niet de indruk waar ik op gehoopt dat. Desalniettemin toch een aardige film.

3*

Het boek vond ik brilliant en de film was zeker de moeite waard voor het grote publiek.

Duurt even voordat je erin komt, en je moet heel erg wennen aan het langzame tempo en de verteltrant, maar dan is het toch wel een boeiende film.

Anders dan het boek (uiteraard), maar wat goed naar voren kwam is de eenzaamheid van Mattia en Alice. Twee loners die nergens aansluiting hebben en volledig op zichzelf staan. Ze voelen zich aangetrokken tot elkaar maar het dramatische is dat ze ook nooit echt tot elkaar kunnen komen.

Een moeilijk te verfilmen gevoel wat, vind ik, toch wel heel goed gebracht wordt. Het (uiterlijke) verhaal is feitelijk bijzaak, het apart zijn, het onbegrepen zijn, het enig in je soort zijn, daar gaat het om

Goed gespeeld, een mooie film.

Je moet nooit een boek lezen en daarna de film gaan bekijken, of het met elkaar gaan vergelijken. Dat loopt altijd op een teleurstelling uit.

Mooie film.

Ik had het boek gelezen en vond het een mooie film.

De persoon die met me mee had gekeken had het boek niet gelezen en daardoor veel moeite om het verhaal te volgen.

Ondanks de mooie vormgeving en de uitstekende soundtrack (met o.m. goblin, beltram en morricone!), maakte deze film niet veel indruk op me. Er wordt gepoogd een redelijk traditioneel probleemverhaal met jeugdtrauma’s en geheimen te vertellen op een mysterieuze, suspensevolle manier… iets te doorzichtig in mijn ogen.

Niet slecht, maar weinig bijzonder.

Mooie Italiaanse film alleen niet echt helemaal zoals ik verwachte. Hierin word voornamelijk erg veel met de tijd gerommeld en lijkt het in die instantie erg op een flipperkast. Op die manier volgen we het leven van Alice en Mattia in hun levenstijl en dat ze niet behoren bij de gemiddelde groep, en dat word dus geassocieerd met priemgetallen. Het doelt allemaal op een Jeugdtrauma en dat kom je ook niet meteen te weten. Maar wat wel zo is is dat het erg vaak van tijd verschuifd. "kindertijd-pubertijd-volwassentijd-dan inene weer pubertijd-kindertijd-en vervolgens het 35+tijd" Ik had eerder een echte comming on age film verwacht. Maar dat wil nog niet zeggen dat deze er minder door is geworden. Wat ik wel jammer vind is dat het nog niet echt duidelijk is wat voor trauma Alice nou heeft opgelopen. Die disco en foute vriendin-scene over Alice was wel erg tragisch.

Maar verder een goede Italiaanse film, alleen soms wel erg lastig te volgen.

3,5*