La Solitudine dei Numeri Primi (2010)

Boek stond al een tijd op de to-read-lijst, maar mijn huidige leestempo is belabberd en dus toch maar gekozen voor de film.

Schijnbaar ben ik één van de weinigen die het ziet, maar ik was ontzettend onder de indruk van deze film die thematisch enigszins verwant is aan La Double Vie de Veronique en in soort van dromerige realiteit aan Los Amantes del Circulo Polar.

Twee hoofdpersonen in hun jeugd fysiek danwel psychisch beschadigd en dat levert jaren later nog meer schade op: fysieke handicap lijdt tot psychische schade en psychische schade lijdt tot fysieke beschadiging en dat ooit bij beiden begonnen als een stomme speling van het lot.

Hoe de film zich precies verhoudt tot het boek kan ik niet beoordelen, maar puur op z'n eigen merites beoordeeld als film kan ik alleen maar concluderen: één van de sterkste films van de afgelopen jaren. Wist mij zeer te raken.

Meesterwerk!

Fascinerend, indrukwekkend en tegelijkertijd een integer portret.

Dat liedje van Alice zorgt wel weer voor tranen in je ogen. Erg mooi gezongen.

Een goede dramafilm...

Redelijk goed verhaal...

Prima acteerwerk...

Maar behalve verlegen en stilletje jongen...

Mooi HD kwaliteit...

Mooi achtergrond muziek (Dolby Digital)...

Gevoelige film ,prachtig gespeeld harmonieus op het muziek ingespeeld

Italie op zijn best.

Redelijke film over twee zielsverwanten, die beiden een jeugdtrauma te verwerken hebben. De montage komt in het begin nogal rommelig over, maar na een tijdje heb je tempo te pakken en zorgt deze montage ook deels voor de spanning. De drijfveren en onderlinge verhoudingen van de personages zijn niet altijd even duidelijk en het lijkt er soms op of de regisseur er van uitgaat dat de kijker het boek ook heeft gelezen. De invulling van de verschillende acteurs voor hetzelfde personage op andere leeftijden is erg goed gedaan.

Mooi verhaal. Door deze film ben ik eigenlijk wel heel benieuwd naar het boek geworden. Zoals hierboven al beschreven komt het verhaal in het begin heel rommelig over omdat men naar verschillende gebeurtenissen op verschillende leeftijden van de hoofdpersonen gaat. Maar op den duur is dit allemaal best te volgen.

Toch mis ik best wel stukken uit het verhaal, heb ik het idee. Vooral ontgaat het me eigenlijk waarom het toch zo slecht met Alice gaat op het laatst of waarom Violet eerst een beetje verliefd op Alice was en haar toen compleet liet vallen en waarom ze dan toch weer vriendinnen zijn geworden. Ik heb het idee dat er af en toe een beetje een te grote sprongen worden gemaakt. Ik hoop dat hier in het boek wel wat meer wordt ingegaan.

Toch is het al met al wel een mooie en ontroerende film om naar te kijken.

In het begin wat moeilijk te volgen maar rond het midden van de film is dat wat logischer, goed gedaan met verschillende leeftijden en verschillende acteurs die toch allemaal wat van elkaar weg hebben. Uiteindelijk gaat het verhaal over 2 volwassenen waarbij het leven hun getekend heeft. Dit dan mooi in beeld gebracht.

Eenzaamheid.

Inderdaad een mooie film die, volgens mijn moeder, ja volgens mijn moeder, goed is verfilmd van het gelijknamige boek. En zo voelt de film ook, een visueel boek zonder enige emotie of visuele vertellingen. Toch bleef de film interessant en wilde je weten hoe alles zat. Dat de film teleurstellend vaag blijft op het eind, is misschien dan ook nog wel het beste van het verhaal zelf. Uiteindelijk stelt het verhaal niet zo veel voor en voel je je achteraf wat bedrogen gezien de opbouw van de spanning. Het zweverige eind en het lekkere vage einde vond ik persoonlijk dan weer een voordeel. Waardoor je als kijker een soort eigen interpretatie kon creeeren. Het was misschien wat vreemd naast het vrij feitelijke verhaal, maar toch: geaccepteerd.

Hoewel de film me een beetje dwars zit qua beoordelen. Aangezien het verhaal tijdens de ervaring heel goed pakte, des te erger het geheel was achteraf. Audiovisueel was het nergens echt bijzonder, waardoor daar de film ook niet echt haar punten scoort. Qua cast is het wel goed gedaan, qua uiterlijk vond ik het een beetje vaag qua veranderingen in het uiterlijk, maar dat zal ik dan maar afrekenen op het spannend maken van het verhaal...

Een beetje van dit en een beetje van dat. Maar achteraf een beetje mwah. 3 sterren voor de spanning en de onderhoudende look. Maar qua verhaal mocht het van mij in de trend van de laatste zweverige 30 minuten de hele film zijn. Dat had meer gepast. 3 dus.

De film komt niet eens een klein beetje in de buurt van het boek. Jammerlijk. Ik had er hoge verwachtingen van, helaas niet waar gemaakt.

Ik had er eigenlijk meer van verwacht op basis van de plotomschrijving. Het is een onderwerp wat mij wel boeit. In deze film wordt de geschiedenis rond de personages verteld. Hun leven is op verschillende manieren beïnvloed door situaties in het verleden, die de rest van hun leven merkbaar blijven. Mattia is een extreem introverte jongeman. Alice komt vooral onzeker over. Zij is vooral eenzaam en ziet in Viola misschien een soort voorbeeld, na eerst gepest te zijn. Geen verdere spoilers, daar mag je de film zelf voor zien. Hoewel de verhalen allebei vrij triest zijn, kan ik niet zeggen dat ze me echt hebben geraakt. Ik kan ook niet precies uitleggen waarom. De film was niet in staat om mij te laten leven met de personages en hun ervaringen.

Vooral bij Mattia had ik toch enigszins te hoop dat hij er wat overheen zou groeien. Alice stond te ver van mijn eigen persoon af. De film is ook nergens echt spannend, omdat de ''uitleg'' vaak al duidelijk te raden is. Daarnaast is de film, wellicht vanwege de vele flashbacks, ook erg rommelig. Verschillende punten worden ook niet verder uitgewerkt. Wat is er bijvoorbeeld met Michela gebeurd? Bij sommige films zijn dit dingen waar je over blijft nadenken, maar hier niet. De film is klaar, af. Er is geen reden om het echt te weten. Morgen ben ik het bij wijze van spreken al vergeten.

Mag ik mij hier volmondig bij aansluiten?

Wat een bijzondere kijkervaring was dit en wat een een deprimerend maar ontroerend onderwerp. Veel te lage score weer hier, zwaar onderschat. Helaas.

Kennelijk nog weinig bekendheid bij deze verfilming van het succesvolle boek. Had ik niet verwacht. Ik heb het boek net uit, erg mooi verhaal, dus gelijk achter de film aan. Heel benieuwd hoe ze de karakters van Alice en Mattia hebben neergezet.

Oh, ik ben mijn review vergeten zie ik.

Ge-ni-aal.

Verre van ge-ni-aal, in mijn ogen. Misschien is het niet verstandig om de film vrij direct na het lezen van het boek te gaan kijken. Want met alle gebeurtenissen uit het boek vers in het geheugen, blijkt dat de film hier niet erg consistent aan is. Hoeft natuurlijk ook niet, je kan er best je eigen draai aan geven, maar die eigen draai vind ik een heel stuk minder.

Allereerst is er voor gekozen om het verhaal niet in chronologische volgorde te vertellen. Erg jammer, want hierdoor wordt het allemaal enigzins verwarrend en krijg je (ik althans) minder binding met de hoofdpersonen. Het boek begint gelijk met het drama dat beiden hebben meegemaakt, waardoor je meer begrip en inzicht krijgt in hun sociaal onvermogen, met name het emotieloze aspect van Mattia zijn karakter. Hun onderlinge relatie ervaar je veel intenser wanneer het vanaf ontmoeting één verteld wordt.

Enkele in het boek belangrijke zaken werden ook zeer onder besteed. Zoals Alice haar anorexia, haar relatie met Fabio of Mattia zijn vriendschap met Dennis. En enkele andere minder belangrijke zaken werden weer over besteed. Zo is in de film de bruiloft van Viola een belangrijke setting, waar dit in het boek slechts even voorbij komt. Fabio heeft hier ook dé foto van Mattia en alice genomen, veel minder charmant natuurlijk dan zoals in het boek, zelfgemaakt op hun kamer. De confrontatie met Michella, en Alice haar twijfel of het haar wel echt is, redenen waarom ze het toch niet verteld etc, vond ik maar raar. Los van het feit dat het ineens in een supermarkt plaats vond in plaats van in het ziekenhuis. Zo zijn er veel meer voorbeelden waarin de film afwijkt van het boek, en in alle gevallen vond ik dit slechte keuzes. Een mooi boek wordt op deze manier veel minder mooi verteld.

Nee, voor mij is deze film een teleurstelling geweest. Ik raad men aan om of het boek te lezen of de film te kijken, want zoals je ziet kan de film na het lezen van het boek tot kleine ergernissen leiden

2,5*

Geweldige film, die wat fragmentarisch begint. Maar na verloop de tijd werd ik meegezogen door het camera -en lichtgebruik, de opzwepende soundtrack en de opbouw ansich, en dat zorgt voor een heerlijke, dromerige sfeer. Vooral wanneer de trauma's van beide hoofdpersonen aan bod komen en tijdens het schoolfeest ( ), komen deze zaken zeer sterk naar voren. Erg fijne housetracks van de beginjaren '90.

Toch wordt het leed van Mattia en Alice scherp en subtiel gebracht. Dat mensen niet met ze mee kunnen leven, is haast onbegrijpelijk. Alleen die machteloze blik van Mattia vraagt al om medeleven. En als dat niet werkt, zorgt het sterke acteerwerk (jaja, van alle acteurs) daar wel voor.

De twee voelen elkaar en elkaars leed als geen ander aan en zijn daardoor één (mooi uitgewerkt in de laatste scène als Alice Mattia vindt op het desastreuze bankje). Vooral Alice heeft Mattia nodig, en andersom ook, al maakt hun pijn hun relatie ontzettend complex. En ook dat is beeldend uitgewerkt.

Vooral het eerste uur is schitterend - ik vond geen tijd om de film stop te zetten om wat drinken te pakken. Helaas verzwakt de film naar het einde toe (al zijn er nog een aantal prima scènes). Dat lijkt me, de reden dat een hoop mensen het boek gelezen hebben en dingen in de film missen, en/of niet houden van de afwijkingen, de reden dat het gemiddelde zo belachelijk laag is.

Pareltje van de Italiaanse cinema. Ruime 4*

Nou ben ik echt geneigd om een langzameen kunstzinnig bedoelde film sowiseo al een paar sterren te geven voor gewaagde eigenzinnighed maar in dit geval..... er zijn zoveel punten van kritiek op te sommen dat ik het maar beperk.

Het thema van deze film is trouwens ook beperkt. Bijna knap dus dat het tot ruim halverwege nauwelijks te volgen is wie wie is en zo blijft er nog wel meer ( te veel) onduidelijk. Dat euvel zien we vaker, de makers hebben alles natuurlijk 1000 keer gezien en vergeten dat het bij een eerste keer kijken ook al te snappen moet zijn. Verbazingwekkend dat niemand daar met succes op schijnt te kunnen/durven wijzen !

Maar om zo'n simpel thema overtuigend te laten overkomen is het nioet genoeg om

alleen t o t a a l humorloos te tappen uit een negativistisch pseudo-existentialistichch vat.

De verschikkelijke muziek onder de start titels zet de toon....

Herzien en ik vond hem nog indrukwekkender dan de eerste keer.

Ook al omdat ik de eerste vertoning soms zoekende was naar de juiste indentiteit van de personages. De vele flashbacks leiden soms wat af, hoewel het verhaal goed te volgen was.

De tweede kijkbeurt kwamen de indrukwekkende beelden nog steviger binnen en volgt opnieuw de ontroering. De film is zwaar op de hand en veel kijkers zullen daarom snel afhaken.

De doorzetters genieten van betoverende cinema. Zeldzaam mooi.

Vraagje: is het boek nog beter?

Het is allemaal goed gefilmd maar er is geen doel.

nec principium nec finem

2 jaar terug het boek gelezen en gisteren de film gezien. Ik was blij het boek al gelezen te hebben, anders was ik waarschijnlijk al na 20 minuten afgehaakt. De film wordt mooi visueel neergezet, waarin het verhaal door verschillende periodes loopt i.v.t. het boek. De rollen werden goed neergezet. Alleen miste ik soms de diepgang van de personages, wat is hun achtergrond, hun pijn en waarom zijn ze zo geworden. Dat wordt in het boek beter uitgelegd. Dolby 5.1 geluid was fantastisch. De old school house uit 1991 draait weer volop. De gehele soundtrack op de aftiteling na (yes sir i can"t boogie) was goed gekozen.

Heb gisteren het boek uitgelezen, dus besloot de film er maar meteen achteraan te doen.

Het bronmateriaal is vrij goed verfilmd, maar dat zorgt er ook voor dat de film met hetzelfde euvel kampt als het boek; een hoop veelbelovende opbouw, met uiteindelijk een einde dat langzaam uitdooft. Er ontbreekt een climax, een pointe. En de personages vind ik slecht uitgewerkt, en dat voor een film/boek die júist gaan om twee getroubleerde personages en hun band. Zowel van hun sores als hun band is weinig substantieels overgebleven. De scenes met hen samen zijn op een hand te tellen, van de liefde voor wetenschap en wiskunde van Mattia is zelfs helemaal niks overgebleven, en ook zijn automutilatie is pover uitgewerkt. Al met al is Mattia maar een onderbelicht personage geworden.

De film ademt wel een mooi sfeertje. Het camerawerk, de effecten en de muziek zijn goed gedaan (hoewel het trucje 'overbelichting' wel érg vaak ingezet werd).

De scènes rondom Mattia, Michaela en het kinderfeestje vond ik als enige echt goede cinema, de rest is toch wat teveel style over substance. Opvallend daarin was de onnodig door elkaar gehusselde chronologie. Voor mensen die de film als eerste kijken lijkt het me maar een hoop verwarrende interessantdoenerij.

Eigenlijk denk ik dat ik de film alleen nog wel redelijk uit te kijken vond omdat het leuk is om een verhaal dat je net gelezen hebt verfilmd te zien. Zonder het boek eerst gelezen te hebben had ik het waarschijnlijk nog erger een hoop dramatisch gedoe zonder veel inhoud gevonden.

De montage, sfeer, camerawerk en aankleding, eigenlijk dus puur de vorm, redden de film uiteindelijk net van een onvoldoende.

3*

Ik hoop dat er ooit een remake van uitkomt die wel het tempo heeft van het boek.

Boek was een van de beste die ik gelezen heb het laatste decenia.

De film daarentegen een van de slechtste

Een van de weinige keren waar ik de film beter vind dan het boek. De film slaagt er wel namelijk perfect in om 2/3 van het boek zo mooi samen te vatten tijdens die houseparty, die overigens tot de beste montage sequenties hoort dat ik in lange tijd heb gezien. Een dikke pluim voor wie dit heeft gemonteerd. De opbouw hier die gepaard gingen met sprongen in de tijd is enorm spannend gedaan, onderbouwd door een mooie soundtrack met soms onheilspellende soundscapes. Het wist alle snaren juist te raken en heeft me aan het scherm gekluisterd.

Cinematografisch heeft de film me ook zeer verrast. Sommige scènes zijn heel mooi gedaan in hun sfeervolle belichting en gaven een zeer effectief gevoel van een soort surrealistische droom dat niet ver van een nachtmerrie wegheeft.

De film lijkt toch een beetje zijn kracht te verliezen in de derde akte, maar dit komt volgens mij grotendeels door het middenstuk, dat naar de perfectie leunde, en moeilijk overtroffen kon worden. Sommige scènes op het einde deden me wel emotioneel de das om, maar ik moet er wel bij zeggen dat dit komt omdat ik het boek heb gelezen en de backstory's kende. Had ik het boek niet gelezen zou er zoveel voorbij me zijn gegaan en had het me waarschijnlijk weinig gedaan omdat het op dat vlak toch vaag, afstandelijk en net te subtiel bleef. Conclusie, de film zal veel effectiever zijn als je het boek hebt gelezen, want de film lijkt er ook van uit te gaan dat mensen dat hebben gedaan. Zoals de eindscène! Die begrijp je toch alleen, en zegt zoveel meer, als je het boek hebt gelezen. Wist me enorm te raken, en deed me ook erg denken aan het einde van één van mijn favorite films L' avvenutra.

Verder nog hartbrekend en zeer verassend om te zien ook hoe de acteurs die Alice en Mattia spelen fysiek echt zo getransformeerd waren in hun rol tegen het einde van de film en zo enorm in contrast met elkaar stonden.

Een klein bescheiden meesterwerkje durf ik zeggen, die begrijpelijk maar zeer onterecht weer, volledig onder de radar is gegaan.

Saverio Costanzo dacht zeker; we zitten aan de 2 uur, dat is genoeg, we stoppen ermee?

een boek die enorme indruk bij mij wekte.

de film doet er niet veel aan onder.'

tragisch,het lot,oorzaak en gevolg,,, ik was weer diep onder de indruk.'

niet helemaal gelaagd ,anders had ie een 5 sterren gekregen.'

maar prachtig.

Bijzondere film die ik op het puntje van mijn stoel heb gevolgd. In het begin vrij rommelig, maar gaandeweg de film bleek dit voor mij gewoon een van de sterke punten van deze film te zijn. De soundtrack is geniaal, met name de muziek tijdens het housefeest versterkt de gevoelens die de film oproept, kil en afstandelijk. De eindscene is wat mij betreft ijzersterk!

Misschien niet helemaal eerlijk: het boek in twee dagen uitlezen en vervolgens vrijwel meteen de film gaan kijken...Misschien had ik de film beter gevonden wanneer dit niet het geval was.

Nu bleef er voor mij een beetje een 'misplaatste' film over. Met name de aanwezigheid van dreigende, bijna Shining-soundtrack stond me erg tegen: dit maakte de film gevoelsmatig totaal anders dan het boek. Bovendien zorgen deze geluiden voor een soort niet aanwezige dreiging en voor mij was dit vooral te danken aan de rommelige vertelling van het verhaal.

Waar het boek een logische en prima te volgen opbouw heeft, doet de film moeilijk om niets. Sterker nog: het boek is bijna geschreven als een film. Ik begrijp enkele keuzes van de regisseur dan ook echt niet.

Overigens is het acteerwerk prima en zitten er best wat aardige scenes en shots in de film (bijvoorbeeld het feest), maar over de gehele linie wist het me niet te raken. Misschien in de toekomst niet meer een boek lezen en direct daarna de verfilming kijken...

Volgens mij moet ik het boek gaan lezen. Op de dvd hoes staat dat "ze" na elkaar jaren niet gezien hebben elkaar een onthullende bekentenis doen. Die bleef in de film uit. Ik vermoed dat de tekst achterop de dvd hoes gewoon fout is.

De soundtrack en cameravoering deed me erg aan het oudere werk van Dario Argento denken. Met name aan het begin. Verder werdt het verhaal wat warrig verteld.

Wat een goede film! Interessant verhaal, goed geacteerd, mooie beelden en mooi in elkaar gezet. Wel vond ik vooral in het laatste stuk veel onduidelijk, zoals wat er precies met Alice aan de hand was. Het boek heb ik (nog) niet gelezen, maar ik heb na het kijken van de film een samenvatting van het verhaal op internet gelezen, en nu snap ik het beter. Dit had in de film wat duidelijker gemogen, wat mij betreft. Al met al een sterke film. 4*