Fear and Loathing in Las Vegas (1998)

Deze film is juist het tegenovergestelde van Traffic, het is eerder juist een ode aan de drugs dan een aanklacht.

Serieus? Ik dacht altijd dat hij gewoon een beeld wou schetsen van de gedesillusioneerde jongelingen in dat post-Vietnam tijdperk - en drugs zijn daar nu eenmaal een belangrijk onderdeel van. Volgens mij neemt Gilliam geen standpunt in over drugs, maar laat hij het gewoon zien.

Spielberg zei ooit dat er geen twee mensen op de wereld zijn die dezelfde film gezien hebben, en dat blijkt hier maar weer eens.

Het verhaal is van Hunter S. Thompson. Het is veel meer een aanklacht tegen de American Dream dan tegen drugs. Hoewel de uiteindelijke effecten va de drugs niet als iets positiefs worden gebracht, vind ik het geen negatief beeld, maar eerder een totaal verknipt beeld geven. Maar zeker niet moraliserend zoals in Traffic, waarbij juist dat het hoofdthema is.

Wat een film

Van het begin tot einde heb ik zitte te lachen, het lachen begon zelfs pijn te doen. Dit was de eerste keer in mijn leven dat ik zoiets grapppige film heb gezien.

Duke en zijn advocaat zijn de 2 onozelste personages ooit. En dan denken dat dit waargebeurd is

Geweldig hoe ze begaaid over de regels broken, vooral dat stukje met ether inademen. Gewledig effect. Die tripbeelden waren fantastisch orgineel en hilarisch.

De film heeft op zich niet een geweldig groot verhaal. Je ziet hun bijna alleen maar trippen. En dat maakt alles zo orgineel!!

Ik geef de film 5 sterren een een plaats in mijn top 10 !!

Uit deze film haal ik dat thema niet, waarschijnlijk omdat mijn beeld van de American Dream veel te beperkt is. Misschien kan je het idee van de American Dream - en hoe deze film dat aanklaagt - even toelichten?

Ik denk dat er gedoeld wordt op de vluchtigheid van hebzucht en klatergoud. Vegas staat toch ook een beetje voor de ultieme vorm van Amerikaans vermaak. Al valt drugsgebruik daar ook wel een beetje onder, dus wellicht is het daar ook kritisch op, maar allerminst op een moraliserende manier.

het is toch een aanklacht, dat de american Dream vaak niet uitkomt. Daarom zie je geen sloebers die zichzelf opwerken maar wat gelukzoekers die zich met alle drugs volproppen die er zijn.

Ik zie de hoofdrolspelers echter niet als sloebers, maar veel eerder als geflipte avonturiers. Die gasten van de Politie convention, dat zijn de sukkels IMO.

nee dat is het punt, jij zegt net dat je het thema "American Dream" niet kan vinden. maar wel de aanklacht tegen de American Dream

Maar dan is toch elke film waarin niemand probeert op te klimmen een aanklacht tegen de American Dream?

Het gaat hier veel meer om het lege en inhoudsloze, waar deze hoofdpersonen op een soort cynische manier gebruik van maken. Die zogenaamde grootsheid die je alléén in Amerika kan beleven, terwijl dat allemaal een farce blijkt te zijn. Misschien moet je het boek eens lezen, Thompson schrijft daar wel het een en ander over met datzelfde giftige cynisme.

Het gaat ook over de Amerikaanse hippie droom "The Summer of Love" die eind jaren '60 uit een spatte in geweld, hebzucht en chemische componenten...

Hunter S Thompson was trouwens een geweldige schrijver, ik ben nu zijn relaas over de Hells Angels in California jaren '60 aan het lezen.

Bedankt voor de toelichting.

Ik heb het boek Hell's Angels, maar nog niet gelezen. Een aanrader?

Deze film moet ik nog eens herzien. Toen ik hem voor het eerst zag (een hele tijd geleden), was ik nog niet de filmliefhebber die ik vandaag ben en vond ik hem wat te druk en chaotisch. In de tussentijd heb ik nog heel wat films van Gilliam gezien en zijn stijl leren waarderen. Maar dit is toch wel de meest extreme film uit zijn oeuvre.

Ben er net in begonnen maar mij ligt zijn stijl wel. Behoorlijk direct, op een cynische, bijna botte manier erg grappig en met scherpe observaties.

Het is een grappige film maar verre van een pure komedie.

Vond niemand het trouwens vervelend dat de film eerder afliep dan het boek?

Het boek liet mij in shock achter;

I felt like a monster reincarnation of Horatio Alger: A man on the move, and just sick enough to be totally confident.

misschien moet ik hem nog een keer zien, maar ik vond hem erg tegenvallen. Ik hoor al jaren hoe goed die is, dus laatst besloot ik 'm een keer te zien en vond hem veelal saai. misschien omdat er niet echt een doel in zat en het meer een opeenstapeling was van vreemde gebeurtenissen. ik was namelijk erg moe en dan wil dat misschien moeilijker aankomen. In ieder geval had ik moeite om wakker te blijven.

of dit soort films is niets voor mij, ik vond the big lebowski namelijk ook niet heel erg goed, terwijl dat ook echt zo'n hype film is met hoge cijfers...

Wat een tegenvaller zeg!

Had me een aantal dagen geleden de special edition gehaald omdat de film me zo goed leek. Nou niet dus, wat een saaie film en het is echt alles behalve een goede komedie snap niet eens waarom dit genre staat aangegeven bij deze film. Overigens op de achterkant van mijn dvd staat nog een sex icoon, ik heb geen 1 sex scene in de film gezien dus dat klopt ook niet. Overigens wel een sterk verhaal met een aantal top acteurs maar sorry hoor deze film is me echt tegengevallen. Misschien nogwel zo'n lage waardering , waarschijnlijk omdat ik er te hoge verwachtingen van had.

vanaf de scene waar del toro zat over een kip struikelt heb ik alleen maar scheef gelegen

Geniaal!

Deze film gisteren voor de grotendeels voor de 2de keer gezien en ik moet zeggen , qua dialogen en acteerprestaties is deze film enorm grappig , het enigste wat me tegenslaat is de kitscherige sfeer die er soms hangt. Het lijkt allemaal niet realistisch , bv een dwerg die de telefoon aan je tafel komt brengen , wtf? of in dat ondergrondse pretpark waar mensen in de gekste pakjes rondlopen....

Mwa, ik vind het goed passen binnen de sfeer van de film. Al die rare en (soms licht) abnormale taferelen dragen uitstekend bij tot het geheel.

Voeg daar een uitstekend duo halfgare acteurs aan toe, en je hebt een superfilm. Vooral Del Toro vind ik geniaal/hilarisch.

Natuurlijk ziet een stevige lsd/mescaline trip er niet realistisch uit.

Het is dan ook Las Vegas... Dat heeft niets met de realiteit te maken net zoals Disney Land

Four Days, Three nights, Two Convertibles, One City

De examens zijn gedaan en hoe kun je dat het beste vieren als het zo hard sneeuwt dat je niet meer buiten kunt zonder gedegradeerd te worden tot plaatselijke sneeuwman? Juist, lekker warm één van je favoriete films op zetten en laat dat nu net zijn wat ik heb gedaan.

Het was inderdaad niet de eerste keer dat ik Fear and Loathing in Las Vegas had gezien want een twee jaar geleden had ik deze al in een mooi steelcase 2 Disc Edition gekocht maar het was er de laatste tijd gewoon niet meer van gekomen om hem nog eens op te zetten. Eigenlijk was het zelfs niet het plan om deze op te zetten maar ik liet me weer fascineren door die geweldige hoes. Misschien nog niet zo slecht want ik kon me weer compleet laten meevoeren door de hersenspinsels van Hunter S. Thompson. Al vanaf de minutenlange openingsscène waar je zonder pardon kennis maakt met Duke en Gonzo en hun gestoorde geest kun je niets anders doen dan gebiologeerd kijken. Ik kan me best voorstellen dat niet iedereen even goed vind, mijn broer bijvoorbeeld vindt er niets aan, maar voor mij is het een stukje geniale cinema. De hallucinaties, de gehele trip, de wartaal die Duke of Gonzo soms uitslagen. Het is gewoon geweldig en het is dan ook ontzettend jammer dat het naar het einde toe iets teveel wordt en dat de film begint te vervelen. Op den duur verwacht je het onmogelijke en kijk je van niets meer op en dat doet de film de nek om voor een 4.5*. Best wel jammer want langs de ene kant verdient de film het wel voor zijn eerste deel maar om voor mij een 4.5* te krijgen moet je echt goed zijn van begin tot einde en daar faalt Fear and Loathing jammer genoeg in. Misschien dat ik er volgende keer met een herziening weer compleet anders over sta. Natuurlijk zijn ook de vele geweldige quotes de moeite waard.

Benicio Del Toro is zo'n acteur die ik al regelmatig in wat films ben tegengekomen maar waar hij nooit echt blijft hangen. De laatste tijd ben ik meer op hem aan het letten en ik moet toegeven dat ik me echt afvraag waarom hij niet blijft hangen. Zijn rol in Licence To Kill, Sin City en zijn belichaming van Ernesto 'Che' Guevara zorgen ervoor dat ik meer en meer fan van hel begin te worden. Nog een reden eigenlijk om Fear and Loathing zo goed te vinden want Del Toro is gewoonweg fantastisch. Gewoon de manier waarop hij samen met Depp de film naar zich toetrekt is fenomenaal. Depp is zo'n acteur waarvan je weet dat hij dit soort films aankan, dat heeft hij de laatste tijd al genoeg bewezen (al begint het wel meer en meer op hetzelfde truukje te lijken want ook hier zie je al vlagen van Captain Jack Sparrow) maar Fear and Loathing is geen uitzondering. Hij is net een gradatie beter in zijn rol dan Del Toro en dat is puur voor die waanzinnige kop van hem denk ik. De manier waarop hij Thompson neerzet is dan ook bijzonder memorabel. Wat ook memorabel is, zijn de vele bijrolletjes die de film kent. Natuurlijk is er Tobey Maguire als de lifter maar ook Christina Ricci als Lucy, het meisje dat Gonzo half ontvoert maar ook het, piepkleine, rolletje van Cameron Diaz. Ik heb ze altijd al een geweldige actrice gevonden en zelfs in deze paar minuten is ze de moeite waard.

Wat is er nu eigenlijk interessant aan twee dudes die een twee uur liggen te trippen? Op zich niet veel maar dankzij het verhaal of juist het mankement eraan en de prachtprestatie van Del Toro en Depp komt de film op een dikke 4*

Too weird to live, and too rare to die.

4*

Ik vond er dus niets grappigs aan...ik wou dat ik het grappig vond, maar ik heb me lopen vervelen. Zonde. Kapsel van Depp is trouwens wel gaaf

Mja, een extreme love-or-hate-film die me met gemengde gevoelens achterlaat. Het heeft toffe tripstukken, die een en al RAAR zijn en ook wel grappig. Johnny Depp als volslagen idioot (dit keer halfkalend) zijn we vaker van hem gewend, het blijft desondanks altijd leuk om hem zo bezig te zien. Maar net zoals bij andere Gilliam-films heb ik bij het einde het allemaal wel gezien. Een scene die drboven uit springt heb ik ook niet kunnen spotten.

Daarom denk ik dat deze film ook nooit in de top250 zal komen. Omdat het inderdaad een Love it or hate it film is. Maar ik kijk gelukkig niet altijd naar de top250 voor goede films.

Ik heb het boek gelezen ben benieuwd naar de film.

Een aantal jaar terug gezien, maar hij viel toen tegen omdat ik dacht dat het om een pure komedie ging. Desondanks een aantal weken geleden het boek besteld en uitgelezen en de film nog eens opgezet. Zowel het boek als de film bevallen me nu stukken beter.

De film loopt gelijk op aan het boek. Het is in feite één grote trip, letterlijk en figuurlijk. Visueel is de film prachtig, met mooie beelden van het bruisende Vegas. Maar ook de hallucinaties van Duke zijn mooi gemaakt en tegelijkertijd grappig en huiverig.

Depp steelt absoluut de show. Hij is voor het maken van de film een aantal maanden met Thompson samen geweest om hem en zijn gedrag te bestuderen. Ook zijn kleding en auto was van de echte Thompson zelf. Maar iedere beweging die Depp maakt, iedere gezichtsuitdrukking en ieder gesprek; het is allemaal briljant! Del Toro doet het niet veel minder goed; ook hij speelt voortreffelijk als de gestoorde, botte advocaat. Twee heren die in een grote drugs roes leven waarin krankzinnigheid en paranoia niet vreemd zijn. Voortdurend scheldend op elkaar en eigenlijk niet weten wat ze nou eigenlijk aan het doen zijn. Ik denk dat de film niet half zo goed was geworden als ze iemand anders hadden gecast ( Nicholson en Brando).