The Mercenaries (1968)

Lekkere ouderwetse actiefilm. Simpel verhaal met mooie beelden en acteer prestaties zijn ook best goed.

De poster doet je meer actie en sensatie verwachten dan je daadwerkelijk krijgt, maar bij vlagen is de film grandioos. Leuk dat het niet zo zeer om de diamanten en de kraak hiervan gaat, maar meer over de relatie tussen de huurlingenkapitein en zijn vriend. Een actiefilm die -op enkele oubollig heden na- vandaag de dag nog prima werkt...

4*

+Mooie setting

+Tof verhaal

-plot, speelduur en budget lenen zich niet tot zoveel sentiment

-wanabe nazi is echt tenenkrommend

Rod Taylor is uitstekend in deze oorlogsfilm die - mede door de aanwezigheid van Jim Brown - in veel opzichten doet denken aan The Dirty Dozen, dat een jaar eerder in de bioscoop draaide. Taylor speelt Captain Curry, een huurling die tijdens een opstand opdracht krijgt om een trein met miljoenen aan diamanten veilig af te leveren. Een simpel plot, enerverende actiescènes en een paar gewelddadige confrontaties - bijvoorbeeld die waarin de onberekenbare Henlein [Peter Carsten] Curry te lijf gaat met een kettingzaag (!) - maken dit tot vlot tijdverdrijf, al zijn de opstandelingen een tikje overenthousiast en worden ze wel erg stripachtig neergezet. Maar met Jack Cardiff aan het roer weet je dat het camerawerk helemaal in orde is.

Prima oorlogsfilm, voldoende spanning en natuurlijk de 'heroes' die een grote rol spelen in dit soort films.

Ondanks dat de film 50 jaar oud is, doet het geheel (filmtechnisch) niet verouderd aan. Ok, kleurzetting en de gebruikte voorwerpen zijn niet meer van deze tijd maar zo moet je de film ook niet gaan kijken. Dus in de verwachting dat de hoofdrolspeler als hij niet in de buurt van zijn troepen is, een mobieltje te voorschijn haalt en daarin zijn commando's geeft.

Nee, over de film eigenlijk niets anders dan goed. Ik heb mij er heerlijk in mijn uppie mee vermaakt!

Een mooie 7+

Het boek was beter.

Op de mooie locaties en een paar leuke actiescenes na is er niet zoveel te melden over de film, vind ik. Brown en Taylor zetten nog redelijk geloofwaardige rollen neer, maar de rest hangt er een beetje bij - inclusief Mimieux die er met de blonde haren bijgesleept lijkt. Van de motieven en achtergronden heeft iets teveel de vertaling van boek naar scherm niet gehaald lijkt het - het is wel een tijd geleden dat ik het las, maar ik meen me toch wat meer inhoud te herinneren.

Niettemin, de overval en de vechtpartij met kettingzaag zijn wel erg leuk. Daar scoort de film dan nog wat mee.

Opvallend gewelddadige, zelfs sadistische avonturenfilm. Ook wel een moedige film, want een halve eeuw geleden zal het geen sinecure zijn geweest om een dergelijke controversiële productie aan de man te brengen. Begint nochtans vrij standaard met een verhaal over een stoïcijnse huurling, een wulpse blondine, een zeer foute Duitser en een wijze Afrikaan samen op zoek naar de rijkdom van diamanten in oorlogsgebied Congo. Wat dan vooral opvalt is de knullige montage en gedateerde effecten. Maar na al een overduidelijke hint in dit eerste gedeelte(het doodschieten van twee kinderen), slaat de stemming halverwege helemaal om en worden we middels enkele plotwendingen geconfronteerd met extreem harde actie en gebeurtenissen waardoor zich dit ontwikkelt tot een behoorlijk cynische kijkbeurt. Schijnt één van de favoriete films van Scorsese en Tarantino te zijn, vandaar ook dat de laatste leentjebuur pleegde aangaande de soundtrack voor Inglourious Basterds en Rod Taylor in deze laatste film ook een rolletje gunde. In tegenstelling tot Tarantino zoekt regisseur Cardiff tegen het einde van The Mercenaries nog enige nuancering en dat is wel zo prettig. Beetje een cultfilm, zeker niet perfect, maar ben blij hem te hebben gezien.

Met op de achtergrond de Simba-opstand van 1964 en vermoedelijk zeer licht gebaseerd op de ‘Ommegang’ van de Belgische kolonel Vandewalle was dit een heerlijke actiefilm! Een niet al te moeilijk verhaal van een trein die door vijandig rebellengebied op weg gaat om, diamanten, westerlingen en missionarissen op te halen. De Simba's zijn hier dan ook het equivalent van de Apaches in John Ford's Stagecoach. En ​​natuurlijk ontstaan er problemen....een foute nazi, (oef die moord op twee kleine Afrikaanse kinderen) vuist & kettingzaag gevecht, een vliegtuig dat de trein beschiet en een bloedbad met verkrachtingen, een martelingen uitgevoerd door de rebellen. Ja... regisseur Cardiff laat de volledige gruwel van de Simba-aanval zien! Rod Taylor en Jim Brown zijn uitstekend in het soort rol waarvoor ze gemaakt zijn. Peter Carsten was heerlijk als fout nazi-tuig en Kenneth Moore is geweldig als dronken dokter. De mooie Yvette Mimieux, (Taylor en Mimieux werkten al samen in The Time Machine (1960) was de blondine zonder verdere functie maar weet op de een of andere manier toch voldoende op te vallen. Bijzonder opvallend, is dat de film in Jamaica is opgenomen en niet in Afrika! Tot slot verdient de goede Morricone-achtige soundtrack van Jacques Loussier een vermelding. (dit vond Quentin Tarantino ook want hij verwerkte elementen ervan in Inglorious Bastards) Topklasse meedogenloze, en beklijvende film!