Kim Bok-nam Salinsageonui Jeonmal (2010)

Sterke thriller met een flinke portie drama. Bedevilled neemt de tijd om het verhaal langzaam op te bouwen. Misschien duurt die opbouw zelfs iets te lang, er wordt wel een zekere onderhuidse spanning bij de kijker bewerkstelligd. Naarmate de situatie op het eiland duidelijk wordt voel je dat er iets staat te gebeuren. Dit is erg sterk gedaan. Toch wordt het pas laat in de film echt 'rauw' en is dat ook al snel weer over. Verder is het contrast tussen Seoul en het eiland een mooi gegeven, zowel visueel en inhoudelijk. De film ziet er bovendien strak uit en het hele 'gestoorde-inbread-eilandbewoners-sfeertje' werkt erg goed. Net geen 4* vanwege de speelduur die een beetje lang aanvoelde.

3.5*

Goed opgebouwd, langzaam escalerend en uiteindelijk vrij gruwelijk drama. Mooi vormgegeven, met goed gebruik van de locaties en prachtig camerawerk. De twee hoofdrolspeelsters zijn eersteklas. Het gegeven is intrigerend en wordt vakkundig uitgewerkt, maar helaas ontspoort de boel enigzins tegen het einde. Het is wel heel erg van dik hout zaagt men planken. Hierdoor is de impact van de film minder dan deze had kunnen zijn.

Gemiddelde horror film dat erg over the top was daar moet je van houden maar na een tijdje ging dat me tegen staan.

Ik vind de score op het moment nog redelijk laag uitvallen. Bedevilled is een erg sterk drama dat me behoorlijk bij de keel heeft gegrepen. Jang Cheol-so weet emotionele momenten goed te combineren met een gezonde dosis onderhuidse spanning waardoor medelijden, verbazing en tevredenheid afwisselend in me opdoemde.

De film komt behoorlijk traag op gang, maar dankzij een interessant intro zat ik er meteen in. Het leven van Hae-won zit even niet mee en dus neemt ze een min of meer verplichte vakantie naar het eilandje Moodoo. Ze wordt vol enthousiasme ontvangen door Bok-nam maar de andere bewoners zijn niet zo vriendelijk en moeten niks hebben van het stadsmeisje. Bok-nam wordt door de dorpsbewoners slecht behandeld en door haar man zelfs mishandeld en gebruikt als slaaf. Ik kreeg al snel medelijden met Bok-nam, al helemaal op het moment dat haar kindje dood wordt geslagen door Yeon-hee. Erg sterke scène en erg sterk geacteerd door Seo Yeong-hee. Al snel had ik een enorm haatgevoel jegens de dorpslui die het leven van Bok-nam kapot maken. Ji Sung-won is een mooie verschijning trouwens. Mooi contrast ook tussen het harde leven op het eiland en Bok-nam's droomwereld Seoul.

De situatie gaat van kwaad tot erger totdat het omslaat in een typisch wraakverhaal. Ik had hier eerst m'n twijfels bij omdat de film een 180 graden draai maakt, ware het niet dat de special effects enorm goed zijn verzorgd. Erg rauw en realistisch, past precies in de stijl van de film. Het gaf een tevreden gevoel om de verschillende mensen vermoord te zien worden en ik nam het Bok-nam geen moment kwalijk. Ik vond het wel een beetje jammer dat de band tussen Hae-won en Bok-nam niet beter was. Ik kon er ook totaal niet bij waarom Bok-nam Hae-won ook wou vermoordenmaar daar was dus een verklaring voor. Opeens had ik er weer begrip voor.

Een mooi moment wanneer Bok-nam voet op het vasteland zette en zich verbaasde dat er ook aardige mensen waren. Het einde is dan wel wat over de top en had anders gemogen. Dit voelde een beetje als een geforceerde emotionele dood zoals in tig andere films te zien is. Toch spookte het leven van Bok-nam tijdens de credits nog even door mijn hoofd. Een meisje dat niks verkeerds heeft gedaan, haar hele leven wordt mishandeld en dan zo eindigt. Hard en treurig. Schitterende film!

Drama vs. horror.

Sfeervol en duister drama dat eindigt in een ietwat ongepast horrorfestijn. Toch is de verandering der genres welkom nadat de kijker letterlijk naar een wraakfilm verlangt na een voor de personages tergende eerste helft. Mooi gefilmd en bij vlagen origineel, maar ook voorzien van geschmier en een aantal vreemde keuzes die niet altijd even goed uitpakken.

Goed.

Mooie film, met een aardig portie drama dat zich langzaam voortsleept en eindigt in een keiharde climax. De rustieke omgeving werkt bedriegelijk voor wat Bok-nam allemaal overkomt; mooie setting op dat eiland en relaxte mensen zou je verwachten, maar vooral de vrouwen halen het bloed onder je nagels vandaan.

Het drama schiet soms te ver door maar blijft over het algemeen overtuigend, het buitengesloten zijn in zo'n kleine en achtergestelde gemeenschap. Hetzelfde geldt voor het geweld, eveneens in contrast met de kalmte maar het werkt goed en bevredigend. Het wordt ingeleid door een mooi omslagpunt en is behoorlijk hard. Het levert ook een paar gave scenes op - als ze aan het mes likt, en als ze helemaal losgaat op het lichaam van haar man, dat laatste is een leuke stijlbreuk met het verder ook prima camerawerk.

Het is vrij wrang en overdreven dat Hae-Won haar niet te hulp schiet, maar dat past perfect bij het alles-en-iedereen-is-tegen-mij sfeertje waarin onderhuids sprake is van onbeantwoorde liefde en dus wraak.

Wel jammer dat dat inderdaad moet resulteren in een (veel) te dik aangezette finale (waaraan een plothole vooraf gaat). Desondanks een bovengemiddelde wraakfilm, net aan 4*.

Zeer heftige, meesleepende film. Een succesvolle combinatie van drama, spanning en horror.

Prachtige beelden en mooi acteerwerk.

3,5*

B.

Koreaanse wraakfilm met hillbillies.

Recent zag ik al I Saw the Devil uit hetzelfde jaar. Het plot is verder niet te vergelijken, maar de uiteindelijke motivatie van één van de hoofdpersonen (dit keer een vrouw) wel: wraak. Bedevilled onderscheidt zich echter doordat de focus hier vooral ligt op de aanloop, zo'n driekwart van de film. Pas in de laatste 45 minuten gaan alle remmen los en krijgt de kijker een bescheiden gorefest voorgeschoteld.

De aanloop neemt zoals gezegd het grootste deel in beslag. Chul-soo Jang benut deze tijd voor het neerzetten van een aantal veelal onsympathieke karakters en het maken van een sterke sfeerschets van het Koreaanse hillbilly eiland. Mooi rustig camerawerk en bij vlagen prachtige fotografie. Minpuntje is dat hij het niet echt spannend of dreigend weet te maken. Daarvoor zijn de kleuren te vrolijk en is de soundtrack wat te vriendelijk/afwezig.

De climax is goor, bloederig en vervult bepaalde wraakgevoelens die je ook als kijker niet kan negeren. Eigenlijk slaat de film volledig om van drama naar horror, zeker als ook Hae-won moet rennen voor haar leven. Waar de film helaas ontspoort is het laatste kwartier. Onbegrijpelijk onzinnig en onduidelijk laatste stuk. Het moment dat Hae-won wegvaart met de boot en een plas bloed in het water achterlaat was een prima eindshot geweest. Ontzettend jammer wat hierna volgt, dat kost een half punt.

Geen top notering derhalve, wel een ruime voldoende. 3,5*

Koreaans schizo prent

Mijn eindconclusie was dat ik praktisch 90% van de film onderaan naar het scherm heb liggen staren. Mijn gebrek aan kennis van het Koreaans maakt dat ik heel die tijd de ondertiteling lig te bekijken wat ik praktisch nooit doe bij films.

De film zelf vond ik nu ook weer niet zo spectaculair. Emotioneel zit er veel in het verhaal. Een psychologisch en fysisch misbruikte vrouw op een eiland met een achterlijke waarschijnlijk door inteelt geteisterde familie. Een stadsmeisje die met verplichte vakantie gaat en het eiland nog eens bezoekt. Haar grootouders hebben daar geleefd en zij heeft toen het meisje Bok-nam daar leren kennen. Ze merkt wel dat Bok-nam een speelbal is in handen van de mannen en een willige slaaf voor de oudere vrouwen. Op de hulpkreet om haar te helpen, reageert ze echter bijster onverschillig. De situatie kantelt op het moment dat Bok-nam's dochtertje omkomt tijdens een woedebui van haar man. Dit is de aanloop voor een killing spree waarbij niemand gespaard wordt.

Visueel ziet het er wel prachtig uit. De omgeving en atmosfeer op het eiland. De 2 vrouwen zelf zetten een prachtrol neer. Sterke karakterrollen die de kijker emotioneel raken. De rest van de cast balanceren tussen "niet bijster slecht" naar "vreselijk slecht". Vooral de mannen spelen soms wel een echt abominabel slechte rol. De moordpartij is redelijk soft en gedateerd in beeld gebracht. Beelden die me deden denken aan "The last house on the left" uit 1977. Niet qua inhoud maar wel qua het visuele aspect.

Horror zou ik het niet noemen. Eerder een psychologische thriller waarbij het einde wel totaal erover gaat en redelijk onzinnig is. Al bij al, niet een film waar ik direct van omvergeblazen werd of die een diepe indruk nagelaten heeft.

1*

Sterk drama met horrorelementen dat traag, maar prima opbouwt. Een duidelijke kijk op het hoe en waarom nadat Bok-nam door haar hele omgeving word aangepakt, mishandelt door haar man die ook nog eens seks heeft met een andere vrouw en vervolgens ook dankzij haar man haar dochter verliest . Zoals al eerder vermeld is de opbouw lang, maar het voelt zeker niet aan als te lang. Het verveelt niet. Na die lange opbouw slaat de film om en komt het bloedvergieten met onder andere een afgehakt hoofd en de dood van Bok-nam nadat ze die blokfluit in haar nek geramd krijgt . Alhoewel de film niet spannend is, blijft het de gehele speelduur de aandacht vasthouden. Het acteerwerk van met name Bok-nam was sterk.

Het genre misdaad staat op IDMB als eerst en ik ben van mening dat het genre beter past bij deze film. Aangezien er wel degelijk een misdaad wordt begaan en wel tegen de vrouw Kim Bok-nam. Zij wordt op het eiland Moodo als slaafje gebruikt of eigenlijk beter gezegd misbruikt. Als Hae-won dan langskomt wordt de situatie alleen maar erger en de enige optie is nog vluchten. Helaas is Hae-won te laf/bang om haar mee te nemen met alle consequenties van dien. In het laatste gedeelte zien we dan ook veel horror-elementen.Een heerlijke geweldexplosie vol in beeld! Yeong-hie Seo speelt fantastisch als Boks oh nee Bok-nam ? Seong-won Ji was een zeer prachtige dame maar echt veel van acteren laat ze niet zien. Prima Aziatische film.

Zo...laat geworden...maar wel echt de moeite. Sterke dramatische Film die niet alleen huiveringwekkend is op gebied van bloederige wraakmomenten maar ook op het sociale aspect en medeleven . Verrassend toppertje ! 8/10

Lange tijd vroeg ik me af waar toch dat horrorlabel vandaan kwam. In Kim Bok-Nam Salinsageonui Jeonmal begint het verhaal met Hae-won: een jonge, knappe vrouw in Seoul, maar ook gestresst, arrogant en niet bepaald lekker in haar vel zittend. Op een gegeven moment pakt ze haar rust en gaat naar het eilandje Moo-Do, een afgelegen plek met maar een stuk of tien bewoners, waar ze als klein meisje ook vaak geweest is. Haar jeugdvriendin Kim Bok-Nam woont daar ook nog steeds, maar een hele plezierige plek blijkt het niet: de bewoners zijn vanaf het begin af aan al onvriendelijke, vijandige keuterboertjes. Oude vriendin Bok-nam is wel verwelkomend maar blijkt getrouwd met een ongelooflijke hork die zich specialiseert in huiselijk geweld en botheid, en zoals later blijkt ook in kinderverkrachting, en dit alles onder goedkeurend oog van de rest van het dorp, die het terecht vinden dat een vrouw haar plaats moet kennen. De aanwezigheid van Hae-won brengt wat los bij Bok-nam: ze krijgt wat ideeen over vrijheid, Seoul en een nieuw leven, en dat bevalt haar man uiteraard niets - met lomp geweld probeert hij dat soort nieuwerwetse fratsen eruit te slaan. Kortom, we zien eerst een wat treurig bestaan van Hae-won, om daarna te zien dat het leven voor Kim Bok-Nam nog wel een stukje beroerder is.

Maar zo ongeveer halverwege verandert de film van focus (van Hae-won naar Bok-nam), maar ook hard van toon: er breekt iets bij Kim Bok-Nam als haar dochtertje doodgeslagen wordt door vaders, en ze gaat volledig postal. Met bruut geweld en met een zeis (of wat er ook voor handen komt) neemt ze wraak, eerst op haar dorpsgenoten die jarenlang toekeken hoe zij mishandeld en verkracht werd. En vervolgens ook op de rest van het dorpje, al slaat manlief goed terug zodra hij teruggekomen is van een kort boottripje. Ze probeert daarna Hae-won weer terug te vinden op het vasteland, en met succes: al is haar moordpoging wat minder succesvol. Een film met twee gezichten dus, al zijn beide delen van de film vrij rauw en ook wel wat aan de lange kant. Het is voornamelijk een sterk drama waar de wanhopige wereld van Bok-Nam overtuigend gebracht wordt; daarna is de wraakexercitie an sich goed gemaakt, maar het botst toch wel een beetje met de compleet andere eerste helft. Desondanks: 4.0*.

Oké.

Redelijk boeiende wraakfilm vanuit het Aziatische continent. Ik had van tevoren niet het idee dat dit uit Zuid-Korea kwam, ik dacht namelijk even dat dit uit Indonesië kwam. Dat maakt in de eindbeoordeling niet uit, maar zo zie je dat je na het kijken van een film door compleet andere redenen ook nog verrast kan worden.

Het acteerwerk binnen deze film is half. De voornaamste kritiek die ik op deze film heb is dat de personages niet "echt" aanvoelen, terwijl de rauwe stijl van de film wel vraagt om die perceptie. Daarvoor zijn alle bewegingen net wat te theatraal, en die keuze leidt tot wat onevenwichtigheid binnen deze film. Dat zal echter makkelijk te negeren zijn als de rest van de film top was.

Maar daar is hier helaas geen sprake van, want Bedevilled kan nooit volledig bevredigend uitpakken. Het is me niet volledig duidelijk waar regisseur Jang voor wilde gaan met deze film. Op bruutheid en expliciete beelden van geweld niet helemaal, want Jang lijkt niet geïnteresseerd te zijn om daarin de competitie aan te gaan met soortgelijke, veel grovere Koreaanse thrillers.

Visueel is het aardig. De eerste helft is vooral opbouw om wat personages te haten. Het is wel een behoorlijk ouderwets eiland daar, maar goed, het hoort bij de film dat je de neiging hebt om sommige personages te gaan slaan. De tweede helft vond ik vooral onbevredigend, de wraak kon me niet overtuigen en kan de eerste helft die duidelijk richting een harde tweede helft wilde gaan niet compenseren.

Ook vond ik dat ze richting het einde te hard diens best deden om er een extra kwartiertje aan te breien. Veel voegen de beelden buiten het eiland niet meer toe, dus doe het dan ook lekker niet. Ik snap de intentie van Jang om ergens met deze film in uit te blinken, maar de manier waarop deze film het in het laatste kwartier wil doen lijkt me niet de goede manier. Vermakelijke, boeiende film die de rauwe vormgevingen in zijn voordeel kan trekken. Aardig stijltje, soms confronterend in beeld gebracht, maar niet genoeg om de film een 3,5* te geven.

Een enorm moeilijke en harde film om te aanschouwen. De eerste helft is vooral minutieuze opbouw voor een hartbrekende finale. Hoewel het acteerwerk en het algemene script van wisselende kwaliteit zijn, valt een continu ongemakkelijk gevoel niet te ontkennen. Pas in de laatste 40 minuten gebeurt er veel meer maar dat valt wel wat tegen. Alle zorgvuldig opgebouwde spanning eindigt in een ietwat wansmakelijk gorefest dat een tien minuten te lang duurt.

3,5*