Orphée (1950)

Weinig aan toe te voegen!

Dit vond ik wel de beste van de Orpheus-trilogie. Waarschijnlijk vanwege het verhalend karakter dat deze bezit, in vergelijking met Blood of The Poet, zijn voorganger, die ook erg boeiend maar ook erg experimenteel en surrealistisch is.

Orphee benut, naar mijn mening, de kunde uit Blood of The Poet voldoende, dat met de mythe van Orpheus, het verhaal een goed gebalanceerd geheel wordt.

Zoals gezegd is het erg vergelijkbaar met Lynch;een grensoverschijdende surrealistisch verhaal.

Bekend met de mythe was het ook aardig om de motieven en verwijzingen in de film te herkennen;

De mythologische Bachanten waren in de film leden van een 'ladies-only' tent. Hehe, je moet er maar opkomen.

Het moment dat Orpheus Eurydice aanschouwt is een tragisch en een beetje angstig beeld wat mij altijd heeft gefascineerd in de mythe.

Toepasselijk van Cocteau om dat te laten geschieden door een kenmerkende motief.

Interessante film, maar ik kon er weinig grip op krijgen. Zowel verstandelijk als gevoelsmatig. En dat heeft deels te maken met een groot hiaat in mijn algemene ontwikkeling: ik weet maar erg weinig van mythologie, maar ook deels met de wat hermetische, gesloten sfeer van de film. Dat komt onder anderen door de acteerstijl (je zou het underacting kunnen noemen) van de hoofdpersoon. Ik had een beetje het gevoel alsof ik naar iets moois zat te kijken, maar er niet bij kon. Ik heb wel erg genoten van de zone-scenes en de beroemde spiegels.

3.0*

Na Le sang d'un Poète ook maar meteen het tweede deel opgepikt van Cocteau's Orpheus-trilogie. Het Orpheus en Eurydice-verhaal kende ik wel in grote lijnen en is door Cocteau in een wat ander, moderner jasje gegoten. Het is wat minder experimenteel, maar nog steeds zitten er bizarre surrealistische stukjes tussen. Mensen die door spiegels lopen, parallele werelden en de grote attractie vond ik de vette Onderwereld-decors. Er valt weer genoeg te beleven met deze film .

Een aardige film, die op een originele manier een bekend verhaal opnieuw uitbeeld.

Tenminste, voor mij was het in ieder geval een bekend verhaal, maar ik neem aan dat dit niet voor iedereen het geval is. Ik vond de surrealistische aanpak en invulling in ieder geval mooi uitgebeeld. Vooral de manieren waarop men d.m.v. de spiegels van de ene wereld naar de andere wereld gaat, wordt op prachtige wijze door Cocteau uitgebeeld. Ook erg knappe effecten voor een film uit 1950 trouwens, waar echt niets aan op te merken valt.

Er zitten helaas ook minpunten in, die ervoor zorgen dat ik niet verder kom dan een voldoende. Vooral het acteerwerk is erg matig. Ik vond vooral Orpheus zelf erg matig en kon daardoor ook maar weinig sympathie voor hem opbrengen. Het blijft voor mij verder ook een schouwspel, waar ik nooit het gevoel kreeg, er echt bij betrokken te raken. Het is een leuk schouwspel om te zien, maar daar hield het dan ook wel mee op.

Cocteau's La Belle et la Bête beviel me destijds iets beter, maar Orphée mag best gezien worden en zal zeker als inspiratiebron gediend hebben voor recentere filmmakers, want origineel is de aanpak wel te noemen.

3,0*

Mooie film van Cocteau, waarbij de scenes in de "spiegelwereld" het meest opvallend waren. Goed gebruik van eenvoudige special effects geven die scenes een nachtmerrie-achtige sfeer, terwijl de scenes in de bovenwereld zonovergoten zijn, en redelijk luchtig- inclusief een massale knokpartij in het deftige Cafe des Poetes.

De film staat bol van de symboliek, waarvan het meerendeel waarschijnlijk langs me heen ging- duidelijk lijkt me wel dat het niet zozeer om het liefdsverhaal tussen Orpheus en Eurydice gaat, maar eerder over de liefde van de Dood voor Orpheus. Zozeer dat ze zichzelf opoffert- wat er precies met de Dood gebeurt wordt niet helemaal duidelijk, maar de fantasievolle straffen van de Griekse goden voor andere mythische figuren indachtig zal dat niet erg aangenaam zijn.