Elle S'appelait Sarah (2010)

Parijs 1942. Wanneer een Joodse familie gearresteerd wordt door de Franse politie die samenwerkt met de Nazi’s, begrijpt de jonge Sarah de ernst niet van de situatie en sluit haar kleine broer op in een kast, in de hoop weldra terug te komen en hem te bevrijden. Maar al snel realiseert ze zich dat de zaken er veel slechter voorstaan dan ze had verwacht. Samen met haar vader en moeder wordt ze gedeporteerd naar een doorvoerkamp, waar ze na een tijd samen met een ander meisje ontsnapt. Een ouder Frans echtpaar ontfermt zich over haar en reist met haar naar Parijs in de hoop haar broertje nog levend terug te vinden. Parallel daarmee loopt een tweede verhaal, dat zich situeert in het heden. Julia inspecteert een appartement met haar man, een architect. Zelf is ze journaliste. Ze verneemt de geruchten over Sarah, die vele jaren geleden met haar familie het appartement moest verlaten. Het wordt voor haar een obsessie en ze is vastbesloten om er achter te komen wat er met Sarah gebeurd is.
“Elle S'appelait Sarah“ is een pakkende prent die een historisch verhaal verweeft met een mysterie. Kristen Scott Thomas levert een glansprestatie als Julia. De film combineert twee verhaalslijnen op een intelligente manier. Bepaalde taferelen uit het verleden zijn schrijnend en hartverscheurend, maar ook het deel uit het heden is meeslepend. Het einde is heel sterk. Het eindresultaat is een aangrijpend drama dat ons een ander verhaal uit de Tweede Wereldoorlog voorschotelt dan we gewoon zijn, één die een beschamend verleden uit Frankrijk aan de oppervlakte brengt.
De Benelux Video Film Express Blu-Ray is widescreen (2.35:1), beeld is goed maar niet superscherp en het geluid weet voldoende indruk te maken. Ik kan de Blu-Ray of DVD warm aanbevelen.

Keurig en goed gemaakt drama volgens het boekje.

Er zitten heftige holocaust-scènes in die indruk op me maakten, toch was het verder wat te veel volgens een bepaalde formule met vrij hoge voorspelbaarheid, waardoor het me niet continu vastgreep.

Kristin Scott Thomas vind ik een erg goed actrice, maar dit is eigenlijk een van haar meer doorsnee rollen, waar ik niet zo van onder de indruk ben.

Ik heb het boek niet gelezen, maar ik ga er vanuit dat die een stuk meeslepender was dan de film. De film was dat geenszins. Of dat nu komt door het slechte acteerwerk (met uitzondering van Kristin Scott Thomas) of de geforceerde emoties, de afstandelijkheid (daar hebben een boel Franse films een patent op) of het feit dat je geen zin hebt om te weten waar het naartoe gaat. De climax valt sowieso zwaar tegen.

Enorme tegenvaller dus. En dat slechte Engelse gebrabbel helpt daar niet aan mee.

2,5*

Knap drama over een minder bekend verhaal van de oorlog. We weten natuurlijk allemaal wel iets van de jodenvervolging, maar meestal gaat dat dan toch over de Duitsers. Maar ook dit soort verhalen horen bij de oorlog en films als deze laten je dat toch weer even beseffen.

De film zelf vond ik minder beginnen. Het verhaal van Sarah werd iedere keer onderbroken door de hedendaagse tijd. Dat haalde een beetje de spanning uit de vlucht en de zoektocht van Sarah. Vervolgens neemt Julia het verhaal over door weer op zoek te gaan naar Sarah. Ik vind het begrijpelijk dat ze er zo door wordt gegrepen, want dat deed het ook met mij. Ik vind het dan ook jammer dat Bernard en het kind wat nou wel of niet moet komen een beetje van het verhaal afleiden. Dat had voor mij niet gehoeven. Daarnaast klinkt het Frans en Engels vervelend door elkaar. Ik vond het geen meesterwerk, maar wel een goede film over een aangrijpend verhaal. Ik ben ook van plan om het boek nu te gaan lezen.

Na het lezen van het boek, kon ik niet wachten tot de film uit zou komen. Hoewel het boek niet te evenaren lijkt, vond ik het desalniettemin een prachtige film. Ik hou van dit soort films.

Heel sterk verhaal, ontroerend, goed gespeeld en bovenal indrukwekkend.

Aanrader.

Gaat naar het uitstekende toe. Boeiend verteld drama over het tragische lot van een Joods meisje. Het verhaal toont aan hoe de holocaust levens vernietigd heeft en nog generaties lang verder weerslag had. Een deel wordt verteld tijdens de oorlog, toen Sarah een kind was en ze met haar ouders overgebracht werd naar de Vel d'Hiv, de verzamelplaats voor alle Parijse joden voor ze naar de concentratiekampen werden overgebracht. Niet zozeer de Duitsers, dan wel de collaborerende Franse politie komt vaak in beeld. Het andere deel vertelt over de zoektocht van een journaliste naar wat er precies is gebeurd met Sarah . Het is een triestig verhaal, waarbij veel leed zich achter de schoonheid van een meisje verbergt. De film is sensitief en weet op de juiste manier te raken, zonder daarbij geforceerd sentimenteel over te komen. Het raakt meer in het hart dan het de tranen uit de ogen trekt vond ik persoonlijk. Het acteergeweld kwam vooral van Mayance en de andere acteurs die het hoofdstuk in de oorlog speelden. Ik ben er nog niet aan uit of die ongewenste zwangerschap van Julia hier wel nodig was. In ieder geval een knappe film, veel beter dan La Rafle.

Erg mooie film die door praktisch iedereen ook ontzettend mooi wordt geacteerd. Het meest knappe aan deze film is echter hoe de levensverhalen van twee totaal verschillende mensen uit twee totaal verschillende tijden toch mooi met elkaar verweven worden, alsof ze elkaar gekend hebben. Het eerste deel met de Jodenvervolging is heel mooi en heftig neergezet, maar het tweede deel met de speurtocht is net zo boeiend en eigenlijk ook net zo heftig als het eerste deel.

Knappe film.

Onderhoudende film en verfilming van het bekende boek. Haalt het bij lange na niet bij bijvoorbeeld The Pianist, maar heeft toch sterke punten. De Franse coöperatie wordt niet geschuwd; de idee dat het heden de erfgenaam is van het verleden komt mooi tot uitdrukking in de voortdurende switch tussen anno-nu en anno-1942. Het thema van familie- en buren-relaties staat daarbij duidelijk op de voorgrond en kan zeker tot denken aanzetten. Geen unieke kijkervaring, maar toch goed 'm gezien te hebben.

'k had het boek al vaak zien liggen, maar omdat 'k het niet wou lezen, de film dan maar eens bekeken.

'k wist eigenlijk niet waarover de film ging gaan, maar 'k vond het wel een goeie film. 'k vond het een boeiend verhaal en zat direct in het verhaal.

De cast deed het ook prima en speelde overtuigend. Verder zag de film er ook goed uit.

Toch wel aangenaam verrast door deze film.

Hmm.

Het is een belangrijk verhaal, een verhaal dat niet vergeten mag worden, en een zwarte bladzijde in de geschiedenis van de mensheid die zich nooit herhalen mag. Zeker in Frankrijk een ietwat vergeten historie geloof ik - het lijkt alsof dat maar liever weggedrukt wordt, en zeker de rol die de Fransen en hun regering daar in speelden. En als ik dan even terugdenk aan die keer dat ik in Pithiviers op zoek was naar het monument van het transportkamp aldaar, mag dat af en toe best even terug in de herinnering gebracht worden.

Maar maakt dat het dan ook tot een heel bijzondere en heel goede film? Ik kan er nog niet echt enthousiast van worden, ik zie er vooral een erg voorspelbaar en erg geromantiseerd en sentimenteel verhaal in - tranentrekkerig zelfs. Ja, goed gespeeld en ja, mooi in beeld gebracht. Wel wat teveel gedoe met de flashbackconstructie, en eigenlijk wat aan de goedkope kant met dat er maar erg weinig 'echte' historische locaties gebruikt worden. Geen wonder, want het Vel d'Hiv is allang gesloopt, net als heel veel andere gebouwen die een minder fraaie historie hebben gekend in dit tijdsgewricht. Juist daarom misschien dat dat wat als ontbrekend op me overkomt. En wellicht had dat ook de link van plaatsen en gebeurtenissen wat harder gemaakt dan die nu lijkt. Maar misschien is dat voor Fransen die op het ministerie van binnenlandse zaken werken wel subtiel anders.

Al is dit een tragisch familiedrama. Recht uit de Joodse uitroeiing tijdens de oorlog in Frankrijk geplukt steekt dit verhaal, met zijn voortdurende terugblikken, sterk in mekaar van een journaliste die haar eigen Joods verleden terug wil puzelen. Iets wat velen overkwam.

Een stuk geschiedenis van toen werd op een speciale manier behouden. Waar of niet waar. Het kon heel zeker.

Tot in Amerika gaat ze op zoek naar haar kinderen en ontdekt uiteindelijk "Sarah".

Emotioneel en prachtig vertolkt.

Aanbevolen en puur Frans.

4,5*plus.

Verfilming van de gelijknamige bestseller van Tatiana de Rosnay, die hier in Nederland onder de naam “Haar naam was Sarah” meer dan een miljoen keer over de toonbank ging. Het boek was dan ook een sterk staaltje drama, waarin de gruwelen van de oorlog wederom worden belicht en ditmaal zijn het niet de Nazi’s die de boosdoeners zijn, maar ook het doodgewone volk was destijds niet allemaal even braaf.

De ontroering die het boek teweeg bracht wordt in deze film echter danig gemist. De zoektocht naar Sarah komt hier nauwelijks uit de verf en ondanks het uitstekende acteerwerk is dit een rechttoe rechtaan boekverfilming. Het einde van de film komt echter wel iets beter uit de verf dan het einde in het boek, maar voor de rest blijft het niveau van Tatiana de Rosnay’s roman ver buiten bereik.

Goeie film die blootlegt dat we er met de meeste WO2 films waarin natuurlijk Duitsers opdraven als de eeuwige vijand, maar ook met onze Nationale Herdenking op 4 mei wel makkelijk wegkomen. Wat is erger? De Wehrmacht soldaat die Befehl ist Befehl gestand doet... of het verraad van de buren met wie je al zolang straat of appartementsgebouw deelt? In deze film wordt behandeld hoe het volk, dat met de Dreyfus affaire al een onverholen antisemitisme aan de dag legde, 'fijntjes' heeft huisgehouden onder het Joodse bevolkingsdeel. Wanneer is Nederland aan de beurt? In dit land zijn verhoudingsgewijs de meeste Joden afgevoerd naar vernietigingskampen! Terug naar de film. Heb het boek niet gelezen. Hoewel je deze enorme tragedie nauwelijks recht kan doen met onpeilbaar verdriet zichtbaar maken zoals in de enigszins vergelijkbare film Sophie's Choice wel gebeurde, had de film iets afstandelijks. Kan ook een beetje aan het spel liggen van Kristin Scott Thomas. Niettemin, een film die de moeite waard is.

Mooi drama en eindelijk weer eens een prima film gezien na een toch wat zwakkere filmreeks van de afgelopen twee weken. De film kent een origineel verhaal en aangezien ik graag films zie over wat mensen hebben meegemaakt, vaak ook omdat dit gepaard gaat met een sterke karakterontwikkeling, heeft deze film me dan ook niet teleurgesteld. Oorlogsfilms scoren vaak wel goed bij mij, maar ze kunnen ook zwaar tegenvallen. Deze film kent momenten van verdriet maar ook geluk en weet daarin een juiste balans te vinden.

Op zich is het verhaal misschien niet geweldig memorabel maar het gaat over de belangrijke dingen in het leven. En daar kan geen geld of verre reis tegenop, de waarheid over je afkomst is ontzettend belangrijk. Het maakt wie je bent en dus ook hoe je in het leven staat. Sterk acteerwerk met een misschien ietwat afleidend subplot dat op het einde wel goed wordt gebruikt. Een must-see van Franse bodem. 4*

Zeer indringende en ontroerende dramafilm, voor mij 5 sterren waard

Elle S'appelait Sarah

Met Elle S'appelait Sarah kan er weer een indrukwekkende Tweede Wereldoorlog film worden bijgeschreven aan een toch al imposant rijtje. Ik heb het boek gelezen, en ook in de film is het gedeelte met Sarah het sterkst. Logisch natuurlijk, want het verhaal over de deportatie van Franse Joden gaat je niet in de koude kleren zitten. Het doet pijn, en de scènes in de tegenwoordige tijd laten zien dat de verschrikkingen van de Tweede Wereldoorlog ook nu nog voelbaar kunnen zijn, en gevolgen kunnen hebben. Voor mensen die de Tweede Wereldoorlog hebben meegemaakt, slachtoffers, maar ook voor de familieleden.

De mix van verleden en heden maakt de oorlog nog iets dichter. De rimpels in het water zijn nu nog altijd voelbaar. Het is niet het zoveelste verhaal van de Jodenvervolging in WO II (al mag dat gerust veel verteld worden) maar ook hoe de eigen Franse overheid daarin een rol speelde. Hoe vergeten werd dat het uiteindelijk om mensen ging.

De scènes uit het heden tonen ook de onwetendheid (al dan niet bewust) aan over die periode. Mensen die het niet meer willen weten en door dat stilzwijgen ook veel mensen die het gewoon nooit te weten zijn gekomen. Dat het niet enkel de jacht op joden was in Duitsland of Polen, maar ook achter de hoek en door mensen uit de eigen overheid en politie die soms meewerkten met de Duitse heerser. Met 'Elle s'appelait Sarah' krijgt dat verleden letterlijk en figuurlijk een gezicht.

Redelijk.

Oorlogsdramas hebben me in het algemeen nooit gelegen maar als ze zo'n hoge beoordeling krijgen als deze film wil ik hem vaak nog wel een kans geven. Scott Thomas is ook nooit een favoriet van me geweest, dat serieuze gezicht van haar kan ik gewoon niet serieus nemen.

En wederom zet ze een irritant personage neer met irritante gezichtsuitdrukkingen. De tegenwoordige tijd in de film is simpelweg niet interessant genoeg om te volgen en voelde ik nauwelijks emotie in de film. Het boek heb ik nooit gelezen, maar ik wist wel dat het een goed verkocht boek was.

De kampen met dat jonge meisje zijn nog wel interessant om te volgen. Al is het soms wel heel toevallig wat er gebeurd (zal wel in het boek staan), en dat neemt wat geloofwaardigheid weg. De film kent sommige sterke scenes (De zelfmoord in de publieke ruimte is bijvoorbeeld erg sterk) maar kent te weinig echte emotie.

Films over WO II en Holocaust boeien me sowieso. Daar is deze Elle s'appelait Sarah geen uitzondering op. Zoals zo vaak een aangrijpende film temeer ook omdat hier de focus wordt gelegd op het welzijn van een jong kind die zich een weg moet banen doorheen de nazigruwel.

Op zich een interessante aanpak om via het heden te zoeken naar wat er met de kleine Sarah is gebeurd. Alleen vond ik de flash forwards niet altijd even goed ingepland in het plot en vond ik ze bij momenten langdradig en overbodig. Het haalde me uit het verhaal van de kleine Sarah. Qua montage kon het dus zeker beter.

Verrassend einde ook omdat ik eerder uitging van een happy end reünie van een bejaarde Sarah. De film kreeg toch een emotioneel einde. Uiteindelijk kwam je al te weten dat ze de Holocaust zeker had overleefd, maar niet wat er later is gebeurd met haar.

Opmerkelijk wel dat de regisseur aandacht besteedde aan de onwetendheid van de huidige jeugd over hun zwart verleden. Niet dat ze perse het Vichyregime niet kenden, wel dat ze bijvoorbeeld niets afwisten van de Vélodrome en de gebeurtenissen aldaar.

Heel wat jaren terug vrij vlot na uitkomst de film gezien en het boek gelezen, en hoewel alleszins redelijk deed ik het geheel bij gebrek aan echte gruwel en grove momenten, en wellicht nog wat andere details die ik me zo niet meer kon herinneren, af als een oorlog/holocaust 'light' product en noemde ik het zelfs een boek/film voor vrouwen. Maar in het kader van 4 en 5 mei wilde ik de film opzich wel weer eens proberen al was het alleen maar voor een beoordeling.

Veel introductie komt er niet want gelijk met het begin van de film klinkt ook de klop op de deur met de betreffende en dramatische tot standkoming van de situatie waar alles om draait. Het is de opmaat voor het beeld van een zwarte bladzijde uit de Franse geschiedenis betreffende de razzia's van 16 en 17 juli 1942 waarbij meer dan 13000 Joden werden verzameld die er meerdere dagen onder erbarmelijke omstandigheden zaten. Tot daar geen enkel probleem met de film met de deportatie naar een kamp tot gevolg, met ontsnapping en wat er daarna allemaal gebeurt. De tweede lijn rond Julia lijkt niet veel meer om het lijf te hebben dan dat ze het verhaal onder de aandacht te willen brengen in de media, het is niet het interessantste gedeelte in tegenstelling tot de situatie rond Sarah.

Waar de situatie rond de laatstgenoemde zich halverwege de film al naar een dramatische climax toewerkt krijgt het verhaal rond Julia ook meer lading na een ontdekking die de geschiedenis wel heel dichtbij brengt ook al halen de switches met het heden regelmatig het tempo en de noodzaak uit het gedeelte met Sarah. Enkele andere dan al opgevallen pluspunten zijn toch wel de uitstekende muziek, het acteerwerk van Melusine Mayance, het prachtige monument met de namen die Julia op een gegeven moment bezoekt en een tweetal emotionele prikkels, zoals de scheiding tussen moeders en kinderen, die goed overkomen. Haar Naam Was Sarah is halverwege met een uitstekende revanche bezig en doet dat met een ingetogen soort subtiliteit en lijkt geen schok effect nodig te hebben.

Maar toch zo vlak na de helft wanneer de focus steeds meer op Julia komt te liggen komt er een kentering in de film die langzaam al het goedgemaakte terrein weer te niet doet. Want afgezien van de connectie met haar schoonfamilie vraag ik me regelmatig af waarom Julia zich nog zoveel verder in de zaak verdiept en zelfs op zoek gaat naar Sarah. Want met welk doel...? Wat wil ze dan...? Beseft ze niet dat dit een enorme privacy inbreuk is rond een zaak waar de betreffende misschien helemaal niet over wil praten? Met het hele plaatje compleet is het begrijpelijk dat Julia als onbedoelde aangever fungeert binnen het Starcynski/Rainsferd geheim dat daarna in beweging komt. Toch scoort het verhaal en karakter Julia totaal niet en voelt het onbeholpen en erg onsympathiek aan. Waarop we trouwens wel weer een shot krijgen van de broedende en getroebleerde Sarah die aangeeft dat er maar één iemand echt interessant is in deze film.

De afsluiting met de vernoeming is even voorspelbaar als emotioneel en maakt tot op zekere hoogte wel weer iets goed waarop de film als geheel toch wel een revanche heeft gehaald op mij als degelijk drama die een goede voldoende verdient. Toch zal het nooit de sterke film worden die anderen er overduidelijk wel inzien puur vanwege de tweede lijn rond Julia en diens drama en bemoeienis.

Onderzoeksjournalist Julia Jarmond [Kristin Scott Thomas] staat op het punt te verhuizen naar het appartement in Parijs waar haar echtgenoot Bertrand [Frédéric Pierrot] is grootgebracht. Bertrands bedlegerige oma vertelt Julia dat het appartement familiebezit is sinds augustus 1942, een paar weken na de dat de razzia van de Vélodrome d’Hiver waarbij Franse Vicky-autoriteiten 13.000 Parijse Joden oppakte en overbracht naar het Vélodrome d’Hiver voor deportatie naar een concentratiekampen. Julia ontdekt al gauw dat de vorige bewoners Joden waren, verdiept zich in de geschiedenis van dat gezin en wordt geconfronteerd met complexe vraagstukken over de rol en eventuele medeplichtigheid van haar schoonfamilie. In flashbacks volgen we het relaas van de tienjarige Sarah Starzynski [Mélusine Mayance] die op 16 juli 1942 haar broertje opsluit in een geheime kamer wanneer de politie aanklopt en de sleutel op zak houdt. Wanneer ze met haar moeder [Natasha Mashkevich] en vader [Arben Bajraktaraj] wordt opgepakt, doet Sarah wat ze kan om te ontsnappen en haar broertje te bevrijden. Een sterk opgebouwd oorlogsdrama over een zwarte bladzijde uit de Franse oorlogsgeschiedenis, maar vooral over de complexe schuldvraag en het belang van het delen van de familiegeschiedenis, ongeacht de consequenties. De twee verhaallijnen lopen op doeltreffende wijze door elkaar en Mayance is verbluffend als de jonge Sarah in dit aangrijpende verhaal met een uiterst ontroerende ontknoping.