Biutiful (2010)

Al het mogelijk denkbaar menselijk leed wordt in één personage gestopt. Achja je moet er maar vatbaar voor zijn..... des te pijnlijker dat de film me eigenlijk gewoon niks doet, zoveel ellende in een film en het maakt amper emoties los. Beetje erg funest voor een film als deze. Ook pijnlijk is zo'n scene dat je opeens aangespoelde walvissen ziet op allerlei televisieschermen, of om de haverklap een vervuilende schoorsteen van een of andere fabriek. The fuck, wat een onzinnige toevoeging. Echt, bij sommige scenes dacht ik bijvoorbeeld: 'Ohja, die Chinezen moesten ook nog effe dood natuurlijk.. dus.... Het werkt gewoon voor het grootste gedeelte niet omdat het dan ook nog eens behoorlijk vlak is.

Een film die me qua vorm een stuk beter beviel dan qua inhoud. Ware het niet dat het daar niet op mikt, maar het maakte het wel vaak nog de moeite waard. Vond het audiovisueel vaak wel echt fraai, mooie kleuren en lichtinvallen, en ook qua sounddesign was het niet verkeerd. En ja Bardem is wel goed, maar om nou te zeggen briljant, nee dat zeker niet.

Langdradige bom van leed, armoe, ziekte en dood. Ik vind dat zulke flanken van de maatschappij buiten het zichtveld van de gewone burger in de cinema aandacht verdienen, maar dan liever iets echter en geloofwaardiger.

2.5*

Ik vond hem mooi! Vooral de club/disco-scene, maar daar heeft Iñaritu wel eerder mee gewerkt (Babel).

Het is geen blije film, zelfs wat triest. Daar moet je van houden..

Sowieso 3,5 sterren!

Inderdaad komisch dat de regisseur alle maatschappelijke problemen probeerde te pakken, van rokende schoorstenen tot spreken met de doden en homoseksuele chinezen aan toe. Iemand zei ooit tegen mij dat hij geen behoefte had aan films over zoveel ellende, omdat hij zelf al genoeg problemen had. Ik heb meer moeite met de irrationaliteit van Bardem, waarom jarenlang energie steken in die borderline-vrouw, waarom aan kinderen beginnen als je ze geen thuis kunt geven? Het is niet alsof hij geen kansen had, hij heeft het allemaal zelf verpest.

De hypocrisie van wel menig arthouse-film; je sleurt een plot bij elkaar dat bulkt van het melodrama (compleet met het zien van doden!), je laat elke vorm van nuance achterwege (de wereld is verrot; zwarten, Chinezen, Spanjaarden; rot tot op het bot!), mààr je probeert er mee weg te komen door alles een "vérité"-stijltje mee te geven. Yeah right, alsof een shaky-cam, wat grauwe kleuren en een opening zonder muziek verhullen dat Iñárritu één van de meest melodramatische, manipulatieve cineasten is die de aarde bewandelt. Veel meer dan tal van zijn Amerikaanse collega's, aan wie nooit het respect te beurt valt dat de festival-wereld Iñárritu gunt.

Hoe Iñárritu ooit zijn reputatie bij elkaar heeft gefilmd blijft mij dus ook na 'Biutiful' een compleet raadsel. Spijtig voor een overigens uitmuntende en doorleefde vertolking van Bardem, wiens gebeeldhouwde gelaatstrekken elke keer weer pellicule in verrukking brengen.

Krachtige film. Een man die alles bij elkaar probeert te houden, of juist zijn stabiliteit wil geven, terwijl alles in elkaar stort.

Bijpassende muziek, maar bij tijden te bombastisch en teveel willekeurige elementen die niet geëxploiteerd worden in de film. Waaronder de paranormale gaven, waar toch meer potentie in zat. Als je dan toch zoiets in een verhaal stopt, doe er dan wat mee.
Metaforen hadden beter gebruikt kunnen worden, die kwamen wel aan bod maar niet tot hun volle recht

Desondanks heb ik genoten van het verhaal, de personages, ondanks dat de ontwikkeling van de karakters en hun geschiedenis redelijk achterwege was gebleven.

Film leunt erg op acteerprestaties van Javier en de ontwikkeling binnenin zijn gezin. Voor de rest een aantal factoren (zoals gewoonlijk die homo-scenes) die niks toevoegden aan de film, anders dan controversie.

Mooie en indrukwekkende film. Zwaarmoedig en donker, een perfect acterende Bardem en prima gefilmd. Soms lag het er wat te dik boven op, al die sombere voorvallen en situaties. Het was wat veel allemaal. Met name de dood van die Chinese illegalen en de weinig ter zake doende paranormale gaven van Bardem vond ik wat 'over the top'. Het leidde nogal af van wat volgens mij het centrale thema in de film was: een vader die zijn kinderen en zijn echtgenote niet kon geven wat ze nodig hadden en door de naderende dood er achter komt dat hij verkeerde keuzes in zijn leven heeft gemaakt.

Niet meer de Iñáritu van weleer. Mozaïkfilm verlaten was een goed idee, maar het hoopje ellende waarmee hij nu op de proppen komt is te weinig meeslepend. Bardem acteert nochtans goed, maar audiovisuele esthetiek, vaart, geloofwaardigheid...zijn allemaal afgenomen sedert zijn vorige films. Het universele is er van af en betrokken raken met Uxbal blijkt moeilijk - teveel ballast, teveel reeds geziene thema's, teveel herkauwde cinema...ik geloof het niet meer...zeker niet als Ravel straks binnendruppelt.

Toch liever mozaïk dan deze zwartgallige, oerdegelijke film.

Beetje als Vinterbergs 'Submarino', maar dan toch beter.

Deze film verdrinkt door zijn loodzware lading aan ellende in een bodemloze put van uitzichtsloosheid en drama. Dit is met moeite vol te houden de 2,5 lange uur waarin deze draak zich voortsleept. Je houdt vol door de unieke verschijning van Javier Bardem (te danken aan zijn acteertalent of iets van een enorme Xfactor, wat zal het zijn???).

Nooit zo veel gehad met films met een dergelijke tunnelvisie, maar altijd al wel met Javier Bardem. Waardeloze film in mijn ogen door het over de top dramatische plot. Wel mooi camera werk met een kanjer in de hoofdrol!

Zware kost dit

Erg chaotisch, dramatisch, donker en vreemd in beeld gebracht voor de kijker. Duistere praktijken waar ik maar geen hoogte van kon krijgen, geen verhaallijn etc..etc..

Vrij simpel concept, een man volgen en je proberen te verplaatsen in zijn emoties en struggles.

Persoonlijk vind ik deze film niet bioscoopwaardig.

Een 3.5 voor het acteerwerk.

Prima zwaarmoedige film met weer een wereldrol van de mooie sexy Javier Bardem, alleen jammer dat er nergens een sprankje hoop te bespeuren was....

Fantastisch drama, heb er van genoten. Zeker een aanrader.

Taaie karakterstudie, de moeite waard door de indrukwekkende rol van Bardem, maar de film is veel te lang en een aantal onderontwikkelde subplots doen het geheel geen goed. De rauwe visuele aanpak van regisseur Inarritu is gelukkig ook hier weer fascinerend en het script heeft voldoende kwaliteit om de volle lengte te blijven boeien. Ik moet wel zeggen dat ik volgende keer liever Inarritu's mozaïekstructuur weer zou willen terugzien. Misschien moet hij het weer eens goedmaken met schrijver Guillermo Arriaga.

Vreeeeseluk, wat een ellende in deze Biutiful. Wát een ophoping van dramatische elementen en problemen. Mijn 4e Iñárritu en ik heb best genoten van dit mooi gemaakte stukje cinema.

Geweldige rol van Bardem (had de Oscar ook wel mogen krijgen wat mij betreft), visueel bijzonder fraai vormgegeven, maar tóch kom ik eerst niet hoger dan een ''gewone'' solide voldoende; het deed me namelijk niet zoveel allemaal. Iñárritu neemt nét even wat teveel hooi op zijn vork hier.

De regisseur propt deze Biutiful zó vreselijk vol met vanalles en nogwat dat het eindresultaat het lastig heeft om al deze baggage in de uitwerking een plaatsje te kunnen geven. Van millieuvervuiling, dood, verderf, ziekte, raciale kwesties, illegale zaakjes, familieproblemen... tot de paranormale krachten die Uxbal blijkt te bezitten. Dit en nog meer. Bij vlagen indrukwekkend en geslaagd drama, maar helaas blijft het bij die vlagen en is het geheel iets wat me bij deze 1e kijkbeurt nog niet volledig wist te pakken.

Neemt niet weg dat hier naast dat alles genoeg valt te genieten. Neem nou zo'n scéne in die discotheek. Heerlijk creepy die bil-borsten. Apart. Wat mij betreft het hoogtepunt uit deze film. Kan ook absoluut niet anders dan hier een voldoende voor te geven. Misschien in de toekomst wat hoger.

Zeer indringend goed gespeeld (wat een acteur is die Javier Bardem toch!) en gefilmd drama. Prachtig.

Twee kritiekpunten.

Overdaad aan symbolische/metaforische verwijzingen. Van een kapitalistische haai (muurschildering/schilderij), stervende haaien/vissen (TV-scherm in een winkelruit) tot zelfs gestrande walvissen (TV). Dan hebben we nog de zwarte vlinders op het plafond, zwarte mieren in het appartement en de zwerm vogels en zo kunnen we nog even doorgaan. Als hij dit had gehalveerd liep de film al een stuk beter.

Hoewel Iñárritu zogenaamd van de mozaïekverhalen is afgestapt presenteert hij alsnog een overvolle film met zijwendingen die er niet toe doen. Iñárritu focust onder andere op het vreemdgaan van zijn vrouw, twee Chinese ‘zakenmannen’ met een geheime relatie, een verscheurd Senegalees gezin, de vrouw met wie hij over helderziende gaven kan spreken, et cetera. De film verliest door deze nevenverhalen zijn kracht en scherpte.

De film is dus vol. Overvol zelfs. Iñárritu wil teveel vertellen in een te korte tijdspan waarin dit allemaal ontwikkeld moet worden. Gelukkig wel al een stuk beter dan Babel...

Langdurig Spaans drama met veel leed, niet zo interessant allemaal. Acteerwerk in orde, maar als totaal toch net onvoldoende.

Mooie film. Lekker veel ellende, daar hou ik van! (in films dan ) Sfeervol, goed geacteerd en mooie beelden.

Ik vond de film met name tot halverwege chaotisch overkomen. Daarna begon het te lopen en kwamen de karakters beter uit de verf. Al met al wel erg zwaar en iets te langdradig maar met een uitstekende Bardem.

Schitterende film. Zeer triest maar wel heel mooi.

Goed acteer werk, mooi filmwerk en prima verhaal.

Prachtige film, maar zo triest en somber en zonder hoop.....

Prachtige film!! Ik hem meteen bovenaan in mijn top 10 gezet. Alles was goed: het verhaal, de acteerprestaties (met name Javier Bardem), de sfeer, het verhaal, de symboliek, de muziek. Het is inderdaad geen film om je eens lekker bij te ontspannen. Erg beklemmend, veel ellende en treurigheid. Maar zo goed in beeld gebracht!! Het is een film die de komende tijd nog wel in mijn hoofd blijft zitten!

Een dikke 5*

Uxbal is een man met zondes en een hoop schuld..maatschappelijk gezien.

Hij is gelovig en heeft eer in zich..en heeft een groot verantwoordelijkheidsgevoel tegenover zijn twee kinderen

Maar hij is ook een lopende lijk

Wanneer hij te horen krijgt dat hij aan een ongeneeselijke ziekte lijdt en sterft binnen enkele maanden heeft hij veel losse eindjes goed te maken.. Maar hoeveel tijd heeft hij nog precies??

Om te beginnen, alles wat je in de film ziet is vies, lelijk, afschuwlijk, en dat geld voor iedere plek in deze film.. De film speelt zich af in een achterstandwijk in Barcelona, een plek waar een Gooische Vrouw de benen neemt..

De huizen zien eruit alsof er een bom ontploft is, kakkerlakken voelen zich er thuis en de afwas is in geen maanden gedaan, plus iedereen in de film lijken dagelijks een dip te hebben, slechte kledingdag, slechte haardag..niemand ziet er echt gelukkig uit. Het zijn geen mensen die elkaar een fijne dag wensen zodra ze de deur uitlopen

En het mooiste van alles is , is dat die details deze film juist zo mooi maken..

De realiteit is Mooi..de hartverscheurende gebeurtenissen in deze film is symbolisch voor het streven naar Schoonheid

Uxbal's maniche depressieve vrouw is een schat maar tegelijkertijd gevaarlijk, ze heeft niet de voogdij over haar kinderen door haar pyschische ziekte maar waar moeten de twee kinderen dan terecht als Uxbal dood is?

En hoe zit het met Uxbal's vriend die zelf ook kinderen heeft en zelf in de knoop zit?

Wat kan Uxbal doen??

Het acteerwerk in deze film is van Top Niveau, het was overtuigend..en iedereen deed het zeer goed..Javier Bardem (Uxbal) haalde mij over om mee te huilen bij een paar scene's, ik werd als kijker gemarteld door de droevige momenten en nam Schoonheid van de film als Troost !! haha

De film is droevig, en zoals ik al zei, alles ziet er vies en smerig uit..

Alejandro Gonzalez Inarritu heeft het weer geflikt, alweer een schoonheid van een film gemaakt waar hij met een gerust hart (en arrogantie) trots op mag zijn..

Een film die een eer bewijst aan de arme mensen, oftewel volgens de maatschappij : Lelijk.

Cijfer , 4

Tja, niks aan toe te voegen.

3.5 *

*EDIT* oh ja, wil nog WEL effe wat toevoegen Dat ik deze toch ook wel HEEL erg veel van hetzelfde vond. Iñárritu's trucje met mistroostige scenes en dito gitaarklanken kennen we inmiddels wel een keer, alhoewel hij voor de verandering het verhaal deze keer wel wat meer centreerde rondom 1 protagonist

Adieu fijn uitgekiende mozaïekstructuur. Welkom scheutje magisch realisme. Verder blijft alles bij het oude en draagt Biutiful heel duidelijk de Iñárritu-stempel.

Het Menselijke Lijden tekent dus weer present, en hoe! Misschien nog meer dan in zijn vorige worpen zit de eerste prent na de scheiding met Arriaga tjokvol ellende. Dat maakt het een slopende kijkervaring, maar echt potsierlijk werd het niet voor mij. Ruimte voor humor is er ook nu weer niet, maar toch laat Iñárritu zowel het hoofdpersonage als de kijker op tijd en stond even op adem komen...

Wat misschien nogal hypocriet is na al dat vreselijks wat we daarvoor hebben meegemaakt? Het is daar dat de intenties van de cineast me een beetje onduidelijk zijn. Veroordeelt hij de schijnheilige goedheid van Uxbal (en ‘de mens’)? Of probeert hij een sprankeltje hoop en menslievendheid te tonen te midden van zo veel miserie? De aan de geselpaal genagelde Uxbal gedraagt zich soms wat als een moderne Christus maar helpt eigenlijk vooral mensen die hem zelf iets opleveren. Maar met de terugkeer van Ige zegeviert de onbaatzuchtigheid dan weer. De ‘boodschap’ van Biutiful was voor mij dus niet helemaal duidelijk en het lijkt nochtans echt zo’n film die een bepaalde boodschap wil overbrengen.

De muziek en de beelden zijn eigenlijk net zo Iñárritu-by-the-numbers als het verhaal. Handheld cam, rauwe look, grove korrel, mooie kleuren... Er gaat altijd een viscerale kracht uit vanuit zijn beelden. Ook de score is niets nieuws onder de zon, hoewel er hier en daar al eens wat dreigende soundscapes om de hoek kwamen kijken. Knap allemaal, maar enorm verrassend is het anno 2011 niet meer.

Toch brengt de Mexicaan die vuile, schimmige achterkamertjes als geen ander in beeld. Ook bijzonder om eens de andere kant van Barcelona te zien. Zelf ben ik weleens in de minder fraaie buurten van de Catalaanse hoofdstad verzeild geraakt en die grimmige sfeer werd erg goed naar het grote doek vertaald.

Geen absolute topper wat mij betreft, daarvoor is het toch nog net te veel 'miserie op een hoop'. Maar Iñárritu weet zijn film weer een zekere energie mee te geven en dus kom ik uit op 3,5*.

Nog eens een nachtje over geslapen en ik denk dat de grootste reden voor het missen van gevoel bij deze film is dat we het trucje te vaak hebben gezien. Je herkent gelijk alle stijlelementen van Iñárritu weer en daardoor focus je misschien juist wat meer daarop dan op het verhaal an sich. Dat, plus de duur plus de hoeveelheid ellende (die gewoon TE groot is om nog overeind te blijven).

Het wordt wat mij betreft tijd dat deze man eens wat anders laat zien. Dat hij over grote kwaliteiten bezit is inmiddels wel duidelijk, dus dat moet toch wat interessants kunnen opleveren.

Een tegelijk uiterst deprimerende, melodramatische en optimistische film met een glansrol van een gepassioneerde, fijngevoelige, natuurlijk charismatische Javier Bardem. Een film over vaderschap en het aanvaarden van verantwoordelijkheid. Het draaiboek zit vol tragedie en ellende en we zien Barcelona als een drekkige, schurftige, zweterige, soms overbevolkte moloch (ver weg van de touristische attracties). De regisseur creëert een ruwe, groffe, haast nonchelante intimiteit, bijna elk shot vol emotionele en sociale details.

ik geef zelden een 4 ... laat staan een 4,5 .....

sterke aanrader, klein meesterwerk ....een film die meestal een jaar moet goedmaken vol met bs hollywood films, sequels, prequels,remakes ...

Rauw drama zonder valse sentimenten.

Fantastich rauwe drama over een man die dichtbij de wanhoop is en hier op de best mogelijke wijze goed mee probeert om te gaan.

Een schitterende rol van Javier Bardem, die voor mij keer op keer weer bewijst dat het echt en fantastische acteur is.

iedere scene is emtioneel, rauw maar ook wel erg mooi. De film maakt een mix van gevoelens bij je los wat het tot een geweldige film maakt.