Biutiful (2010)

De duivel schijt altijd op dezelfde hoop?

Ik lees veel hier dat het zoveel ellende was (en dat was het ook) maar in mijn ogen was het toch zo in beeld gebracht dat het toch goed te doen was, en dat je niet met je hoofd op je schoenen de bios uitliep...

Niet altijd, maar soms doet hij dat wel ja...

Nee, maar dat kwam omdat het me allemaal weinig deed. Ik weet alleen niet of dat ook de bedoeling was.

Precies, de Jezus-parallel zie ik daarom niet helemaal.

Donker verhaal dat gevoelig en mooi in beeld is gebracht met goed acteerwerk van Bardem. Maar zo depressief dat het bijna geforceerd lijkt, saai, en het punt van de film ontgaat me.

Te la recomiendo pero preparate porque te dejara un sentimiento de nostalgia....

Hoe deze film met nostalgie te rijmen valt ontgaat me ook wel

Nee die vat ik ook niet helemaal.

Zeer aangrijpende film. Biutiful is in ieder geval een stuk beter dan 21 grams. Schitterende beelden, mooie dialogen en een uitmuntende Bardem.

Ik ben het geheel eens met wat Reinbo allemaal schreef, maar ik ben wel een stuk strenger in mijn eindoordeel. Ik vind het namelijk helemaal geen goede film. Natuurlijk, het is goed geschoten, de muziek is mooi en Javier Bardem is wederom erg goed, maar inhoudelijk kon het nauwelijks verschrikkelijker zijn dan dit.

Het is vooral één van de meest pretentieuze films aller tijden (al is Griffiths Intolerance op dat gebied onmogelijk te overtreffen, maar dat terzijde). Iñárittu denkt niet bepaald klein en zoals Reinbo al aangaf moet gewoon iedere vorm van ellende die hij kan bedenken erin. Van kanker, via echtelijke ellende naar de integratieproblemen van niet alleen Afrikanen maar ook meteen Aziaten. En daar tussenin zit nog meer ellende. Twee en een half uur is lang voor een film, maar veel en veel te weinig om al deze problemen te kunnen vangen, dus ieder element blijft te beperkt uitgewerkt. Het effect is voor mij zelfs dat de film er onoprecht door over komt, alsof je gewoon naar een project zitten te kijken waarmee de regisseur wil aangeven hoe betrokken hij wel niet is met de wereld. Om alles erger te maken maakt Iñárittu een onbegrijpelijk stompzinnige keuze door Bardem ook nog eens paranormale krachten te geven waarin hij dode mensen kan zien. Ik heb geen idee waarom iemand dacht dat dit een waardevolle toevoeging aan de film zou zijn. Het haalt het realisme uit de film en blijft onuitgewerkt, zoals alles in deze film.

Ook ben ik het eens met Reinbo dat Bardems personage te goedaardig is. Er zit totaal geen duister randje aan hem. Dat had wellicht ons medelijden met hem moeten vergroten, maar het geeft hem te weinig karakter en minder een probleem dat verder rijkt dan dat hij zal sterven aan kanker. Een man die voor zijn dood goed wil doen is geen nieuw gegeven en door Uxbal een wat saai personage te maken wordt het niet beter.

Na Babel was ik blij dat Iñárittu zijn vaste schrijver Arragia heeft laten vallen, omdat we dan eindelijk af waren van die geforceerd opgebouwde plots. Die zijn inderdaad verdwenen, maar helaas maakt Iñárittu voor mij de belofte verder niet waar. Dit is nog steeds een te gekunstelde film die doet alsof hij realistisch is. Het is het slechtste werk van deze regisseur. Laat hem alsjeblieft eens een pretentieloze genrefilm gaan maken, liefst een thriller. Ik heb het vermoeden dat hij daarin het beste tot zijn recht zal komen.

2*

Ik kan goed begrijpen waarom mensen dit teveel ellende op één bord vinden, maar dat Uxbal te goedaardig is zie ik echt niet in. Hij is een profiteur, een parasiet en een kruimeldief. Alle hulp die hij zijn Afrikaanse of Chinese 'vrienden' biedt lijkt vooral op het afkopen van zijn schuldgevoel. De laatste dialoog die hij voert met de Chinese handelaar is daarbij erg treffend: Uxbal speelt de vermoorde onschuld maar weet prima dat hij ook debet is aan stapels mensenleed. Hij komt pas tot inkeer zodra hij beseft dat er weinig tijd meer is om daadwerkelijk tot inkeer te komen. Voor mij gaat de film vooral om hem en zijn kinderen en is alle ellende eromheen vooral bijzaak in plaats van pretentie. Het gaat over een man die zijn kinderen meer gunt dan hij zelf ooit had, maar niet in staat is om ze dat te geven. En om de menselijke manier waarop Iñáritu dat toont. De onmacht door verkeerde keuzes is voor mij erg mooi en vooral aangrijpend.

Ik snap jouw standpunt helemaal. Persoonlijk vond ik dit wel interessant, maar inderdaad slecht uitgewerkt. Wanneer hier iets meer aandacht aan was besteed, en het script minder vol was gepropt met dramatische elementen, had dit best kunnen uitgroeien tot een krachtig en persoonlijk drama.

Heb overigens geen probleem met zijn paranormale krachten. Brengt hem wel mooi dicht bij de dood. Vind het ook niet iets onrealistisch. Of het nu echt is of charlatan, dat soort mensen zijn er gewoon.

Maar als je daar een film over had willen maken, waarom dat alle problemen van de hele wereld er bij slepen. Als je echt enkel op de relatie van de man tot zijn kinderen had willen focussen, had een gestolen fiets voldoende ellende kunnen zorgen. Had je veel meer kunnen focussen op zijn relatie met de kinderen.

Leuk voorbeeld Maar de ellende eromheen is nodig, al dan niet in deze hoeveelheid, om het spoor van leed te plaveien waarvoor Uxbal grotendeels verantwoordelijk is. De vader/kind-relatie is hier heel anders dan in die film met de gestolen fiets, omdat het probleem daar extern is. Hier is de hoofdpersoon tegelijkertijd de dader en dat probeert hij tevergeefs recht te zetten. Om die reden ook mooi dat de film het kader van zijn eigen vader meekreeg (prachtige scène in het mortuarium!).

Is dit gewoon niet een film voor jouw? Er zullen veel kijkers komen die het ook geen goede film zullen vinden, omdat het hun kopje thee niet is... Maar dan kan het nogwel een goede film zijn!

Er zijn zat slechte film, die gewoon niet meer dan 2 sterren verdienen, maar dat zijn films boordevol met "voordehandliggendheden", slecht acteerwerk en clichematige verhalen. Maar deze film? Nee, in mijn ogen zeker een 3.5 waard als je het voor sommige ongeloofwaardige verhaal weg laat.

Het beoordelen van film is voor velen nu eenmaal een gevoelskwestie en geen optelsom van diverse facetten. Dat bepaalde onderdelen wel goed zijn, wil toch niet zeggen dat je het geheel niet als onvoldoende kan beoordelen als het je te weinig doet.

Die 2* beoordeling van TOR is natuurlijk wel heel laag. Maar wat ook kan meespelen is dat een relatief ervaren regisseur zoals Iñárritu een beginnersfout maakt door teveel hooi op de vork te nemen. Bij dit soort films geldt vaak dat minder geldt als meer. Reinbo noemt al eerder het voorbeeld van Ladri di Biciclette als een film waarbij een enkele gebeurtenis voldoende is. Ook 4 Luni, 3 Saptamâni si 2 Zile is wat mij betreft ook een geslaagd voorbeeld binnen het genre menselijk drama.

The Fountain is voor mij een voorbeeld waar het omgekeerde ook geldt. Het één sluit het ander niet uit.

Sereen, slopend en krachtig. Drie woorden die deze film samenvatten. Met name de verbeterde regie van Innaritu, het acteerwerk (vooral bardem) en de meeslepende soundtrack verheffen de film tot 5*

Ja, misschien zeur ik te veel, maar ik denk dat er ook iets is als niet veel voelen voor een goede film maar wel de kwaliteit zien... En zeker als er aangegeven word dat alles wel goed zat, alleen get verhaal deed hem niets... (of haar)

Ik heb ook wel eens een goede film gezien die mij niets deed (denk aan LOTR), maar ik zag wel de kwaliteit er van. en dan geef ik geen 2! maar eerder een 3 omdat alles wel mooi en goed was, maar ik had niets met het verhaal...

Alles zat misschien goed, maar acteerwerk, camerawerk en in mindere mate muziek zouden mijn beoordeling alleen naar de 3 sterren hebben kunnen brengen als ze uitzonderlijk waren. Er is weinig mis met het spel van Bardem, maar het is ook geen performance die me lang bij zal blijven. De cinematografie is prima, maar er zijn ontelbaar veel films die ik mooier vond. Ook de soundtrack is gewoon goed, maar zal niet tot mijn favorieten gaan behoren. Het is allemaal niet bijzonder genoeg om een voldoende te rechtvaardigen. Zoals Reinbo al aangeeft is het waarderen van een film geen optelsom. Het probleem is dat de objectieve kwaliteiten Biutiful nauwelijks helpen. Ze betrokken mij niet meer bij het verhaal.

Daarnaast is het ook gewoon serieuze kritiek bij een film als deze om te zeggen dat alle ellende je niets doet. Er worden zoveel vreselijke dingen laten zien en als de film dat niet voelbaar weet te maken is een onvoldoende toch gewoon gerechtvaardigt? Hij slaagt immers niet in zijn hoofddoel.

Overigens zou ik zeker niet willen zeggen dat deze film niets voor mij is. Het verhaal heeft in principe genoeg potentie en de onderwerpen die hij aansnijdt (ja, inclusief de paranormale krachten van Uxbal) kunnen zeker een goede film opleveren. Daarnaast weet ik gewoon dat de regisseur veel talent heeft en het in zich heeft om een meesterwerk te maken. Het komt er hier gewoon niet uit.

Pragtig.

Vrolijk worden we niet van Biutiful, maar Innaritu heeft hiermee wel een erg ontroerende film afgeleverd. Het eerste gedeelte van de film deed me niet veel, maar Bardem weet zoveel sympathie op te wekken dat je aan het einde met waterige ogen het einde bekijkt. En dan moet je het nog even bevatten.
Visueel zag de film er wel goed uit. Soms zien we prachtige sfeerbeelden van het verpauperde Barcelona en de camera zit Bardem erg dicht op de huid zodat we nog meer bij hem betrokken worden. Over het algemeen, al had de fotografie wat mij betreft soms wel wat rustiger gemogen.
Ik geef Innaritu vooral credits aan de geweldige audio. De muziek is dik in orde, maar vooral de geluidseffecten maakten indruk. Soms voelen we wat ons hoofdpersonage voelt. Vooral aan het einde, tijdens de omhelzing van zijn dochter, kwam dit mooi naar voren. Hartklopingen, een ruisende ademhaling. Geweldig. En diezelfde geluidseffecten maakten de scène met de gestorven Chinezen heel beklemmend.

Eigenlijk is Biutiful een ophoping van ellende. Heel veel ellende met soms een kleine glimlach. Al die ellende mag volgens sommigen ongeloofwaardig overkomen, voor mij werkte het wel. De verhaallijn was niet altijd even boeiend, maar ik vond het enorm aangrijpend hoe Bardem zich er doorheen vecht.
Bardem speelt een erg goede rol en wist mij als kijker helemaal in te pakken. De rest van de cast doet het overigens ook erg goed. Het einde zat heel mooi in elkaar. Het paranormale subplotje leek me eerst wat vreemd, maar zorgde uiteindelijk voor een mooi slot waarin hij zichzelf ziet.

Sterke film, 4*.

Zeldzame bak Kitsch! Geen zin om uit te leggen, ben het met andere kritieken eens hier. Vooral de "dicht op de huid" zwiepende camera was zeer irritant. Erg jammer allemaal.

Duidelijk gewoon geen genre voor jouw dus....

Dank voor dit bericht: ik kan het zelf niet beter verwoorden. Overigens sprong bij mij de verjaardagsscene er ook uit: de enige scene die me dan weer wél raakte.

Ook een 3.5, want een lichte teleurstelling was het wel voor mij.

Vandaag stond ik met een vriend voor de bioscoop, we konden maar niet kiezen welke film we zouden gaan kijken. Allebei wilden wat anders zien en kwamen we tot de conclusie dat we maar 'Biutiful' moesten gaan kijken, want we hadden allebei géén idee waar de film over ging. Het enige wat ik wist te vertellen was dat 'hij genomineerd was voor een Oscar en dat Javier Bardem met Penelope Cruz is getrouwd.' Ik vond het eerste punt een goede reden om naar de film te gaan en hij vond het tweede punt wel een goede want, 'Penelope Cruz is echt een lekker wijf, dus dan moet hij ook wel goed zijn.' Niet echt de sterkste argumenten dus. Vandaar dat we zonder enkele voorkennis over de film binnenstapten en tja .. Hij was nogal zwaar, en eigenlijk ging het over teveel dingen. Alle drama uit een mensenleven werd in een film gepropt. Ja, het acteerwerk was top en de fotografie was prachtig etc. Maar zoals mensen hier al boven vermelden, het raakte me gewoon niet. Het zei me niet zoveel en op een moment dacht ik ook 'ga nou gewoon dood man!'

Geen teleurstelling want ik had geen verwachtingen, dat komt dan wel weer goed uit.

Een 3.5

de vraag die bij mij bleef hangen, na het zien van de film, wat wil Innarittu de kijker meegeven?

als kijker krijg je namelijk een grote portie menselijke ellende voorgeschoteld, daarvoor hoef ik niet naar de film. heeft hij een obsessie met de dood? is dit maatschappijkritisch bedoeld, hoe de illegalen behandeld worden?

wilde hij de andere kant van Barcelona laten zien, ik weet het niet... ik vind dit een nare film.

trouwens, die laatste scene in het besneeuwde bos, is hij dan dood en ziet hij zijn overleden vader terug????