Biutiful (2010)

Ik haat de inzet van de film: het is tijd voor humorloze realiteit. Nee! Daar is het nooit tijd voor bij film, en in het echte leven al helemaal niet.

Biutiful is nog dodelijker obees dan Bable was, als je het hebt over kleffe ideeën zoals ziektes en menselijke misere.

De film neemt de gevolgen van economische globalisatie net zo serieus als praten met de doden. Ondanks dat Uxbal tracht de ongelukkigen te helpen in Barcelona, zegt de film uiteindelijk nog niks over de moderne economie en migratie, behalve dat deze onderwerpen geexploiteerd worden.

Het is niet zo vreemd dat Biutiful zo geliefd is onder de Academy leden. Dit is het type film die de kijker feliciteert met hun tolerantie voor breed uiteengezette en zware ellende. Deze geforceerde mars door de vele kamers van persoonlijke en sociologische horrors ligt zwaar op de maag en is evenwel toch makkelijk te vergeten.

Als kijker wordt je gemanipuleerd dat Uxbal niet echt crimineel kan zijn omdat hij een stervende vader is...

Ondanks de massieve "Art House" uitstraling gaat het hier wel om pure Hollywood sentimentaliteit. Een ode aan Bardems ruwe bolster, blanke pit imago, die bijna werkt.

De regisseur doet de acteurs onrecht door ze met elke stap die ze zetten door de existentiele wringer te halen. Uxbal boet voor onze zonden, maar ik zou zeggen, boet maar voor je eigen zonden.

Ik ga hem vanavond eindelijk even bekijken, weet niet zeker of ie helemaal geschikt is voor de zaterdagavond, maar dat boeit niet

Niks biutiful, alhoewel.... Weergaloos camerawerk! Maar het verhaal is niet mooi, harde realiteit zonder te oordelen. Deze film behandelt geen thema over wat goed of slecht moet zijn, maar gewoon zoals het is. Uxbal is een goed man voor een handvol mensen om hem heen, maar wel een eerlijk man, neemt toch zijn verantwoordelijkheid en een opeenstapeling van mislukkingen en tegenslagen in zijn leven brengen hem toch in een staat van radeloosheid. De manier waarop dit verhaal gebracht wordt is werkelijk prachtig en in zekere zin laat Iñárritu de kijker even ontsnappen van de realiteit door het spirituele aspect hier en daar te benadrukken. Toch zorgt deze film er na afloop voor dat je hem zo snel mogelijk wil vergeten, maar zo snel zal dat waarschijnlijk niet gaan

Ik denk niet dat mijn kijk op Barcelona erg verandert is, het blijft een geweldige stad. Hier in Amsterdam is er ongetwijfeld ook ontzettend veel miserie om mij heen...

Goede film, goed acteerwerk, mooie shots in een Barcelona dat wel op onze breedtegraad lijkt te liggen. Film geeft een triest beeld van het corrupte Spanje (waar we mee in de Euro zitten...) Je hebt te doen met de hoofdpersoon die het beste probeert te maken van de situatie (waar hij zelf debet aan is). Wat ik mis in de film is spanning. Je weet vooraf hoe het afloopt. Er gebeuren wel een aantal onverwachte dingen, maar het is allemaal een beetje reactief. Betekenis van begin en eindshot in de sneeuw ontgaat me ook.

goeie film, maar niet zo sterk als 21 grams. Tis een toffe en goeie film, die ondanks zn lengte nergens gaat vervelen. Maar ik vind hem ook niet ergens heel speciaal in uitblinken.. Tis allemaal tragisch het leven van de hoofdrolspeler, maar toch voelde ik nergens echt een band met hem.. ook vond ik de uitwerking met hem en zijn ''werk'' een beetje matig

daarom 3*

tof om te zien maar meer niet

Hele mooie film

Iñárittu had mij tot deze film nog niet teleurgesteld. Biutiful is echter een lichte teleurstelling.

Javier Bardem is een uitstekend acteur en hij slaagt er hier ook prima in om deze film te dragen. Weinig op hem aan te merken. Zijn personage is echter niet zo bijzonder. Hij speelt een crimineel, die in en paar maanden zijn leven op orde wil brengen, omdat hij te horen heeft gekregen dat hij ongeneeslijk ziek is. Ik vond hem af en toe maar slap overkomen en eigenlijk was aan nergens te merken dat hij nu echt zo'n crimineel was.

Iñárittu tovert regelmatig mooie camerabeelden op het scherm, iets wat je wel aan hem kunt overlaen. Daarnaast is het best knap om een stad als Barcelona super onaantrekkelijk over te laten komen en dat is wel gelukt.

Het grote probleem van de film is gewoon dat er een overkill aan drama in zit. Op een gegeven moment had ik het wel gehad met alle ellende en narigheid van deze film. Daarnaast ging de film voor mij ook nooit de diepte in en blijft het allemaal nogal vlak en afstandelijk. De film riep eigenlijk nooit enige emotie op bij, iets wat Iñárittu bij zijn andere films wel lukte.

Daarom komt de film uiteindelijk uit op een kleine onvoldoende. Slecht is het niet, maar de vele ellende doet de film uiteindelijk naar de slechte kant van de score overhellen.

2,5*

Dit is de ontmoeting met zijn overleden grootvader na zijn dood.

Allejandro Gonzalez Inarritu (21 grams, babel, amores perros) levert een heftige doch prachtige donker blauwe film af en Bardem is fenomenaal als de trieste , emotionele Uxbal.

Amen

Bizar zware film.

Door het intense close-up camera werk en een fantastische Javier Bardem ben ik twee uur lang meegesleept.

Lichtjes uit . Alleen op de bank. Menig maal met een dikke brok in mijn keel gezeten.

Heerlijk.

Na afloop wel een uur voor me uit zitten staren om deze film te verwerken.

Toppertje !

(Nu wel eerst maar eens een komedie kijken. )

Dus dit is wat ze met Drama bedoelen (ja, met hoofdletter)... dit was duidelijk geen feel-good movie.

Biutiful is een film die zich niet makkelijk laat verteren, het weet heel "mooi" en realistisch een glimp van de schaduwkant van het hedendaagse Barcelona e.o. in beeld te brengen, met haar illegale immigranten, prostitutie, drugs, en de talloze anonieme voorbijgangers. En alsof dat niet genoeg is laat het in die schaduwkant onderwerpen als ziekte en dood voorbij komen.

De film komt langzaam op gang, zo langzaam dat ik dacht dat het me niet ging boeien, maar uiteindelijk wist het me te grijpen. Mooi om te zien (achteraf) vond ik de omschakeling in de sfeer: bijvoorbeeld wanneer plots de verjaardag van het meisje wordt gevierd, of als de vrouw die bij hem inwoont opeens de koffers pakt.

Zeker een mooie film in zijn soort, maar niet bedoeld voor een leuk avondje voor de buis of bios. Leeftijdsgrens van 12 vind ik overigens hier echt te laag, lijkt me meer iets voor 16 jaar en ouder.

Altijd lastig om aan zo'n tragisch drama een rating te geven.

Sfeertje wordt goed neergezet maar is echt zo ontzettend depressief dat je zelf de film ook niet met veel plezier kijkt. Beetje drama kan wel maar dit is wel voort echt een zware brok. Ben wat dat betreft denk ik toch meer van de feel-good films.

Desondanks kan ik deze film gewoon niet met een onvoldoende beoordelen. Daar is de film te sterk en aangrijpend voor. Dus daarom toch 3,5*.

Een redelijk dramafilm...

Een langdurige verhaal...

Niet ontroerend verhaal...

Redelijk acteerwerk...

Kan spuiten (prik) niet tegen...

Mooi HD kwaliteit...

Geen moeite waard...

Mooie film waarbij het hoofdpersonage Uxbal weinig bespaard blijft. De moeder van zijn kinderen is manisch-depressief en speelt een bedenkelijke rol bij de opvoeding van de lichtpuntjes in zijn leven, hij heeft niet langer meer te leven en zo kan nog wel even worden doorgegaan.

Het verhaal geeft een interessant inkijkje in het leven van een sjacheraar in grootstedelijk Spanje, het acteerwerk is indrukwekkend en de muziek en beelden zijn prachtig. Een indrukwekkende ervaring.

Enorm goede acteur, die Bardem. Zonde dat hij in de nieuwe Bondfilm gaat spelen.

Kan niet anders dan 4 sterren geven voor deze intelligente en gevoelige film, Bardem is prachtig (zoals altijd) en de emoties en acteerspel zijn oprecht! Mooie settings en soundtrack ook zo nu en dan en erg dramatische beelden ook.

Omdat? Zo'n schande is dat toch niet?! Bondfilms zijn doorgaans van een zeer acceptabel niveau.

Ik ben gewoon niet zo'n fan van Bondfilms. Heb het geprobeerd, maar het kon mij niet boeien.

wat heb ik een hekel aan drama's en dit was ook nog zo'n lange zit. ik keek omdat ik dacht dat het wel aardig kon zijn ivm. Bardem.

Aparte uitspraak, gezien je top 10... Staan toch aardig wat drama's in.

Mooie zware film.

De film voelde overigens heel erg Mexicaans aan ipv Spaans. Nu weet ik dat de regisseur Mexicaans is maar het was wel apart gezien de film zelf zich in Barcelona afspeelde.

Geen film voor sensatie-zoekers. Een film om te ondergaan en te beseffen hoe jij je zou voelen als jij dit in je leven meemaakt, vanuit de rol van de hoofdpersoon. Zeer indrukwekkkend.

Weer een verrassende film van Inaritu. Dit keer Spanje en geen Mexico zoals je eerst zou verwachten en dit keer ook geen drieluik. Maar hij weet toch wel weer een kunstachtige sfeer neer te zetten en ook weer een stad als hoofdzaak te maken bij het verhaal. De stad is Barcelona en als je aan Barcelona denkt denk je aan: Zon, schaars geklede dames, vrolijkheid, weg met palmbomen enz enz. Maar helaas, in Biutiful laat Innaritu een hele andere kant van het leven in Barcelona zien.

Want uitgekotst worden door de maatschappij kan overal, of je nou in Dubai woont of in Nairobi of in Europa. Dat is Uxbal, machtig gespeeld door "Chigurh" Javier Bardem, die werkeloos is, en een gezin van 2 kinderen moet onderhouden en ook steeds in de verdediging moet komen tegen zijn neurotische vrouw. De armoe en de triestheid straalt er al meteen vanaf en Uxbal ziet ook geen andere mogenlijkheid om aan geld te komen door Illegale verblijvende Afrikanen werk te geven wat voor hun heel riskant is en te werken voor een Chinese naaiattelier die doet in mensensmokkel. En natuurlijk voor corrupte politieagenten. En dit is totaal geen misdaadfilm maar gewoon hoe het echte leven is. Maar Uxbal lijkt wel niks anders te kunnen. Op het moment dat hij te horen krijgt dat hij kanker heeft lijkt dat ook aan de ene kant een verlossing voor hem om in zijn laatste dagen van zijn leven dingen terug te draaien en proberen recht te zetten. Maar vrolijker word je der niet van. Je zou gewoon ook echt haast medelijden met Uxbal krijgen. Je ziet het, eenmaal in een raar wereldje en je komt er nooit meer van je hele leven meer uit. En wat ook heel schrijnend was was natuurlijk Hoe hij dan gewoon doorgaat de kinderen op te voeden, helpen tekenen, vrolijk zijn als een boer met kiespijn, maar ondertussen weten de kinderen nog van niks. Wat ik ook echt een uitklapper vond was die disco-scene, waarin hij door het gebruik van Coke en drank even de zorgen lijkt te zijn vergeten, maar dan ook bovenal, door de drank, dat hij ineen keer alles eruit floept. Wat hij dus daarvoor niet deed. In de disco lijken de zorgen dan even van de kaart. Maar toch voel je dat als kijker absoluut niet.

En dan nog die verkeerde kachel die Uxbal besteld heeft voor die loods waar die Chinezen in verbleven een mokerslag! En dat nog even in je laatste levensjaren.

Ook die scenes in de hemel(?) met al die sneeuw waar hij zijn dode vader ontmoet is hartverscheurend.

Maargoed, Biutiful is zeker geen film om vrolijk van te worden. Het deprimerende straalt er gewoon van af en het is gewoon de harde waarheid van de straat. Innaritu heeft het weer bewezen. Wat een film!

5,0*

Een heftig en verschrikkelijk verhaal waarbij ook nergens geprobeerd word om het iets te romantiseren of minder heftig een beeld te brengen. Gewoon de harde realiteit en niets anders dan dat wordt er overgebracht. Dit is wat mij betreft wel één van mijn ergste nachtmerries. Weten dat je komt te overlijden en je kinderen onverzorgd en moederziel alleen achterlaten in een keiharde wereld. Afschuwlijk.

Een van de mooiste scène's vond ik plaatsvinden aan het begin en einde. Op het sterfbed van Uxbal, als hij daar met zijn dochter nog een heel intiem moment heeft. Eentje die de meeste mensen wel eens hebben met hun kinderen. Samen naast elkaar liggen en al spelend met elkaars handen en op fluisterende toon een vertrouwelijk gesprek hebben. Maar verder in deze film niets anders dan de keiharde waarheid. De scène met zijn vader in de hemel is ook prachtig.

En toch, ondanks het heftige verhaal en de mooie scène's is dit toch geen film geweest die nog dagen in mijn hoofd blijft rondspoken. Dat had ik eigenlijk wel verwacht. Eigenlijk weet ik ook niet waar dat door komt.

Ik miste "Biutiful" toen hij vorig jaar in de bioscoop draaide en dat bleef aanvoelen als een zeker gemis. Nu ik de film op dvd bekeken heb, spijt het me dat ik hem niet op groot scherm heb kunnen bewonderen, want voor mij is het een van de mooiste films van 2011.

Inarritu is wat mij betreft een "compleet" filmmaker. Doorleefd acteerwerk, mooie cameravoering (die vaak memorabele beelden opleveren), indringende soundtrack, een sterk verhaal met vele onderdelen,...: ook bij "Biutiful" zit het er allemaal in.
De film is behoorlijk deprimerend en belicht een van de meest treurige aspecten van de huidige wereld, nl. gefaalde migratie/integratie. Als je dan achteraf nog eens te horen krijgt dat tal van acteurs/figuranten ook in het echte leven dit soort zaken meemaken of meegemaakt hebben, is het dubbel slikken. Met gevoel voor drama toont Inarritu wat er zich zoal afspeelt in de onderbuik van Barcelona, en zowat elke andere wereldstad.
De verhalen van migranten die een ellendig leven leiden, worden verbonden door het hoofdpersonage Uxbal, die de warboel in zijn (professionele) leven zo goed en zo kwaad mogelijk in goede banen probeert te leiden. Maar de tijd tikt meedogenloos verder en er moeten prioriteiten gesteld worden, wat Uxbal emotioneel verscheurt.

De film kent enkele zeer mooie en krachtige scènes, zoals bv. het shockerende moment waarop de lijken van de verstikte Chinezen ontdekt worden en het hartgeklop van Uxbals dochter wanneer hij haar innig omhelst. Ook de eindscène is zeer mooi, en dan vooral de overgang van leven naar dood, waarbij de camera op Bardems gezicht blijft "plakken".

Inarritu wist nog nooit te ontgoochelen, en ook met "Biutiful" levert hij wederom een prachtfilm af. Een mooie 4*!


4*

Gekocht bij Hema voor 7,95. Nog niet gezien...ben benieuwd!

Gekocht voor 6,99 bij FRS. Heb er zin an!

gekocht voor 5 euro bij de boekenvoordeel

Ga ik ook doen. Had net de Film1-versie van On Demand maar daar zat geen geluid bij...