Kak Ya Provyol Etim Letom (2010)

Trage film met mooie beelden de na een uur wel gaat vervelen en uiteindelijk nergens naar toe leidt. De prachtige beelden en het camerawerk kunnen deze film ook niet redden.

Prima thema...twee mannen afgesloten van de rest van de wereld en hun onderlinge relatie is ook niet al te best.

Een belangrijk radiogram wordt niet helemaal goed doorgegeven en dan veranderd de film in een soort van thriller.

Doet behoorlijk denken aan Zero Kelvin van een aantal jaren geleden.

Typisch een film waarin de schitterende beelden belangrijker zijn dan het verhaal zelf.

Ik hou er wel van - zo'n langzaam filmtempo - plot zelf zou zich prima lenen voor een Hollywood-film (en het zou me niks verbazen als we hier straks een US-versie van gaan krijgen) maar ja dan zal het tempo gaan overheersen en dat zou de sfeer van isolatie en eenzaamheid verpesten.

Ondanks het trage tempo is het eerste gedeelte, waarbij de gemoedsgesteltenis en levenswijze van twee afgezonderde mannen wordt geschetst, best genietbaar en het verhaal maakt duidelijk dat er een climax op komst is.

Deze climax vindt echter zijn uitlating in een eerder thrillerachtige en avontuurlijke wending, daar waar er eerder een sterk psychologische vervolg en afloop werd verwacht.

Al bij een goede film met zekerlijk ook geslaagde aandacht voor de natuur.

Geniaal.

Alles klopt aan deze film. Van het trage tempo, de lange shots van de in een eeuwig golden hour hangende poolzon verlichte wildernis met de troosteloos vervallen onderkomens van een vergeten weerstation - tot de knappe timing waarmee er in de hoek van het beeld iets gebeurt. Twee erg sterke acteurs die precies op hun plaats zijn - het contrast tussen de oude rot en de opstandige nieuweling, de plichtsgetrouwe en in gewoontes vastgerotte routinier en de speelse en slordige student die op hem leunt zonder dat hij dat zelf in de gaten heeft. Het contrast ook van de verveling en de regelmaat van de klok, het contrast van de eenzaamheid en de bekendheid van de stemmen uit de radio.

De gebeurtenis die het vredige bestaan van Pavel en Sergei verstoort wordt als ik de recensies nalees vaak verkeerd begrepen en te makkelijk opgevat als een artificiële plottruc maar verplaats je eens in de situatie van de met dat soort zaken onervaren Pavel, het isolement waarin de mannen verkeren, en ook vooral de onuitgesproken kameraadschap tussen die twee. Hoe breng je zo'n bericht, en moet je dat wel doen als je weet dat Sergei vervolgens geen kant op kan, moet afwachten of het schip dat hen komt ophalen over 6 dagen aankomt - of een week later. En dan nog steeds machteloos is iets aan de situatie te doen... Ik zou echt niet weten hoe ik daar mee omgaan zou. Maar als je er op die manier naar kijkt, dan valt mij nadat de fatale boodschap binnenkomt in de uitdrukking van Pavel's gezicht zowel zorg als medelijden op - en dat past niet in de lezing van de meeste kritieken die ik lees over de reden waarom het radiogram niet doorgegeven wordt.

Maar ook als het plot je niet ligt, dan nog steeds is het een geniaal mooie film door de perfecte locaties en de beelden daarvan. Krijg er zin van om een rugzak te zoeken en op pad te gaan, de wildernis in.

Traag drama dat voor mij iets te lang was. Kon in een goed uur verteld worden, maar de makers vonden het nodig om lang stil te staan bij de weidse Arctische landschappen en de moeilijke omgang tussen beide personages. Je ziet het al van in het begin : Pasha en Sergei mogen elkaar niet. Ze monitoren weerkundige gegevens en seinen die door aan een centrale op het vasteland. Pasha is jong, onervaren terwijl de andere gehard is door het leven in eenzaamheid. Pasha ontwikkelt een irrationele angst voor de oudere man die versterkt wordt door de afzondering waarin ze leven. Een incident drijft hen verder uiteen. Het niet kunnen ventileren van emoties en menselijke kwetsbaarheid in een geïsoleerde omgeving werden goed weergegeven maar de dialogen vond ik zwak. Misschien was het ook de bedoeling om aan te tonen dat die twee mannen niet of slecht met elkaar konden communiceren. Heeft wel iets, maar dergelijke slow cinema vind ik eigenlijk ook maar saai zeker als het meer dan 2 uur duurt.