Kak Ya Provyol Etim Letom (2010)

Te zien in de Iron herring competitie op het Leids film festival 26 t/m 31okt

Winnaar Chicago festival.

zojuist gezien op LFF...

Mooie film met prachtige shot's maar had wat mij betreft toch wel ietsje korter gemogen. De film bouwt in een rustig tempo het spanningsveld op alleen als je dan denkt tot de climax te komen krijgt de film een andere film dan ik had verwacht/ gehoopt.

Ik denk dat het voornamelijk te maken heeft met het feit dat de film niet zo zeer naar een climax wil werken, maar de toeschouwer meer wil laten zien wat isolatie en eenzaamheid met je kan doen. Op dat gebied is de regisseur naar mijn inzien wel geslaagd, maar had het stiekem toch anders gezien. Desondanks een prima film waar je wel de tijd voor moet nemen.

How I Ended This Summer begint veelbelovend. De regisseur introduceert twee tegenovergestelde mannen op een verlaten eiland. Het werkpaard en de luie student. Ze hebben elkaar niet veel te vertellen en als ze al iets zeggen dan is het veelal gemopper tegen elkaar. Zo is ook de beeldtaal. Rustig, introvert, statisch maar op momenten ook springlevend in de vorm van een aantal point-of-view-shots met ondersteuning van wat rockmuziek. En zo kabbelt de film rustig door. Maar de regisseur vond het vervolgens nodig om enkele narratieve uitweidingen in de film te plaatsen. Opeens is alle rust verdwenen en krijgen we te maken met een thriller zonder spanningsboog.

De uiteindelijke hereniging van de twee is er eentje die een dubbelgevoel opwekt. Er was bij mij zeker sprake van ontroering maar in het achterhoofd weet je dat deze film onnodig vreemde uitweidingen gemaakt heeft die ervoor gezorgd hebben dat de film toewerkt naar een dergelijk onvermijdelijk einde. Oftewel te uitgekiend of probeert de regisseur iets te zeggen over een generatiekloof en wat isolatie en eenzaamheid niet allemaal met een mens kan doen op een eiland?

Dat is ook mijn probleem bij deze film. Twee mannen die een eentonig bestaan leiden, op een eentonig somber eilandje in het poolgebied. Als er dan eindelijk na 80 minuten een ommekeer in het verhaal komt, leent dat zich weliswaar tot prachtige visuele shots maar uiteindelijk had ik een gevoel van... moeilijk doen voor een emotionele climax.

Lastig te beoordelen... 3* dan voorlopig.

werkelijk waar een zeer mooie film.

Bijzonder verhaal, mooie beelden, lekker traag.

Precies zoals ik het graag heb.

Gisteren deze film in de bios gezien.

Ben er niet echt over uit wat ik nu werkelijk van deze film vind.

De acteerprestaties en het camerawerk zijn van goede kwaliteit. De film duurt wat te lang, verloopt traag en zeker in het begin is het wat saai, maar misschien houden mensen van deze manier van filmen.

Geen slechte film in elk geval maar dat hij nou heel goed is kan ik ook niet zeggen. Wel een bijzondere film.

Vooralsnog 3 sterren.

Fascinerende en adembenemende beelden van de nog onberoerde natuur, de eenzaamheid waarin beide mannen hun werk moeten doen is voelbaar en de acteurs spelen geweldig, maar uiteindelijk begint dit verhaal over collegialiteit, eenzaamheid, moed en schuld te vervelen: het duurt allemaal te lang.

Trage film met mooie beelden de na een uur wel gaat vervelen en uiteindelijk nergens naar toe leidt. De prachtige beelden en het camerawerk kunnen deze film ook niet redden.

Prima thema...twee mannen afgesloten van de rest van de wereld en hun onderlinge relatie is ook niet al te best.

Een belangrijk radiogram wordt niet helemaal goed doorgegeven en dan veranderd de film in een soort van thriller.

Doet behoorlijk denken aan Zero Kelvin van een aantal jaren geleden.

Typisch een film waarin de schitterende beelden belangrijker zijn dan het verhaal zelf.

Ik hou er wel van - zo'n langzaam filmtempo - plot zelf zou zich prima lenen voor een Hollywood-film (en het zou me niks verbazen als we hier straks een US-versie van gaan krijgen) maar ja dan zal het tempo gaan overheersen en dat zou de sfeer van isolatie en eenzaamheid verpesten.

Origineel gegeven, maar helaas is het verhaal zeer onwaarschijnlijk. Geen moment wordt duidelijk waarom de student het radiotelegram niet doorgeeft.

De film verloopt bovendien zeer traag waardoor de spanning niet wordt opgebouwd. Eigenlijk interesseert het je na een half uur al niet meer hoe het af loopt.

Goede film. Hierboven schrijft iemand dat het niet duidelijk is waarom de student de telegram niet doorgeeft. Daar draait het juist de hele tijd om in de deze film. De machtvershoudingen tussen de beide mannen. De oudere man is snel agressief en heeft zelfs losse handjes naar zijn student. De student is bang voor zijn reactie als hij het slechte nieuws moet gaan vertellen tegen zijn collega. Daarom geeft de student het telegram niet door. Ik vond de film soms wat traag, maar daarintegen krijg je hele mooie beelden te zien en de acteurs spelen echt heel goed. Zeker de moeite waard om te kijken.

Zoals hierboven omschreven heb ik het ook begrepen. Erg goede film met voor mij een constante spanning vanwege de mogelijkheid van in de buurt zijnde IJsberen. De weinige woorden die door beiden mannen gezegd worden vergroot het aantal mogelijkheden die mijn hoofd deed ratelen. Het desolate landschap, het geluid van de wind, de zee.. twee geweren, .. niemand maar dan ook niemand in de wijde omtrek te vinden alleen die twee en een krakend bakkie. Bizar.

Ondanks het trage tempo is het eerste gedeelte, waarbij de gemoedsgesteltenis en levenswijze van twee afgezonderde mannen wordt geschetst, best genietbaar en het verhaal maakt duidelijk dat er een climax op komst is.

Deze climax vindt echter zijn uitlating in een eerder thrillerachtige en avontuurlijke wending, daar waar er eerder een sterk psychologische vervolg en afloop werd verwacht.

Al bij een goede film met zekerlijk ook geslaagde aandacht voor de natuur.

De titel, de poster en de omgeving...........in deze film gaan we ons in verdiepen.

Geniaal.

Alles klopt aan deze film. Van het trage tempo, de lange shots van de in een eeuwig golden hour hangende poolzon verlichte wildernis met de troosteloos vervallen onderkomens van een vergeten weerstation - tot de knappe timing waarmee er in de hoek van het beeld iets gebeurt. Twee erg sterke acteurs die precies op hun plaats zijn - het contrast tussen de oude rot en de opstandige nieuweling, de plichtsgetrouwe en in gewoontes vastgerotte routinier en de speelse en slordige student die op hem leunt zonder dat hij dat zelf in de gaten heeft. Het contrast ook van de verveling en de regelmaat van de klok, het contrast van de eenzaamheid en de bekendheid van de stemmen uit de radio.

De gebeurtenis die het vredige bestaan van Pavel en Sergei verstoort wordt als ik de recensies nalees vaak verkeerd begrepen en te makkelijk opgevat als een artificiële plottruc maar verplaats je eens in de situatie van de met dat soort zaken onervaren Pavel, het isolement waarin de mannen verkeren, en ook vooral de onuitgesproken kameraadschap tussen die twee. Hoe breng je zo'n bericht, en moet je dat wel doen als je weet dat Sergei vervolgens geen kant op kan, moet afwachten of het schip dat hen komt ophalen over 6 dagen aankomt - of een week later. En dan nog steeds machteloos is iets aan de situatie te doen... Ik zou echt niet weten hoe ik daar mee omgaan zou. Maar als je er op die manier naar kijkt, dan valt mij nadat de fatale boodschap binnenkomt in de uitdrukking van Pavel's gezicht zowel zorg als medelijden op - en dat past niet in de lezing van de meeste kritieken die ik lees over de reden waarom het radiogram niet doorgegeven wordt.

Maar ook als het plot je niet ligt, dan nog steeds is het een geniaal mooie film door de perfecte locaties en de beelden daarvan. Krijg er zin van om een rugzak te zoeken en op pad te gaan, de wildernis in.

Ik miste de diepere betekenis die Blurp er aan hechte, ik kan niet zeggen dat er sprake was van mooie vergezichten of super gefilmde natuur. Alles straalt depressiviteit en somberheid uit, dus als dat de bedoeling was chapeau, maar wat moet je er mee. Het complete nut van de meting en wat ze in godsnaam meten is volledig duister.. en ook de verstandhouding tussen de mannen ontstaat uit het niets en wordt niet uitgelicht (lijkt mij). Ik vond er saaie stukken in zitten afgewisseld met wat interessante stukken mbt de ontwikkeling van de relatie van de mannen (oftewel het ontbreken ervan).

Ik vond het teleurstellend t.o.v. de rating en deze film is niet aan mij besteed.

Traag drama dat voor mij iets te lang was. Kon in een goed uur verteld worden, maar de makers vonden het nodig om lang stil te staan bij de weidse Arctische landschappen en de moeilijke omgang tussen beide personages. Je ziet het al van in het begin : Pasha en Sergei mogen elkaar niet. Ze monitoren weerkundige gegevens en seinen die door aan een centrale op het vasteland. Pasha is jong, onervaren terwijl de andere gehard is door het leven in eenzaamheid. Pasha ontwikkelt een irrationele angst voor de oudere man die versterkt wordt door de afzondering waarin ze leven. Een incident drijft hen verder uiteen. Het niet kunnen ventileren van emoties en menselijke kwetsbaarheid in een geïsoleerde omgeving werden goed weergegeven maar de dialogen vond ik zwak. Misschien was het ook de bedoeling om aan te tonen dat die twee mannen niet of slecht met elkaar konden communiceren. Heeft wel iets, maar dergelijke slow cinema vind ik eigenlijk ook maar saai zeker als het meer dan 2 uur duurt.