Battle beyond the Stars (1980)

Benedengemiddelde SF die we nóóit en te nimmer mogen vergelijken met The Seven Samurai, hoe losjes dan ook. Zeer matige B-film.

Kinderachtige en kitscherige SF met slechte FX en domme dialogen en situaties. Die Kelvinners, warmtegevende wezens, die als verwarming gebruikt worden, is een waar dieptepunt. Als kind vond ik die film nochtans goed.

Roger Corman wist precies wat hij zijn publiek moest voorschotelen. In dit geval kwam hij met een mengeling van Star Wars en Seven Samurai, en het werkt... perfect!

Een heerlijke jaren '80 sfeer, goede effecten, toffe acteurs en gewoon een leuk verhaal.

Vreemd dat deze film niet zo goed wordt gewaardeerd op MM, want het is gewoon een hele fijne fantasierijke film.

Een dikke 4* en graag meer van dit soort films!

Een heel erg leuke ouderwetse SF film in de sfeer van de eerste Star Treks, maar dan met een net iets meer komische noot. Het lijkt er een lichte parodie op te zijn. Verwacht geen hedendaagse effecten, apparatuur en snufjes, maar mooie kunstzinnige decors en maquettes, robotmensen, mensen met alien make-up, lampjes en bliepjes. Leuke karaktervolle types en prima geacteerd. John-Boy Walton als ruimtevaarder, het was wel even wennen. Ook een heel goede, sfeervolle soundtrack.

Deze film is niet perfect, maar wel helemaal mijn smaak.

Slechts 2 miljoen heeft deze film gekost, een schijntje. A poor man's Star Wars dus. Gezien dat budget is de film een knappe prestatie. Het tempo ligt ook lekker hoog, er zitten bizarre, maar creatieve ideetjes in en het geheel is zeer vermakelijk en stripachtig. Het is qua sfeer en looks een beetje als Buck Rogers en Battlestar Galactica uit die tijd dus je moet tegen gedateerde effecten en koddige dialogen kunnen. Het verhaaltje had ook zo uit het heerlijk foute Heavy Metal magazine kunnen komen uit die tijd.

Kennelijk heb ik deze film 7 jaar geleden voor het laatste opgezet. Maar nu bleek er een HD versie uitgebracht te zijn, een mooie gelegenheid. Er valt door dat detailnivo meer te genieten van de ontwerpen van de schepen, want met name die zien er wel goed uit. James Cameron (Jim Cameron in de eindcredits) heeft als Art Director meegewerkt.

Maar met name de slechterikken zien er niet uit. Ook de besturing van veel schepen komt vreselijk nep en knullig over (het ene lijkt op een uitvergrote zakrekenmachien, het andere op een los stuur dat in de lucht wordt gehouden door de acteur). De gevechten op de grond zijn niet erg denderend in beeld gebracht en de ruimtegevechten zijn vaak gewoon te onduidelijk met al die verschillende schepen (zeker als St. Exmin de rondborstige Walkure haar moment heeft, ik vond het gewoon niet duidelijk wat er nu precies gebeurde).

Over die Walkure gesproken, wat een stomende, dampende seksbom en wat een kolossale tetten! Beetje raar wel dat ze haar traditionele outfit opeens in heeft geruild voor een leren stoeipak met een flinterdunne strap en kettinkje net over de rechtertepel. Het gaat gaat er soms heet aan toe in space...

Overigens heeft deze dame (Sybil Danning) een indrukwekkende filmografie, zo klinkt "Dolle liefdesavonturen van drie apothekersdochters" uit 1972 toch wel vrij spannend en wordt ze zelfs The Queen of the B movies genoemd.

Peppard mag verder de show spelen als laconieke cowboy en Vaughn is lekker broeierig als cynisch geworden huurling. Sowieso zijn de acteurs best goed, van goedzak Richard Thomas tot slechterik John Saxon. Het zijn allemaal schetsmatige figuren en met name de villain is wel erg eendimensionaal maar er spreekt toch meer fantasie uit de hele film dan uit de vele lege (en veel duurdere) films (met perfecte special effects) van tegenwoordig.

De soundtrack van James Horner is lekker heroisch en draagt bij aan het vrolijke, optimistische sfeertje ondanks de overmacht van de vijand en het sneuvelen van zo'n beetje alle hulp uiteindelijk. Het einde is wat snel maar voelt goed.

Deze oldie but goody blijft charmant, maar is door de gedateerde visuals enkel geschikt voor de liefhebber.

Producer Roger Corman, laat nooit een Hollywood-trend lopen om, wat geld te verdienen, dus besloot hij in navolging van 'Star Wars' ook een ruimte-opera of twee te maken. En hij en zijn team filmmakers weten wonderbaarlijk ook echt een boeiend stukjes B-film sci-fi-spektakel te creëren! De ruimtefilm waarvan het handig gebruik wil maken, overtreffen doet het natuurlijk niet maar het biedt wel ongebruikelijk veel sci-fi-plezier!

Onder de medestrijders die Shad (Richard Thomas, The Waltons)vindt, zijn Gelt, gespeeld door Robert Vaughn, die min of meer zijn personage uit The Magnificent Seven speelt. De whiskey drinkende Space Cowboy (George Peppard, The A-Team), Saint-Exmin (Sybil Danning, Chained Heat), een goedbedeelde, halfnaakte, overijverige pilote en Nestor, een verzameling van zes goedaardige aliens, (hey, Star Treks 'The Borg'?) die allemaal hetzelfde bewustzijn delen. Samen voeren ze oorlog tegen boze heerser (John Saxon) in de hoop weer vrede te brengen in de Melkweg.

Voor het verhaal nam men als voorbeeld dat van Seven Samurai/The Magnificent Seven. Een uitgangspunt dat voldoende ruimte gaf voor dynamische B-actiescènes. En deze zijn samen met de visuele effecten van de sets en schepen die ondanks het lage budget (deze film zou slechts $ 2 miljoen gekost hebben) best gedetailleerd waren. Tja en als je dan weet dat James Cameron de artdirector was? Is het natuurlijk wat minder verwonderlijk! Natuurlijk is het een rip-off maar het voegt ook eigen ideeën toe! Het maakt film heerlijk dom!

Na jaren herzien op de nieuwe 4K uitgave van Scream Factory met Dolby Vision.

Redelijke SF film uit de stal van producent Roger Corman, King of B-movies. Hij wist altijd met een laag budget het beste eruit te halen. Eigenlijk een schaamteloze kloon van Star Wars en losjes gebaseerd op The Magnificent Seven/Seven Samurai. Met in de hoofdrol een relatief jonge Richard Thomas, die de meeste zullen herkennen als de volwassen Bill van Stephen King’s IT.

Het verhaal begint met de vreedzame planeet Akir, die wordt bedreigd door de tirannieke krijgsheer Sador (Saxon / Darth Vader). Hij beschikt over een “Stellar Converter”, een wapen dat planeten in sterren kan veranderen (Death Star), en eist dat de bewoners zich binnen zeven dagen aan hem onderwerpen. De jonge Arikaanse Shad (Thomas / Skywalker) biedt verzet en gaat op reis in het enige ruimteschip van de planeet op zoek naar hulp om zijn thuisplaneet te verdedigen. Dit ruimteschip lijkt op een roestkleurig insect waar twee tieten onder hangen en hij wordt geassisteerd door de pratende boordcomputer genaamd Nell. Tijdens zijn reis leert hij verschillende bondgenoten kennen: Nanelia, dochter van Dr. Hephaestus, vertolkt door de schattige Darlanne Fluegel in één van haar eerste rollen; laidback Cowboy, een aardse vrachtpiloot gespecialiseerd in wapens; de Nestor, een kloonvolk dat opereert als één geheel (gepikt van de Borg van StarTrek); de eenzame huurmoordenaar Gelt, vertolkt door Robert Vaughn; de strijdlustige maar bovenal botergeile Valkyrie (Big Tits) Saint-Exmin; en Cayman, een reptielachtig wezen wiens thuiswereld door Sador is vernietigd.

Toegegeven, de space battles zien er wat knullig uit met bijbehorende sounds. Toch kijkt de film lekker weg, met een hoop vaart, boeiende karakters en dialogen. Wat mij altijd was bijgebleven is dat verschillende bondgenoten zich opofferen in de strijd. Met de muziek van James Horner en FX van James Cameron.

Filmgeschiedenis.

Effecten en art direction van James Cameron, soundtrack door James Horner, en Gale Ann Hurd als assistant producer voor Corman, een soort vroege voorproef op wat dat zou gaan worden.

Dat het verhaal gebaseerd is op Shichinin no Samurai is nauwelijks merkbaar, en evenmin is het relevant dat de film meelift op het succes van Star Wars - het is duidelijk een andere film, de enige overeenkomst is wel zo'n beetje dat het in de ruimte speelt - of wat daar voor doorgaat. Het nogal maatgevende verschil met beide 'grote voorbeelden' is dat deze film zich op geen enkele manier serieus neemt, en dat werkt best goed met de beperkingen van het budget. Want dat was er kennelijk, en ja, je ziet het er af en toe echt wel aan. Wel is duidelijk dat Corman zowel een talent had voor het vinden van de goede cast en crew om deze film voor een dubbeltje te maken, als dat hij daar enorm geluk bij had.

En zo is het ook de eerste 'echte' speelfilm van Darlanne Fluegel - nouja, ze had ook een rolletje in Eyes of Laura Mars, maar daar was ze me niet in opgevallen. Heel erg doorgebroken is ze nooit, maar toch wel in een aantal interessante films gespeeld - tot in de jaren 90. En ondertussen is ze al niet meer onder ons, 64 maar geworden na early onset dementia. Meh.

De rest van de cast is bekender geworden, Richard Thomas die dit soort rol aan de lopende band zou gaan doen, Robert Vaughn die al een jaartje of vijfentwintig, dertig aan die lopende band stond, en over George Peppard begin ik helemaal maar niet. Dat kon kennelijk allemaal wel van dat beperkte budget. Geen wonder dat de effecten er wat knullig uit zien soms - maar zoals al gezegd, dat was toen ook wel zo'n beetje zoals dat ging.