Schaste Moe (2010)

Kon er helaas ook niet zoveel mee, ondanks dat er wel een kleine buzz vooraf rond deze film hing. Het is duidelijk dat de film geen hoge pet op heeft van Rusland en feitelijk niet van de mensheid. Iedereen probeert zonder rekening te houden met anderen zich een weg te banen door een maatschappij die tot op de draad versleten is. Begin is een soort van roadmovie waarin de hoofdpersoon mensen ontmoet en vond ik het boeiendst, maar toen die opzet verlaten werd kreeg ik meer en meer moeite met deze taaie film. Tot desinteresse aan toe.

2.0*

Dacht dat we de lotgevallen van brave Georgi gingen volgen, wat me behoorlijk boeiend leek, ondanks de trage progressie, maar nadien schakelt de film over naar andere personages in de hoofdrol wat het uiteindelijk verwarrend maakt.

Aldus eigenlijk een schuifkensfilm met toch wel een rode lijn, namelijk de stugheid, zeg maar onhebbelijkheid, van de Rus, ook in de nasleep van de oorlog, waarbij begrippen als afstandelijkheid, corruptie, geweld en misdaad aan de orde zijn.

Het blijkt dat die Loznitsa een documentairemaker is en dat is er duidelijk aan te zien : oog voor landschappen, stistaande beelden, eenvoudige teksten en in zijn geheel minitieuze opbouw.

De eerste Loznitsa die ik zie, met de wat cynische titel My Joy, is een beklemmend, duister drama dat hier opvallend laag gewaardeerd wordt. Het is geen vrolijk makende film, maar ik was vanaf het eerste shot geïntrigeerd. Het begint redelijk conventioneel als een road movie waarin ontmoetingen en verhalen centraal staan, tot de hoofdpersoon halverwege de film halfdood wordt geslagen en daarna niet meer kan praten (net als de buiten beeld gebleven metgezel van zijn aanvallers, die een trauma in zijn kindertijd opliep).

Er gebeuren vreemde dingen. Hij belandt bv in hetzelfde huis als waar dat eerdergenoemde trauma plaatsvond, wordt daar misbruikt en beroofd van zijn vrachtwagen, en loopt doelloos rond, om te worden opgepikt door dezelfde oude man die hij eerder een lift had gegeven. Het eindigt in een lange, intense scène waarin iedereen, vriend en vijand, door hem wordt gedood, waarna hij in de nacht verdwijnt.

Vriendelijkheid en argeloosheid worden de hele film door afgestraft, een erg positief mensbeeld spreekt niet bepaald uit My Joy. Het camerawerk is van dezelfde DoP die werkte aan o.a. The Death of Mr Lazarescu, en net als in die film volgt hij zijn personage dicht op de huid. De scène op de markt die beavis ook al aanhaalde beviel mij het meest, als de camera zich door een menigte beweegt, en een gevoel van totale verlorenheid zich opdringt.

Geen makkelijke film maar veel beter dan de magere score hier doet vermoeden.