Max (2002)

Op zich wel interessant natuurlijk, Hitler in zijn jeugdjaren. Nou jah jeugd, de jaren voor zijn politieke carriere. De uitwerking is wellicht wat saai en mat, acteerwerk is redelijk en Taylor laat goed zien dat het eigenlijk Hitler's lot was om te doen wat hij deed.

Nee, ik denk niet dat het verhaal daar om draait. Hitler had zichzelf wijs gemaakt dat hij een kunstenaar was. Dat hij geen enkel talent had, was al in Wenen gebleken, waar hij was afgewezen voor de kunstacademie. Hitler was een loser, die in alles mislukt was. Hij zegt dat ook wel met zoveel worden. Ik denk dat Menno Meyjes met deze film op zoek was naar iets anders. Ik denk dat hij zichtbaar wilde maken hoe 'Het Kwaad' kon ontkiemen en tot wasdom kwam. In zoverre is het een gedurfde film. Maar ik denk niet dat hij gedacht heeft hier volle zalen mee te trekken.

Ik heb geboeid zitten kijken. Ook om dat ik geïnteresseerd ben in dat deel van de geschiedenis. Misschien wel in de zelfde vragen als waar Menno Meyjes mee rondliep. De film heeft ook zeker kwaliteiten. Het acteerwerk van John Cusack en vooral Noah Taylor als de jonge Hitler (toen nog zonder snorretje, dat kwam later pas) is indrukwekkend. De sfeer is mooi en de interieurs zijn prachtig. Maar de film is niet 'Duits' en dat is gek.

Het kwaad ontkiemde in Duitsland dat zich in 1919/1920 pas realiseerde wat het betekende de oorlog te hebben verloren. Met miljoenen werklozen en een middenklasse die van zijn spaargeld werd beroofd. Als je daar een film over wilt maken zorg je dat je een 'Duitse' film maakt. Een film waarin Duits gesproken wordt, met Duitse acteurs, met een Duitse 'ziel'. Hitler uitbeelden zonder dat nasale van het Oostenrijkse Duits is onbestaanbaar. Want hij bracht de massa niet in vervoering door wat hij precies zei (daar was vaak geen touw aan vast te knopen), maar door zijn toon, dat raspende geluid en zijn bijna hypnotische uitstraling.

Ik moest denken aan Ingmar Berman's film 'The Serpent's Egg', het Slangeëi, waarin Bergman hetzelfde probeert en het slangeëi een metafoor is voor Het Kwaad, dat onopvallend aan het groeien is. Overigens ook een mislukte film, met David Carradine als miscast. Maar wel prachtig als tijdsbeeld. Wie het echt wil begrijpen, hij kijke naar Franz Biberkopf in 'Berlin Aexanderplatz'.

Vrij vlakke film over de politieke geboorte van Hitler in de jaren na de Eerste Wereldoorlog. Met het acteerwerk is niks mis, maar de film komt nogal pretentieus over vooral vanwege de gezwollen dialogen. Over het geheel genomen tamelijk teleurstellend.