Tommy Boy (1995)

Bleek deze film al eens (gedeeltelijk) gezien te hebben. Farley is in Beverly Hills Ninja verschrikelijk irritant, maar in Dirty Work (welliswaar een bijrol) gedroeg hij zich wel hetzelfde als in BHN, maar hij was hier nog best te pruimen.

Ook in deze film gedraagt Farley zich als een Pierre Wind-achtig mannetje die net iets te veel energie over heeft (heeft Farley uberhaupt wel eens een andere rol gespeelt?) en ook op sommige momenten in deze film kan je de beste man wel schieten.

Maar......op de één of andere manier is ook deze film redelijk te pruimen, ondanks alle voorspelbaarheden en cliché's die uit de grote "Hollywood voorspelbaarheden en cliché's-kast" zijn getrokken.

2*, puur voor de redelijke amusementswaarde...

Een paar erg leuke grappen en een heerlijk spelende Spade hebben me toch een leuke avond bezorgd. Het geschreeuw van Farley hoeft van mij niet zo, en het sentimentele gebeuren ook niet, maar als komedie toch wel geslaagd.

3*.

Hij is wel leuk maar niet meer dan dat.

Om de een of andere reden heb ik een zwak voor zowel Chris Farley als David Spade.Daarom zie ik door de vingers dat deze komedie stiekem zeer onder de maat is als je hem vergelijkt met ''echte'' humor. Uiteindelijk is het een stortvloed aan slapstick-grappen die varieert van hilarisch ( de bijen, de kaart, de auto ) tot tergend flauw ( zo'n beetje elke scene wel ergens ).

Tommy Boy is de eerste film waarin David Spade en Chris Farley samen de hoofdrol vertolken.

Farley speelt een dik ADHD mannetje, die door Spade in toom gehouden moet worden. Dat werkt hier vrij aardig, want als duo komen ze leuk over. Zonder Spade kan Farley wel eens irritant zijn. Het verhaaltje stelt niet zo heel veel voor. Gelukkig werkt de humor soms wel, al wordt er ook nog af en toe de plan behoorlijk misgeslagen. Een aantal grappen zijn behoorlijk flauw, maar de scène met de eland op de achterbank in de auto, was toch wel bijzonder hilarisch.

Uiteindelijk is het door dit soort momenten toch nog wel een vrij gemakkelijke wegkijker. Verder is het allemaal weinig bijzonders, maar het vermaakt wel, en het verveelt niet en het duo samen is nog best leuk.

2,5*

Tommy Boy is bezwaarlijk ‘goed’ te noemen: de film is geënt op een populaire traditie eind jaren 80 / begin jaren 90 waar een goedhartige, wereldvreemde imbeciel het moet waarmaken in een voor hem ongewone wereld (denk maar: Trading Places, Coming to America, Billy Madison, Encino Man, Back to School, Ace Ventura: When Nature Calls.. de lijst is werkelijk eindeloos), gecombineerd met een (matig overtuigend) buddy element (er is weinig chemie tussen Farley en Spade en Penelope Spheeris had groot gelijk wanneer ze laatstgenoemde ‘volstrekt onleuk’ noemde). Ook lui schrijfwerk met een flauwe romance, veel zijsporen en booswichten die verwarrend zijn vanwege hun slechte karakterisering (het is onduidelijk wat het personage van Lowe precies moet voorstellen en hij is in ieder geval zwaar miscast als klunzige oplichter – het is nu eenmaal niet grappig wanneer zo een mister perfect verzeild geraakt in allerlei slapstick capriolen).

Toch wil ik – mits jullie toestemming – een lans breken voor dit filmpje vanwege Chris Farley. Ik lees her en der dat men hem een non-acteur vindt, een ‘inwisselbare dikzak die gewoon omver valt’. Daarmee rijst al een eerste bedenking: waarom zou een louter fysieke eigenschap geen basis van acteertalent kunnen vormen? (kijk maar naar hoe Depardieu vandaag de dag rollen speelt die hij eerder nooit had kunnen doen zoals DSK, zijn obesitas heeft hem een extra, schofterige dimensie gegeven als acteur) Daar komt dan nog eens bij dat Farley niet ‘zomaar’ een dikzak is, maar zijn hele uiterlijk bijdraagt aan zijn komische presence: dat kleine hoofd, die dikke nek, zijn korte beentjes, het strohoed kapsel, zijn verrassende agiliteit (ik als atletisch gebouwde knaap zou alleszins niet zo een feilloze radslaggende entrée kunnen maken als Farley ooit bij Letterman deed) en zijn hoge, schorre stemgeluid dat een beetje aan dat van Andy Devine doet denken, maken van hem een soort overgroeide kleuter. Dat engelachtige beeld wordt dan weer verstoord door de enorme schade die hij kan aanrichten en de schelle kreten die hij slaakt wanneer weer maar eens een meubelstuk er moet aan geloven. Als hij in Tommy Boy zijn bewustzijn verliest en vervolgens het salontafeltje verplettert, is dat niet grappig ‘omdat een dikzak valt’, maar omdat de ravage gebeurt met de kracht en de bruuskheid van een natuurfenomeen.

Dit alles neemt niet weg dat Farley een vrij beperkt acteur was (zijn binnen Amerikaanse studentenkringen eindeloos geciteerde typetjes en nabootsingen van Saturday Night Live zijn vrij mislukt te noemen), maar ook hier moet men zich afvragen of het niet mogelijk is dat een artiest zijn onvolkomenheid in zijn voordeel kan gaan gebruiken. In het algemeen gaat er teveel respect uit naar acteurs (ik zal geen namen noemen om verdere polemiek te vermijden) die kracht en competentie uitstralen, met feilloze mimiek en retorische spelletjes zowel zwakke nevenpersonages als het zwakke publiek domineren. Een listige strateeg die altijd bereid is GOTCHA te roepen wanneer hij weer iemand in de luren legt (vandaar ook de plotse populariteit van ‘golden age’ tv series die volledig op dit cynische machtsspel gebaseerd zijn). Farley daarentegen is aandoenlijk in zijn verwoede pogingen om grappig te zijn, zijn minderwaardigheidscomplex (critici verweten hem steevast ‘toch geen John Belushi of John Candy te zijn’) straalt van hem af en zijn manische uitspattingen reveleren een tragische drang tot zelf-destructie. In zijn laatste tv-optreden bij Jay Leno waar hij ondanks zijn abominabele gezondheid (hij ziet er corpulenter uit dan de veelvraat in Monty Python’s Meaning of Life sketch, briest als een woeste stier en snakt voortdurend naar adem) zich nog een laatste keer rechtsmijt met de robuustheid van een linebacker om het publiek op hun wenken te bedienen, tonen Farley’s twee grootste troeven als acteur: kwetsbaarheid en doorzettingsvermogen.

Het gebrek aan waardering dat Farley geniet (over de oceaan is er na het uitkomen van zijn biografie ‘The Chris Farley Show’ wel een soort 'Farleyssaince' aan de gang) heeft dan ook vooral te maken met de povere filmografie die hij in zijn veel te korte leven heeft kunnen opbouwen: Tommy Boy, een showcase voor zijn SNL-typetjes, Black Sheep, een letterlijk op een zondagnamiddag neergepende cash-in op het onverwachte succes van Tommy Boy en twee oerdomme gimmick-vehikels. Moest dat Fatty Arbuckle project ooit van de steigers zijn gekomen, had de geschiedenis er misschien heel anders uitgezien.

Dit soort films verzanden vaak in te veel over the top kinderachtige humor waarin het hoofdpersonage volledig belachelijk wordt gemaakt , in het begin lijkt het hier ook die kant op te gaan maar gelukkig gebeurt dat niet en wordt het als totaal best wel een leuke en op momenten best wel grappige feel good movie .

De Chemie tussen Farley en Spade is er zeker en ook Dennehy speelt leuk mee al is het nogal kort .