Black Widow (1987)

niet echt een goede film. De film wordt nogal snel vertelt, wat in het begin goed werkt maar als het einde inzicht is gaat het net iets tesnel. Het acteren is bij vlage wel oke, Vond het jammer dat,

Dennis hopper zo snel vermoordt wordt

Voor 1,20 (incl. btw ) bij de Makro gescoord. Ik vond het juist wel een leuke film zo op de zondagmiddag. Het ligt er allemaal wel een beetje dik bovenop, maar dat mocht de pret niet drukken. Het einde was voor mij een echte verrassing, ik had er niet op gerekend dat het nog goed af zou lopen.

Ik vind het wel een aardige film hoor. Gewoon een spannend verhaal. In de lijn van Colombo maar dan anders...

Niets mis mee, ik kan deze film wel aanraden. Let op die gemene blik van dat blondje. Ze kan net zo kijken als Rebecca DeMornay in The hand that rocks the craddle.....en je leert ook wat over spinnnen. Pik je toch iets educatiefs mee

Ja hoor, ***-sterren wel waard. Gemakkelijk!

niet onaardig,wel een heel voorspelbaar verhaal.

het einde was een beetje abrupt,maar dat mag de pret niet drukken

lekkere wegkijker,that's it

She mates, then she kills.

Ik heb dit nooit een slechte film gevonden. Let wel, een hoogvlieger is het ook niet bepaald. De DVD ooit gekocht een tiental jaar terug en intussen voor de vierde keer bekeken. Hoewel het nogal conventioneel is en lef mist, vond ik dit verhaal over een onderzoekster die een vrouwelijke serial killer op het spoor is, vrij onderhuids zitten. De modus operandi van Russell is de volgende : Ze trouwt met rijke mannen, vergiftigt hen dan om een erfenis of verzekeringsgeld op te strijken. .

Maar tja, Rafelson vergeet dat zo'n films ook leven op spanning, en maakt de beeldmooie Russell weinig dreigend. De dreiging komt er wel in een duikscène maar dat was de enige keer dat die dreiging rond Alex echt voelbaar was. De plotse gevoelens tussen Barnes en Paul vond ik zowel hopeloos als een nutteloze zijweg. Wel heeft deze film een troef die vele andere in dit genre missen : een goed einde. Mijn score klokt af ergens tussen 3 en 3,5.

Ondergewaardeerde thriller

Zoals Filmkriebel aangeeft is dit een thriller met een goede onderhuidse spanning. Een vlot uitgewerkte film waarin de naief ogende Winger als enige haar ogen openhoudt.

Dat Russell Paul ook nog uit de weg werkt vind ik persoonlijk wat teveel van het goede. Wel een mooie scene waarin ze geraffineerd door een clausule toch ook weer de erfenis van Paul lijkt binnen te halen

De set-up met de private detective is dan wel weer mooi gevonden, net als het einde waarin de e black widow uiteindelijk toch verstrikt raakt in haar web van valsheid.

Leuke film die een prima tempo aanneemt en het acteerwerk is zeker prima te noemen.

Het verhaal komt geloofwaardig over en de strijd tussen de twee vrouwen is leuk bedacht. Het wie-is-de-slimstespel werkt en houdt je aandacht erbij zonder dat er zelf ook maar iets echt gebeurt.

Het dunne verhaal is goed vertolkt in een prima script waardoor het vlot wegkijkt. Enorm spannend wordt het niet, maar er is sprake van dreiging, zeker als de prent de helft is gepasseerd.

Debra Winger speelde supergoed naturel en Theresa Russell zeer goed als bitch. Verder nog een paar bekende namen die leuk meededen.

Mooi einde, 3.5**

Sterke psychologische thriller van Bob Rafelson met een uitermate interessante competitieve strijd tussen de ijzersterke lady's Debra Winger en Theresa Russell. 4*

Redelijke thriller/neo-noir. Deed me in de verte wel wat aan Body Heat (1981) denken. Heel erg bijzonder wordt het echter nergens.

Ik denk dat de relatie tussen Debra en Theresa op Hawaii daar wat beter uitgediept voor had moeten worden, de film had daar wat meer de tijd voor moeten nemen zo te zeggen. Nu bleef het allemaal wat te veel aan de oppervlakte doorkabbelen vond ik.

James Hong zet trouwens een goed getroffen, sleazy, P.I. Shin neer! 3*

Onderhoudende thriller net 2 top dames.

Matige film waarin een medewerkster van justitie onderzoek doet naar een vrouw die opvallend veel mannen verliest. Een prima verhaal voor een thriller als deze. De personages zijn wel wat ongeloofwaardig en soms springt het wat van de hak op de tak. Het tweede gedeelte is wel vermakelijk (mede door de twee hoofdrolspeelster). De rol van Dennis Hopper is verwaarloosbaar.

Gesofistikeerde suspense in deze eighties neo noir met toch wel een origineel uitgangspunt: de femme fatale (Theresa Russell) als serial killer. Interessant ook dat ze achtervolgd wordt door een vrouwelijke flik (Debra Winger). De spanning tussen beiden is te snijden, en bereikt een hoogtepunt op het moment dat Debra een juweel in de vorm van een zwarte weduwe (de spin dus) schenkt aan Theresa, en Theresa haar vol op de mond kust als dank, en als symbool van haar ware karakter. De spanning tussen beiden heeft bij momenten een erotische ondertoon, hoewel dit thema niet ten volle wordt uitgespeeld in de film.
En leuk dat Dennis Hopper langskomt in de film, een oude bekende van regisseur Bob Rafelson ten tijde van Easy Rider, al had zijn rol gerust wat uitgebreider mogen zijn.

Ik vond de film een stevig script hebben, met voldoende spanningsopbouw, al had ik wel wat reserves bij het realiteitsgehalte m.b.t. de valstrik die op het einde werd opgezet, maar soit in de film werkt het wel.
Wat me ook opviel in deze film met vrouwelijke protagonisten, is het ontbreken van bruut geweld, wat je meestal of altijd hebt met films waarin mannen het tegen mekaar opnemen. In deze film gaat het er allemaal slinks en subtiel aan toe en dat vind ik wel origineel binnen dit genre.

Regie en cinematografie vond ik prima. Fijn hoe booswicht Theresa enkele malen wordt gefilmd in het halfduister, zoals het de noirtraditie betaamt.
Last but not least heb ik genoten van de uitzichten in Hawaii, waar een belangrijk deel van de productie gefilmd is. Een mooie vulkaan en prachtige woeste stranden gezien zonder mijn zetel te moeten verlaten.

Onderhoudende maar niet echt spannende thriller, die vooral de moeite waard is door de knappe fotografie van Conrad Hall. Let ook op het kleine rolletje van David Mamet tijdens het pokerspel.

Behoorlijke thriller die de aandacht weet vast te houden, maar echt spannend is de film niet. Wel een verrassende twist op het einde , al is de geloofwaardigheid hier dan weer ver te zoeken. Maar ach, in ieder geval ééntje die je niet ziet aankomen. 6/10

Prachtig geschoten thriller die een zekere (luxe) warmte uitstraalt en een schitterende weergave biedt van de late jaren tachtig.

Veel rood en blauw.

De film is weliswaar wat onbekend gebleven (of dat in Amerika ook zo is weet ik niet), maar stond aan de vooravond van een reeks succesvolle thrillers met moorddadige vrouwen in de hoofdrol: Fatal Attraction, Misery, Basic Instinct, Single White Female, Serial Mom...

Debra Winger en Theresa Russell zijn aan elkaar gewaagd en vullen elkaar goed aan. Beide dames zien er enorm sexy uit. Winger met haar Kirstie Alley/Jodie Foster-achtige accent, stem, die als vasthoudende federaal agent volledig op haar intuïtie afgaat en de perfect gecaste Russell die met haar ijzige blik, zo half in de schaduw steeds, één en al boosaardigheid uitzendt.

De film wordt nergens eng, maar er is voortdurend een onderhuidse spanning voelbaar.

De scène met de dia-projector lijkt wel een verwijzing naar De Vierde Man en de erotische zwembadscène, zou die ter inspiratie hebben gediend voor Showgirls?

De film had wel veel suggestiever mogen zijn wat mij betreft, bijvoorbeeld dat je je steeds afvraagt of Winger het zich niet allemaal inbeeldt? Om maar een voorbeeld te geven. Dat had deze toch wel eenvoudige thriller veel goeds gedaan. Iemand als Paul Verhoeven had dat ongetwijfeld beter gekund.

Sowieso stopte Verhoeven veel meer symboliek in zijn fatale vrouwen-films en buitte het (spinnen)thema helemaal uit.

Niet dat er in deze film helemaal geen symboliek te vinden is: het water dat tegen de rotsen beukt, de spuitende vulkaan... Aan het einde nog een allegorisch shot van Russell achter dat gaashekwerk, waar je een spinnenweb in zou kunnen zien.

De broche-scène met de kus is inderdaad geweldig. Het betreft hier de Zwarte Weduwe, een spin die met name voorkomt in Mexico, in De Vierde Man draaide het om de Europese/Noord-Amerikaanse kruisspin.

Beide spinnensoorten eten hun mannetjes op na het paren, wat overigens niet altijd gebeurt. Soms heeft ze er gewoon geen zin in of weet het mannetje op het nippertje te ontkomen haha...

Toch wel een vermakelijke thriller die voor die tijd echt wel in orde was

3,5 ***