Cosa Voglio di Più (2010)

Ik mis wat deze film ons brengen wil. Het verhaal is heel bekend - zo oud als de wereld, zou ik haast zeggen. Wat maakt het dan de moeite om te vertellen, welk nieuw inzicht brengt deze rolprent? Ik zie het niet. De hele situatie die ontstaat blijft op de een of andere manier wat te afstandelijk - de nieuwe liefde die Anna en Domenico vinden blijft abstract.

De eindscene is prachtig in beeld gebracht, en ook het eerste moment dat ik iets in de film begon te zien. Maar om daar nou ruim twee uur voor te gaan zitten vind ik echt de moeite niet, en ook hier blijven de beweegredenen van Anna ontoegankelijk.

Dit is een Italiaanse prent over twee mensen die vreemdgaan met elkaar van de regisseur Silvio Soldini, die je zou kunnen kennen van Pane e tulipani, een film die een keer is aangekocht door de VPRO en sindsdien eindeloos wordt herhaald op Nederland 2 zijnde culturele filmhuisfilm. Het verhaal wordt niet heel bijzonder verbeeld, het heeft geen authentieke handtekening zoals bij een film van Tornatore of Scola.

Ik vind dat je bij een romantische drama ten minste een meeslepende scène moet hebben waarmee hij je ontroert, en die heb ik hier niet aangetroffen. Pierfrancesco Favino (speelt Olivetti in Angels & Demons) is weliswaar een coole kerel, maar van zijn tegenspeelster kreeg ik het niet warm of koud. Bij zo'n film is dat toch wel belangrijk. Ik had nu een beetje het gevoel alsof ik het overlijdensbericht van een onbekende te lezen kreeg; je begrijpt dat het vervelend is voor die persoon enzo, maar eigenlijk kan het je niets schelen.

Een romance wordt heel snel oninteressant als het om een suf wijf gaat. Wat daar aan bijdroeg was dat zij twee de enige uitgediepte karakters waren, de rest, zoals de echtgenoot die belazerd wordt, hangt er maar een beetje naast. Desniettegenstaande heb ik het best relaxt uit kunnen zitten, dus een slechte film was het zeker niet.

Uitstekende film over mensen die denken dat ze alles hebben (liefde, goede man , rijkdom, mooie baan etc etc) maar dan toch nog verliefd kunnen worden op een ander , raar maar waar.

Toch zie je dat de nieuwe spanning van de nieuwe stiekeme minnaar niet op weegt tegen de vele problemen die zich daarna voort doen en het intense verdriet wat op de proppen komt.

Ook laat de film goed zien hoe de bedrogen mensen met hun verdriet omgaan.

Mooi drama met natuurlijk spel van de acteurs. Het verhaal biedt niets nieuws en het verloop cq. eind geen verrassingen. Overtuigend is het wel met goed uitgewerkte karakters die ieder om eigen redenen vluchten van hun thuissituatie. De film is misschien wat aan de lange kant maar wordt nergens echt saai of traag, wat mede door de goede cast komt die het geheel geloofwaardig maken.

Goede film over de oorzaken en consequenties van het vreemdgaan.

3,5*

“Wat wil ik nog meer” Een vraag, of de cynische verzuchting van hen die omwille van de buitenwacht tevreden proberen te zijn met wat ze hebben… Intrigerend relaas over twee mensen die toegeven aan “meer”. De film oordeelt niet maar laat zien waar Anna en Domenico tegenaan lopen en welke emoties daarbij komen kijken. Of soms ook gebrek aan emotie, want hun samenzijn lijkt met name op fysieke aantrekkingskracht gebaseerd te zijn. Enige vorm van intimiteit in de zin van interesse in elkaar als persoon lijkt, zeker in het begin, nauwelijks aan de orde. Dat kan uiteraard, alleen erg “passioneel”, zoals zo mooi omschreven in de synopsis en op de dvd-hoes, vond ik dat niet overkomen, daarvoor ontbrak er voor mijn gevoel toch nog wel wat.

De acteurs spelen goed en zijn vrij naturel (niet onwaarschijnlijk mooi of overdreven sympathiek) en een beeld van de thuissituatie van beiden wordt met zorg neergezet; iedereen zal er -al dan niet met begrip- een motivatie voor de keuzes van de personages in kunnen ontdekken.

Om in te haken op een eerdere recensie: bijzonder ontroerende momenten heb ik ook niet gezien. Maar het thema lijkt zich er ook niet zo voor te lenen. Constateren dat je geen voldoening haalt uit je leven doet pijn. Bedriegen en je bedrogen voelen doet pijn. Naar iemand verlangen kan zelfs pijn doen. Daar is niks ontroerends of romantisch aan. Dat is gewoon een pijnlijk nuchter onderdeel van het leven, of kan het in ieder geval zijn. En dat geeft de film naar mijn idee erg mooi en realistisch weer.

Niet helemaal geslaagde film van Soldini.

Net voldoende.

De essentie van het vreemdgaan

Het is een eeuwenoud, klassiek gegeven: de ontluikende liefde tussen een man en een vrouw. Een mooi en puur gegeven wat al bestaat sinds het ontstaan van de mensheid. Maar hoe gaat dat als je verliefd wordt op een ander als men al in een langdurige relatie verkeerd? Dat toont dit Italiaanse werkje aan je. Het zal niet de eerste keer zijn en is al talloze keren als onderwerp verkozen voor films, series en met name allerhande soaps natuurlijk. De film oordeelt nergens over het vreemdgaan zelf, maar laat wel zien wat het doet met de levens van mensen en diens omgeving. En het moet gezegd worden dat dit érg mooi gedaan is. De chemie tussen de 2 hoofdrolspelers komt krachtig over en spat van het scherm af. Het zou me niks verbazen als de 2 in het dagelijkse leven ook echt een relatie zouden hebben.

Het thema wat de film heeft zal echter niet voor iedereen weggelegd zijn. Het gaat puur over het vreemdgaan binnen een relatie en bevat verder niet echt een verhaal eromheen. Het laat alleen de opzet zien en laat ook in het midden of de man en de vrouw eigen huis en haard gaan verlaten voor elkaar. Het toont enkel de lust en de liefde voor elkaar. Een nadeel is dat we niet te zien krijgen waardoor het verlangen ontstaat. In beide relaties (met name die van de vrouwelijke hoofdrolspeelster) lijkt weinig aanleiding te bestaan waardoor men verliefd op een ander wordt. Natuurlijk kan dit veroorzaakt worden vanuit een kant, echter vond ik het vreemd dat dit niet toegelicht wordt zodat de beweegredenen achterwege blijven.

Het is namelijk overduidelijk dat er in de film toegegeven wordt aan ''meer'' maar als men echt in een goede relatie zit heeft men die behoefte doorgaans niet, of hoort er ergens een achterliggende gedachte te zijn die het vreemdgaan veroorzaakt. Het meest interessante aspect achter het vreemdgaan dunkt me, jammer dat dit onderbelicht blijft. Op enkele momenten worden er wel wat vage hints afgegeven waardoor een relatie slecht zou lopen maar deze zijn zo onderbelicht en absoluut geen reden om dit te doen. Enkel en alleen toegeven aan de passie vind ik ook maar een vreemde gedachtegang als je al zo lang bij eenzelfde persoon verkeerd, de liefde gevonden hebt en denkt aan kinderen of ze zelfs al rond hebt lopen.

Toch vond ik het al met al een interessante film om te aanschouwen. Want helaas krijgen veel mensen er vroeg of laat allemaal een keer mee te maken. Love can be a bitch en deze prent toont de blakende waarheid over wat kan gebeuren en wat helaas ook maar al te vaak voorkomt. Het is dichtbij en voor iedereen herkenbaar, wat mij betreft de kracht van deze film.

3,5*

Het eerste gedeelte van de film kwam ik er maar niet lekker in. Ik vond dat er weinig opbouw was naar de liefde tussen Anna en Domenico. Het was er opeens zonder dat ik er een beetje beeld van had waarom ze op een dergelijke manier open stonden voor een andere liefde. Ik vond het geheel ook redelijk rommelig verlopen. Je ziet de verhaallijnen van de personage's maar het liep allemaal behoorlijk rommelig door elkaar heen.

Het tweede gedeelte vond ik wel beter. De liefdesscènes vond ik heel mooi. Verder begon ik eindelijk wat meer te zien hoeveel ze om elkaar gaven en zag ik ook wat meer waarom ze steun bij elkaar zochten. Tenminste, van Domenico zag ik dat meer. Van Anna begreep ik nog steeds niet waarom ze een verhouding had. De ene dag verteld ze haar vriend dat ze een kind van hem wil, de volgende dag nodigt ze een wildvreemde ober, die ze één keer gezien heeft, uit voor een kop koffie en begint ze een hartstochtelijke affaire.

Ik vond een redelijke Italiaanse dramafilm...

Niet zo echt spannend liefde...

Vreemd gaan is niet goed...

Redelijk acteerwerk...

Toch een laatste slot... kijk maar...

Prima geacteerde film over een bekend onderwerp, maar ik heb het nog nooit zo sterk verfilmd zien worden. Geen overdreven sentiment, maar pure gevoelens en vertwijfeling.

De hoofdrolspeelster beschikt tot mijn verbazing over bijna alle emoties, en wist die ook op exact de juiste momenten toe te passen. Om die reden hoefde ook niet alles uitgesproken en gedialogeerd te worden, je zag hoe ze dacht en hoe ze zich voelde. Dat is nou het mooie van film!

Als minder uitgewerkt element wil ik het laatste kwartier nog even uitlichten. Er was ruzie in de tent en de daaropvolgende scene zaten ze ineens met z'n 2-en in Tunesië. Terwijl alles daarvoor goed kloppend was uitgewerkt was hier niet te zien hoe ze het met het thuisfront hadden opgelost of hoe ze uberhaupt daar terecht kwamen. De film ging dan ook helaas met een nachtkaars uit.
En dat is jammer want ik had zoveel andere mogelijkheden gezien. Bijvoorbeeld dat zij zwanger was geworden doordat ze met de pil gestopt was (omdat ze met kids wilden beginnen). Met dat gegeven hadden ze eigenlijk iets meer moeten doen vind ik. Gemiste kans.

Verder een prachtig drama. Wel een aanrader want sommige details en scenes in de film zijn gewoon ronduit briljant.

Een dikke 4*

Na het heel mooie Pane E Tulipani (2000) van dezelfde regisseur valt deze film tegen. Er wordt weliswaar heel goed geacteerd, maar het verhaal is niet bijzonder en gaat uit als een nachtkaars. Bovendien duurt de film veel te lang.

Groot pluspunt: Alba Rohrwacher. Na La Solitudine Dei Numeri Primi (2009) weet zij mij opnieuw aangenaam te verrassen. Een topactrice.

Love is a dog from heaven !

Het is vooral het uitstekend acteerwerk, een uitmuntende Alba Rohrwacher voorop, die deze film op een beter niveau tilt.

Een verhouding buiten een echtelijke of vaste relatie brengt duidelijk problemen met zich, niet alleen emotionele maar ook erg concrete.

Meen dat de cineast dit duidelijk maakt al laat hij de beoordeling over het juist of fout over deze "Wat wil ik meer" aan de kijker over en dat de meningen hierover sterk uiteen lopen zal wel vast staan.

Hoe dan ook, niet denderend, maar goed en ook boeiend, ondanks de banaiteit van het gegeven, en zoals gezegd, bewondering voor het knap, natuurlijk acteerwerk.

Uitstekend geacteerde film die heel te tijd weet te boeien desondanks het verhaal allesbehalve origineel te noemen is. Het open einde is sterk. Ook de angsten, de stress om niet betrapt te worden, het onweerstaanbare verlangen waar schijnbaar niets tegen te doen is, de fouten die toch gemaakt worden waardoor de omgeving in de gaten krijgt dat er iets scheelt, ... worden allemaal knap en heel naturel verwerkt in het verhaal.

"Een genuanceerd verslag van een klein liefdesdrama; alledaags en herkenbaar, zonder poeha of groots aangezette emoties," las ik. In ieder geval zet de regisseur de vraag centraal of het leven datgene gegeven hebt, wat je gehoopt had of op een andere wijze benaderd: was dat het nou? Silvio Soldini laat zien dat geluk niet rationeel is, maar in deze film over dromen, hoop, angst en teleurstelling, waarin bijzonder goed geacteerd wordt, biedt hij geen verrassingen en bewandelt hij paden die al uitgetrapt zijn.

***** In één woord: GEWELDIG! *****

Ik kijk mijn films meestal op alfabetische volgorde en dus heb ik hiervoor gekeken naar de film Contracorriente (2009). En het is wel een bizar toeval dat die film ook over iemand ging die een dubbelleven leidde. Alsof overspel mijn favoriete onderwerp voor een film is. Al was het in die andere film wel een heel ander soort overspel en in een heel andere context. Dit was de Italiaanse variatie, en die is een stuk meer recht toe recht aan. Maar wel een goede film. Hij bouwt mooi op (en ook weer af). Zo is het eigenlijk meer een anti-overspel film. En dat is mooi subtiel gedaan. Er wordt ook prima geacteerd. Al blijft het een mager gegeven voor een film. En daarom is het een goede film, maar ook niet meer. En twee uur is ook te lang. Dat had best korter gemogen. Verder zaten er in de eerste 10 minuten nog een aantal best leuke grappen of opmerkingen, dat deed me hopen op een film waar ook nog wat te lachen zou zijn. Helaas was het kruit na die tien minuten verschoten.

Het relaas van een overspelige verhouding wordt weergegeven in een sobere, realistische stijl. Alle fases komen aan bod: het eerste geflirt, de geheime afspraakjes, het schuldgevoel en de confrontaties achteraf. Alba Rohrwacher steekt wat boven de rest van de cast uit, met contrasterende en genuanceerde emoties.

Anna's partner is een couch potato die al ziende blind is. Tegen z'n wil in blijft ze de pil nemen. Domenico is niet van plan z'n vrouw en kind in de steek te laten, en vindt die geheimdoenerij dus best. Z'n duikerspak zou hij beter nat maken in het hotel in plaats van thuis. Tijdens de vrijscènes wordt er rood licht gebruikt. Op een moment van zelfreflectie bekijkt Anna zichzelf in de spiegel. De overgang naar het laatste kwartier is bruusk, maar dan komen er wel mooie beelden van het zonovergoten Tunis. Op het einde huilt de hemel met Anna mee.