The Crow: City of Angels (1996)

Het eerste deel was geniaal, een vervolg kan dus enkel tegenvallen. Het is dan ook geen verrassing dat The Crow: City of Angels niets is vergeleken met het origineel. Desondanks zit de film hier en daar best aardig in elkaar en kent zijn goede momenten. Het maakt City of Angels misschien weinig bijzonder, maar het principe weet nog wel te vermaken.

3 kleine sterren.

Ook in de zomer van 2005 gezien direct na The Crow 1.

Dit was dan een ietsje mindere maar evengoed een vermakelijk vervolg. Dit keer met een heel nieuw begin gespeelt door de Zwitser Vincent Perez. Opnieuw oogt alles weer lekker donker en creepy en word er redelijk in geacteerd. Ook leuk dat Iggy Pop een rol krijgt in deze film als slechterik. Het verhaal is wel een beetje hetzelfte als deel 1 maar voor vermaak staat deze niet in de weg. Wel jammer dat deze zo kort duurt.

3,5*

Ook deze moet ik eens herzien.

Geen echt vervolg, eerder een remake met andere personages en lichtjes andere subplots. Iggy Pop steelt de show, maar voor de rest is het huilen met de pet op. Het sfeertje is er zwaar op achteruit gegaan tegenover het eerste deel, met name de decors en de belichting zien er erg nep uit. Bijgevolg is dit tweede deel enkel goed voor één goede scène: de confrontatie tussen Ashe en Curve.

Ik was erg onder de indruk van het eerste deel en zelfs The Crow Salvation kon mij erg bekoren. Een aantal jaren geleden was ik hier al eens aan begonnen maar toen heb ik hem afgezet, ik had me er toen veel van voorgesteld maar het was een flinke teleurstelling.

Perez zie ik meestal wel graag met Swept from the Sea als hoogtepunt. Ik had verwacht dat hij een charismatische Crow neer zou zetten maar dat viel erg tegen. Heel af en toe kon hij er net mee door maar overtuigde te weinig. Dit kan overigens ook de schuld zijn van de regisseur want die doet werkelijk alles fout wat je maar fout kan doen. Alles ziet er verschrikkelijk amateuristisch uit. Het scenario stelt niets voor, de personages zijn zo belachelijk dat ze totaal niet overtuigen. De decors en belichting zijn kitcherig en het acteerwerk is gewoon dieptriest vooral de opperboef was gewoon waardeloos. Een derderangs pornoacteur zou zich nog schamen voor deze prestatie.

Het enige dat ik de moeite waard vond was de soundtrack met o.a. Hole, N.Y. Loose, PJ, Harvey en Korn en ach Iggy Pop heeft wel een schattige bijrol, maar over het geheel genomen is dit een zeer ondermaats vervolg dat absoluut niet in de buurt komt van zijn voorganger.

Aangezien ik de eerste The Crow (1994) altijd een goeie film heb gevonden kon ik het me niet permitteren deze tweede nooit te zien. Omdat bijna iedereen me vertelde dat het een rotslechte film was heeft het geduurd tot nu,

13 jaar later, dat ik hem voor't eerste heb gezien.

De eerste 15 minuten waren rotzooi, een amper te volgen beeldenstroom die ogenschijnlijk kant noch wal raakt.

Maar daarna komt er gelukkig structuur in het verhaal en wordt alles duidelijk.

Het is een onvervalste B-Film die nergens het niveau haalt van zijn voorganger maar voor de liefhebbers toch nog genoeg weet te boeien door er een genietbare geweldfilm van te maken. De erg sfeervolle soundtrack is zeker het vermelden waard, die is beter dan gemiddeld en valt meteen op.

6/10.

Na dat vervelende eerste kwartier werd het toch nog een erg genietbare Actie-Geweldfilm die me kon boeien tot op't einde. Het zag er allemaal erg groenachtig uit, maar dat zal nodig geweest zijn om de special effects er nog enigszins geloofwaardig uit te laten zien

De moeite om eens gezien te hebben, ALS je een fan bent van dit genre

Deze film is me deze tweede keer dat ik hem kijk iets minder bevallen.

Het lijkt te erg op de eerste film en gaat daardoor snel vervelen.

Maar het blijft wel leuk de Rockiconen, Iggy Pop en wijlen Ian Dury, aan het werk te zien.

The Crow: City of Angels is een film die qua ingrediënten zeker niet onder zal doen voor de eerste film. Echter is het verhaal te gekopieerd en kent het in die zin geen verrassingen. Je hebt dan ook al snel het gevoel dat je het allemaal al eens gezien hebt.

The Crow was in mijn puberteit een heel coole film. En eerlijk gezegd is het dat nog steeds wel. Net als dit tweede deel. De sfeer, met muziek die wisselt tussen korenzang en maren 90 metal is gek genoeg heel passens, de neogotische elementen vermengd met metal, de dystopische beelden van LA, kleding die een combi is van cyberpunk en sm, en dat alles ook nog in felle kleurcontrasten gefilmd… qua stijl en sfeer is deze film geweldig.

Groot minpunt is echter het acteerwerk. Vooral The Crow zelf vond ik niet altijd overtuigend, net zoals enkele badguys. Dat ligt deels aan het schrijfwerk, vol goedkopen oneliners. Maar ook aan de weinig overtuigende en vaak overdreven beleefde manier van acteren van de hele cast. Geen enkel dialoog voelt rauw, oprecht emotioneel. Enkel die tattooshop eigenaar en Iggy Pop overtuigden mij. Leuk om hem te zien in deze rol.

Ook het verhaal is helaas niet heel spannend. Na de mooie eerste akte krijgen we de wraakacties van The Crow, en dan is het één voor één aftellen naar het eind. Gek genoeg zijn deze actiemomenten voor mij het minpunt van deze dilm. The Crow is een dreigend uitziend personage, maar tijdens de wraakacties gedraagt hij zich vaak als een soort joker, met flauwe grappen en al. De sfeer slaat in deze scenes om en net duistere gotische sfeertje is dan helemaal weg. Jammer.
Ook de CGI brengt mij weer even terug naar eind jaren 90. Bijzonder retro.

Toch nog 3,5 sterren, want de film barst van de sfeer en mooie shots, en daar ben ik altijd gevoelig voor. De wereld van The Crow, moet je liggen, maar ik breng er graag eens een avondje door. Oja, en bonuspunten voor het optreden van Deftones. Want een goede band was dat en is dat nog steeds.

3,5*

Een vervolgfilm die slachtoffer werd van krenterige producers, waardoor het eindresultaat anders uitpakte dan de makers oorspronkelijk hadden uitgedacht. Niettemin maakt regisseur Tim Pope er nog altijd een mooie wereld van, met fijne kleurtjes en apart vormgegeven personages. Het acteerwerk is niet geweldig en de actiescenes komen aanzienlijk tammer voor de dag, maar na het taaie eerste halfuur volgt er wel een lekkere flow die de volledige film blijft aanhouden. Je zult als kijker door een boel opbouw moeten zien te komen die vooral uitgesponnen en oninteressant naar voren komt, maar Pope toont zich kundig genoeg om zelfs een kapotgeknipte film tot een degelijk einde te brengen. De softere aard en het gebrek aan hoogtepunten zitten een nipte voldoende echter in de weg. Vincent Perez mag bovendien niet in de schijnwerpers van Brandon Lee staan.

Een remake van de beroemde film The Crow uit 1994 echter deze versie is een overbodige en bedroevende kwalitatief zwakke film.

Met slechte en zwakke acteer prestaties.

Een slechte B film.

En een belediging naar het orgineel.