Picking up the Pieces (2000)

Erg saaie film die echt nergens over gaat.

Niet mijn eerste Woody film. Om precies te zijn: Achtendertig

Woody´s - dat zijn ze bijna allemaal heb ik bekeken én er

mijn mening over geschreven (heb ze ook alle achtendertig

op dvd natuurlijk). In alfabetische volgorde ga ik ze op MM

zetten, zo objectief als maar mogelijk is, dit voor de Woody

Allen fanaten, maar ook voor hen die Woody nog niet kennen.

Hier gaan we:

Sommige beelden zijn krachtige vertoningen die je haren ten bergen doen rijzen en waar men meteen ziet dat ze een objectieve waarheid bezitten, maar toch het subjectieve irreële in hun zog meesleuren omdat velen het zich hebben ervaren. Het gevolg ervan is dat zij het "film" noemen. Maar ... wat moet ik hiermee? Deze is er een van zijn zeldzame uitschuivers.

Als je jaren met films bezig zijt - en ik heb er de laatste tien jaar 1800!! (jaja) gezien én gerecenseerd, dan ken je de valkuilen en doorzie je de truuks waar filmmakers maar wat graag gebruik van maken, vooral "als alle 'Deus Ex Machina´s' zijn opgebruikt."

Confucius de oudere zou zeggen: "als je er niet graag naar kijkt, en je moet er naar kijken, kijk dan." Zet deze maar bij het groot vuil.

Grappig om zoveel bekende koppen tegen te komen in een nagenoeg onbekende film. Dat is dan ook direct de grootste meerwaarde aan deze film, want over het geheel genomen is de film vrij flauw. Ik kon best genieten van de slechte en foute grappen, maar in tegenstelling tot bijv. Movie 43 blijft deze film teveel binnen de lijntjes kleuren waardoor het wat peper in de reet mist. En zeker naar het einde toe sleept het allemaal wat aan.