Meatballs (1979)

Inmiddels behoorlijk gebeten door de tand des tijds maar Murray is nog steeds schitterend in deze bij vlagen ietwat flauwe en rommelige comedy.

De doorbraakrol van Bill Murray.

Eigenlijk zowat de enige reden om dit te gaan kijken, want veel heeft Meatballs verder niet te bieden. Het verhaaltje is erg onnozel en zit vol flauwe humor en running gags die na één keer al niet leuk zijn. De verplichte moraal - het maakt niet uit of je wint of verliest; zolang je maar mee doet - wordt erin geramd, al is de vriendschap die Bill Murray's personage opbouwt met het outcast jochie wel aardig om te zien.

Filmtechnisch zal je ook niet aan je trekken komen. De soundtrack is van een vreselijke jaren '70 oubolligheid en zowat elk shot wordt ontsierd door jengelende kinderen. Enkel de hardloopwedstrijd (en climax van de film) komt beter uit de verf. Eindelijk stilte! De enige reden buiten Murray om deze film op te zetten is misschien het historisch perspectief, als je daar in geïnteresseerd bent. Meatballs bleek de geboorte van de jaren '80 teencomedy en had grote invloed op navolgers als Porky's en mijn favoriet Revenge of the Nerds.

De 2,5* zijn voor Bill Murray's aanstekelijke acteerwerk.

Slappe hap. Een film met een verhaal dat al zo vaak is gemaakt met vooral de vooraf te verwachten ingrediënten. Kent een aantal leuke momenten, maar is qua humor vooral vaak erg flauw. Ook het einde is langzaamaan al voorspelbaar en de te verwachte vriendschappen en opbloeiende liefdes waren ook al van ver aan te zien komen. De rol van Murray viel me nog wat tegen en ik vond hem niet echt heel leuk in zijn rol. De situaties van Morty (Mickey) behoorden nog tot enkele van mijn favoriete momenten uit deze film. Helaas, had meer verwacht van deze samenwerking tussen Ivan Reitman en Bill Murray.

Matige film over een zomerkamp voor kinderen waarbij de leiding er het beste van probeert te maken. Van een verhaal is niet echt sprake en de film is nogal fragmentarisch van opzet. De humor is van een flauw niveau en ook redelijk braaf (sporadisch vermakelijk). Het zomerse sfeertje is wel aardig en bijna 40 jaar na dato enigszins interessant als tijdsdocument.

Voor mij al weer de derde kijkbeurt en het blijft voor mij uiterst vermakelijk! Een echt zomers filmpje met een fijne feel-good sfeer en een Bill Murray die alles uit de kast haalt om zijn personage op een fijne manier tot leven te brengen.

3,5 sterren blijven staan waar ze staan.

Een uitgesproken zomerkamp-komedie die is gevuld met gebruikelijke ingrediënten als dom geblaat, seksuele nieuwgierigheid, romantische onderonsjes, kampspelen en wat slapstick. Tegen een achtergrond van bos en meer rolt zich een fragmentarisch film uit vol losse belevenisjes van een groep kampbegeleiders.

De film onderscheidt zich van andere films uit het zomerkamp genre door het gebrek aan naaktheid en door het redelijk fatsoenlijke taalgebruik. Twee andere elementen waarmee de film zich onderscheidt zijn regisseur Ivan Reitman en acteur Bill Murray. Voor beiden betekende Meatballs de definitieve doorbraak in filmland. Beide personen hadden overigens al enige bekendheid verworven. Reitman als regisseur van obscure filmpjes en Murray door zijn aandeel in de tv show 'Saturday Night Live'.

In Meatballs heeft Murray een leuke rol als anarchistische kampbegeleider. Bijna geen fragment is zonder Murray. De film is een one-man-show waarin Murray dolt met de andere personages die de rol van aangever op zich nemen. Murray gaat stevig te keer. Hij krijgt de ruimte en benut hem. De humor varieert van flauw tot leuk absurdistisch. Tot de hoogtepunten behoren de kampberichten die Murray via de intercom over het kamp laat schallen. "Attention. Here’s an update on tonight’s dinner. It was veal. I repeat, veal. The winner of tonight’s mystery meat contest is Jeffrey Corbin who guessed ,some kind of beef."

De film bestaat uit korte sketsch-achtige scènes die slechts onderbroken door een korte sfeerimpressie elkaar snel opvolgen. Het episodische karakter van de film garandeert vaart en houdt de kijker bij de les. Een paar duurzamere rode draadjes brengen romantiek en feelgood in de film en zorgen voor binding met de personages.

Meatballs staat voor vluchtig en zonnig vermaak. Dat is het eigenlijk wel.

Soms vraag ik me af of filmmakers films maken om zichzelf en een kringetje vrienden met dezelfde humor te amuseren... Zelden zo'n flauwe nietszeggende zomerkampfilm gezien als Meatballs. Bill Murray is degene die nog het meest zichtbaar is van alle personages maar hij is een acteur die me nooit warm heeft gekregen met zijn humor waardoor de laatste potentiële troef van de film verschoten was. Geef me nog maar snel eens Revenge of the Nerds dan, die een meesterwerk is, hiermee vergeleken. Als dit dan nog de meest behoorlijke is uit de reeks, wat voor een verschrikking moeten de sequels dan niet zijn?