Honogurai Mizu no Soko Kara (2002)

Spannende film, met hier en daar een paar hele spannende kippenvel momenten. Ook had ik dit bij die scène in het bad. Je weet dat er 'iets' uit het bad komt zetten, maar toch schrik je nog. Ook het steeds terugkomende tasje, met daaronder super enge muziek vond ik erg goed. 3,5*

Ontzettend traag opgebouwde horrorfilm. In het begin ook nauwelijks eng of spannend, maar dat veranderd tegen het eind waar er toch nog wat aardige schrikmomenten inzitten en waar de spanning te snijden is. En nu de vergelijking toch al meerdere malen gemaakt is: ik vond The Eye beter. Vooral omdat het verhaal me iets meer aanspraak en de schrikmomenten er veel beter zijn. Voor Dark Water 3,5*.

Ik snap het echt niet hoor, wat die Japanse horrorfilms nou zo aantrekkelijk zou moeten maken. Als precies deze film uit Hollywood zou komen zou iedereen (terecht) klagen dat het allemaal zo standaard en cliché was. Maar nee, er wordt een ander taaltje gesproken en de mensen hebben allemaal een kleurtje en het is ineens sfeervol, en spannend, en mysterieus.

Erg goede, spannende film.

Ben me echt een paar keer de pleuris geschrokken

Alleen jammer dat ik een kwartier voor het einde het spoor volledig bijster raakte.

3,5 for now.

Heb net de film gekeken en ik vond em behoorlijk tegenvallen.
De film begint al met een enorm lange aanloop waarin je het moet doen met kleine elementen zoals het handje vasthouden in de lift en het steeds terugkerende tasje. Nu houd ik wel van een gedegen (spannings)opbouw, maar na een tijdje werd het gewoon saai. Dat tasje was op den duur ook niet eng meer, hoe vaak die ook terugkomt.
Er wordt niet echt gebruik gemaakt van schrik-effecten, althans niet visueel. Het geluid (met goede timing) zorgde voor enige schrikmomenten, maar omdat er visueel zo weinig gebeurd (een schim die juist uit beeld loopt, een vieze liftknop, het tasje-dat-hier-de-vorige-keer-toch-echt-niet-lag etc.) volgt de teleurstelling vrijwel gelijk na het schrikken. Bij de watertank zat ik toch wel even op het puntje van mijn stoel, en toen er van binnenuit deuken in geslagen werden viel ik er zelfs bijna af, maar over de hele film gezien is het te mager.
Ik vond de hoofdpersoon ook niet echt goed acteren, al moest ze ook wel erg veel moeite doen om een irritant en bovendien zeer ongeloofwaardig karakter neer te zetten(als je je kind kwijt bent, dan roep je haar. Hard. Wat je niet doet is haar naam mompelend het hele gebouw doorzwerven)(en als je haar dan terugvind, dan mag je haar best een standje geven). Het einde (vóór het tien jaar later geval) vormde voor mij slechts de climax van het ongeloofwaardige. Doet ze alles voor haar kind, vecht ze voor de voogdij blabla, laat ze haar kind achter. Wellicht dat hier enige dubbele laag/diepzinnige gedachte achter zit, ik zie m toch echt niet.
De dialogen vertonen hetzelfde ongeloofwaardigheidsgehalte. Met name de scene waarin Yukiko terugkomt in het appartement en haar moeder ziet. Na tien jaar. Niks gehoord en niks gezien. Zegt ze: 'Heb je al die tijd hier gewoond?'
Ik ga toch even een vergelijking maken, al vraagt de film daar niet om: Ringu bevat veel betere schrik/spanningselementen en zowel Ringu als The Eye hebben een stevigere bodem, namelijk een verhaal. En hoewel Dark Water (met name in de flashbacks) heel mooi in beeld werd gebracht, vond ik zelfs dat bij The Eye nog indrukwekkender.
Kortom, de film was een behoorlijke tegenvaller. Wellicht dat mijn verwachtingen inmiddels te hoog lagen, maar dat praat de film nog altijd niet goed. Desalniettemin zat ik ook niet de hele film onberoerd op de bank, en was ik af en toe ook onder de indruk van het gedegen camerawerk en kaderkeuze. Bij herziening kan er misschien nog een halfje bij, maar voorlopig blijft het een 2,5*

Tja, de film is mij behoorlijk tegengevallen.
Ik heb ook nauwelijks in spanning gezeten. Het is allemaal zeer voorspelbaar en cliché.
Het drama verhaal dat er doorheen verwoven zit is misschien wel origineel voor een horror film, maar deze is zo tam en saai en nauwelijks boeiend.
De spanning werd vooral gesuggereerd door de geluidseffecten. Maar in beeld was het dan vaak niet spannend. Van een paar druppels uit het plafond ga ik niet griezelen.

Ook vandaag gezien en ik vond het zeker geen tegenvaller.

Het begint vrij standaard, goed gedaan, dat wel. Moeder en kind verhuizen na een turbulente periode naar een nieuw huis en daar is het niet pluis. Is de moeder nu gek of is er echt iets mis? Dat heb ik wel vaker gezien. Deed me erg denken aan andere paranoïde thrillers als The Tenant of Don't Look Now (beide aanraders trouwens).

Maar na zo'n half uur werd de film voor mij toch echt meer dan dat en vond ik het erg spannend worden. En een sfeer waar ik helemaal in mee kon gaan met een einde dat ik niet aan zag komen.

Een plek in mijn 4.0*-rijtje is weer net te veel eer, maar toch wel een erg ruime 3.5*

Weer een verschrikkelijk spannende film van Nakata, die me vooral verraste omdat het in het begin eigenlijk meer een drama was dan een horrorfilm. Maar vanaf het moment dat de spanningsboog wordt aangetrokken, zat ik toch weer op het puntje van m'n stoel. Vooral tijdens de epiloog hield ik het nog amper van de stress. Grote klasse.

4 sterren.

Haha, ook gierig: film is net afgelopen. Je zit nog ff na te genieten in het donker. Begint het opeens keihard te regenen, druppels op mijn dakraam, voetstappen over de gang O_O. Wordt er daarma KEIHARD op de deur geklopt. :/

Anyway, film die het moet hebben van de opbouwende spanning in plaats van de daadwerkelijke schrikmomenten. Aanvankelijk gaat dat de film niet goed af, de eerste 3 kwartier zijn ronduit saai. En toch... Toch ben je blij dat het een keertje mooi weer is in de film. Dit is dan ook meteen het keerpunt, want vanaf dat moment is de film echt zo allejezus eng! Damn. En inderdaad dat moment dat je Ikuko uit de deur komt gelopen, schijt je echt in je broek gewoon.

Dat hele "10-jaar-later stuk" had er trouwens niet in gehoeven van mij.

2,5* voor de eerste helft. 4,5 voor de 2e. 3,5 gemiddeld dus.

Wel een prima film, alleen echt eng vond ik hem niet. Maar het verhaaltje was wel goed en soms was het wel erg spannend. Maar ik zat niet te beven. Schrikmomenten vielen ook best wel mee: Behalve dan bij die scene in de lift, dat die vrouw de verkeerde kind meeneemt, haar dochtertje ziet staan in de gang en dat achter hem dat hele enge kind op haar afspringt ("maaaammmaaaaa!) " of dat met die ketel.

Die liftscenes waren wel vaak interesant dat die man op de camera telkens ziet dat er nog iemand in de lift ziet terwijl die vrouw het niet ziet.

Maare... echt horror vond ik het niet. Ik vond het gewoon meer een thriller. De film weet me wel altijd te boeien en aan het einde(bij die lift) vond ik wel zielig voor dat meisje.

3,5*

Deze ook maar eens meegepikt in m'n poging alle essentiële J-horrorfilms eens een kijkje te gunnen. Ben zeker niet ontgoocheld, want de dramatische invalshoek in deze film vond ik best sterk uitgewerkt. 't Is alleen weer zonde om vast te stellen dat die Japanners er niet of nauwelijks in slagen hun films van enge scènes te voorzien. Ze proberen wel hoor, maar het blijft helaas bij wat aanmodderen.

Iemand nog aanraders in dit genre?

Het gegeven van Dark Water zou een hoop suspense op kunnen leveren, maar mislukt daarin totaal. Af en toe lijkt het wat griezelig te worden, maar over de algehele lijn genomen is niets spannend of eng. Verder is dat hele dramatische gebeuren echt heel vervelend, 100 minuten lang kijken naar het half jankende gezicht van één iemand is niet mijn idee van horror-achtige taferelen.

1* voor wat visuele leukigheidjes met water en wazigheid.

Niets maar dan ook echt niets aan toe te voegen.

Ik houd van films waarin je niet alles voorgekauwd wordt, maar als je pretendeert een horror-film te maken en vervolgens een film maakt zonder een enkel spannende scène; dan heb je gewoon een boutfilm gemaakt.

Nee, deze was zeker niet aan mij besteed.

Ooit deze DVD voor € 2,50 gekocht in de "afvalbak" van de FRS en gezien de vele "lovende" berichten over deze film op deze site deze film maar eens bekeken.
Wel, ik vond het dus een zeer goede en bijzonder sfeervolle horrorfilm, hoewel ik liever van mysterie dan van horror zou willen spreken. De rollen van de kleine Ikuko en Yoshimi werden uitstekend vertolkt door Rio Kanno en Hitomi Kiroki en de onheilspellende soundtrack zorgde voor de juiste sfeer. De moeder van Ikuko moet volgens mij wel een zeer duister verleden hebben. Speelde datgene wat wij te zien krijgen over het verdwenen meisje en de rode tas niet af in het hoofd van de moeder van Ikuko?
Voor mij stof om verder over na te denken. Hapklare brokken worden je in deze film nu eenmaal niet voorgeschoteld.
En wat de talrijke negatieve reacties betreft; ik heb het idee dat vele users een horrorfilm verwachtten zoals "Saw" of "Haute Tension". Daar is deze film in de verste verte niet mee te vergelijken. Dit is een Japanse horrorfilm en die films zijn nu eenmaal anders, hebben een totaal andere sfeer dan de horrorfilms uit Europa of Amerika.

4,0*

Mensen zijn hier wel overdreven positief over een filmpje (dat in mijn ogen) gewoon redelijk is.

Een gewoon degelijke J-Horror die af en toe toch iets te langdradig werd. Nou moet ik ook zeggen dat ik het kleine meisje helemaal niet creepy vond, laat staan eng. Vooral op het einde toen je het werkelijke gezicht van het arme kind zag. 'MAMA!' roept ze dan, als een of ander raar moddermonster. Nou zit ik wel te klagen, maar op die paar minpunten na vond ik het verder nog een aardig filmpje. De acteerprestaties zijn zeker niet mis en de spanning zit er ook goed in.

Omdat ik me niet verveeld heb, eigenlijk heb ik me best vermaakt, zal ik deze een 3 geven.

Dus bij deze * 3,0

Wat een herziening wel niet kan doen.

Na gister de remake een kans te hebben gegeven besloot ik voordat ik ging stemmen toch nog even het origineel te herzien, dit pakte voor 't origineel goed uit maar voor de hollywoodse tweelingbroer niet zo.

Fijne opbouw, dat vooral, het verhaal rondom de vete tussen de ouders krijgt hier gelukkig niet zoveel aandacht zoals dat in de remake het geval was, waardoor er veel meer gedaan kan worden omtrent het neerzetten van een fijne sfeer en de locatie ten volle te benutten.

Het komt dan ook veel strakker over wanneer er wat gebeurd, stuk sfeervoller en veel grauwer en interessanter gebracht. De uiteindelijke ontknoping is ook beter uitgewerkt, sowieso een erg fijn verhaal om op te teren uiteindelijk.

3.5*, maar liefst 2 vollen punten erbij.

Delicaat opgebouwde film, eigenlijk met alles wel (muziek, kleurgebruik, plotontwikkeling, locaties). Moet zeggen dat het drama meer impact op me maakt dan de horror, vooral het einde en het moment dat Yoshimi met de lift en het verdronken meisje omhoog gaat en zo de strijd met de vader opgeeft om het ouderschap van haar kind, alszijnde een soort zelfmoord. Lijkt me ook zeker niet de bedoeling van de makers geweest om puur en alleen wat spanning op te wekken (wat ze overigens ook redelijk goed lukt, ook bij daglicht).

De Amerikaanse remake heb ik ooit eerder gezien en die vond ik matig en irritant. Kon me daarvan het einde totaal niet meer herinneren (wat al veel zegt..) dus heb me gewaagd aan dit origineel, en die is in alle opzichten overtuigender, vooral in die mix tussen horror en de moeder-dochter-relatie waar ze faalt.

Blijft er het punt dat in Japanse horror zo verschrikkelijk vaak vrouwen/meisjes een geest zijn ipv mannen. Vraag me af hoe dat ooit zo gekomen is, misschien omdat het contrast tussen hen (onschuld, lief) en geesten (eng) zo groot is. Hoe dan ook, storend is het hier voor de verandering niet. Erg degelijke film.

In mijn herinnering was de film een stuk spannender, maar na een shitstorm aan Japanese wannabe ghostfilmpjes door de jaren heen heeft ook deze wat van haar kracht verloren.

Dit is er weer eentje dat een verhaal probeert te vertellen wat zorgt voor een trage spanningsopbouw waarbij de focus op gezinsdrama ligt. De band tussen moeder en dochter kwam overtuigend en oprecht over, iets dat niet onopgemerkt blijft. Het oude, grauwe gebouw is behoorlijk sfeervol met vieze, natte plekken op het plafond en natuurlijk weer een gammele lift. Visueel goed soms, zoals de regenbuien buiten de school.

Het spookmeisje is er één van de oude stempel. Tergend traag op je af komen lopen en dan stil blijven staan, of bespieden vanaf een afstand. Wat dat betreft is het niks nieuws. Er zit zelfs geen enkele scare in de film. Toch is het niet slecht door het goede acteerwerk tussen moeder en dochter (zielige eindscene) en het vrij interessante verhaal. Al heb ik zo mijn twijfels bij de finale. Ik snap dat Yoshimi haar dochter wilt beschermen door zichzelf op te offeren, maar na het gevecht over de voogdij geeft ze hierin wel erg snel op. Bovendien is die ene seconde dat je Mitsuko's gezicht ziet genoeg om over je angst heen te komen. The Creature from the Black Lagoon is er niks bij. Jammer, maar verder een prima film in het 'enge-spookmeisjes-met-lange-zwarte-haren-genre'.

Goh, deze nooit becijferd? Dit is één van de 3 enigste films ooit die ik echt eng vond en daarom heel lang niet heb willen herzien. Eén moment zat ik die eerste keer echt 'electrified' in m'n stoel...genageld terwijl m'n zenuwen in shock waren. Ook andere creepy momenten zijn me altijd bijgebleven. En met een historie van zoveel mogelijk horrorfilms kijken was dat best een prestatie.

Gisteren het aangedurfd om bij visite te herzien en natuurlijk zijn de scherpe randjes na herziening er wel wat af. Maar nog steeds wordt er hier vakkundig een beklemmende spanning gecreëerd terwijl er meestal vrijwel niks gebeurd en dat wat er gebeurd sec gezien niet angstaanjagend is.. Door de combi van suggestie, ontiegelijk slim spelen met angst, verwachting en projectie daarvan, gevoed door een sublieme soundtrack, maken dit een Japanse pareltje en een topper onder de horror. En dan die pre-slotscene hè...overweldigend mooi, nog kippenvel als ik terugdenk. Ik was het einde helemaal vergeten, maar vlak voor het gebeurde kwam het weer terug en had de film me toch weer te pakken met een pak kippenvel van jewelste. Geweldig.

Oh, die andere twee films? Blair Witch en Ju-on: The Grudge. Dus die moeten ook maar eens herzien worden.

Toont vergelijkingen met Ju-On, maar dan vreemder en minder goed. Als horror te slap en ook het drama komt niet helemaal goed uit de verf. Jammer, aangezien ik er toch best wel wat van verwachtte. Richting het einde recht het zijn rug enigszins, maar niet genoeg om uiteindelijk een voldoende te scoren. Audiovisueel als zo vaak wel dik in orde.

Interessante, mysterieuze horrorfilm waarbij het verhaal gestaag opgebouwd wordt naar de climax.

Vooral setting en sfeer zijn de troefkaarten van deze film. Echt eng wordt het niet, ook al omdat de Aziatische films over geesten je eigenlijk niet meer weten te verrassen. Ondanks dat ik er al heel wat gezien heb, was deze me nog ontgaan. Toch een 7/10.

Ik had hier hoge verwachtingen van, maar misschien had ik eerst even wat meningen hier bij MovieMeter moeten peilen, want dan zouden de vele negatieve reacties me wel hebben gewaarschuwd. Het ziet er allemaal mooi uit, en het spel van zowel moeder als dochter was uitstekend, maar verder ontwikkelde alles zich niet alleen traag maar ook sfeerloos en vooral voorspelbaar (als dat meisje bij de bubbelende badkuip blijft zitten wéét je toch al dat er twee handen gaan verschijnen om haar voorover te trekken?), en het gebruikelijke mysterieuze spookmeisje begon me na verloop van tijd ook wel te vervelen. Matig.

Van de klassieke J-horrors die ik de laatste tijd zag duidelijk de minste. Het eerste uur gebeurt er weinig, wat op zich niet heel erg is, maar door het matige acteerwerk van de moeder kwam ook de suggestie van angst, het onbehagen niet echt over. De momenten dat je dan moet opschrikken zijn vrij flauw (het rode tasje). Het wordt daarna wel wat beter maar de laatste scène voelde dan weer volkomen overbodig. Het einde deed me een beetje denken aan het einde van een Spaanse horror/mystery, zou me niet verbazen als die film hier enige inspiratie uit heeft gehaald.

Wat het geest-meisje betreft, het was beter geweest haar alleen op de achtergrond in haar regenjasje te tonen.

Absoluut geen horror, maar vond dit wel geen slechte film....

Japanse slowburner. Want om eerlijk te zijn gebeurd er het eerste uur nauwelijks iets. Wel heeft het een fijne sfeer, is het camera werk prima en zijn de 2 hoofdpersonages aandoenlijk. Fijn geacteerd door de moeder, en zelfs uitstekend geacteerd door het dochtertje. Maar ondanks dat het dus niet slecht is, gebeurd er ook veel te weinig om het goed te noemen.

De uiteindelijke ontknoping is wel aardig. Vooral de scène in de lift met de 'wisseltruc' is erg goed (wederom met uitstekend acteerwerk van het dochtertje), maar om eerlijk te zijn is dat dan ook de enige scène in de film die er enigszins bovenuit steekt. De rest kabbelt allemaal wat voort.

Goedkoop ogende, maar niettemin sfeervolle en goed doordachte mysteriefilm met wat uitstapjes naar zowel dramatiek als horror. Nadelig aan dit soort projecten is dat het acteerwerk niet al te best is en ook Dark Water moet daar wat kracht aan inboeten, maar regisseur Hideo Nakata houdt de sfeer gelukkig goed vast. Zo weet de inhoud best onderhoudend uit de hoek te komen en zitten er een aantal verrassende wendingen in naar de finale toe. Echt spannend willen dit soort films ondertussen niet meer worden, maar er hangt een akelige toon en het ziet er zelfs met betrekkelijk weinig financiële middelen helemaal niet onaardig uit. De laatste 5 minuten hadden van mij niet gehoeven, maar er is met het overige gedeelte weinig mis.

Vond het zeker geen horror. Niet slecht anders, maar hier had meer spanning in gekund. geef het een 7. Met die lift had veel meer uitgehaald kunnen worden om het luguber te maken. Het hoeft niet bol te staan van de actie, en zeker geen slasher gebeuren, maar er zat voor mij te weinig spanning in. En de ontknoping was gespeend van elke verrassing. Het was mij niet duister genoeg. Had meer uitgehaald kunnen worden. Concept was veelbelovend.