Honogurai Mizu no Soko Kara (2002)

Deze ook maar eens meegepikt in m'n poging alle essentiële J-horrorfilms eens een kijkje te gunnen. Ben zeker niet ontgoocheld, want de dramatische invalshoek in deze film vond ik best sterk uitgewerkt. 't Is alleen weer zonde om vast te stellen dat die Japanners er niet of nauwelijks in slagen hun films van enge scènes te voorzien. Ze proberen wel hoor, maar het blijft helaas bij wat aanmodderen.

Iemand nog aanraders in dit genre?

Het gegeven van Dark Water zou een hoop suspense op kunnen leveren, maar mislukt daarin totaal. Af en toe lijkt het wat griezelig te worden, maar over de algehele lijn genomen is niets spannend of eng. Verder is dat hele dramatische gebeuren echt heel vervelend, 100 minuten lang kijken naar het half jankende gezicht van één iemand is niet mijn idee van horror-achtige taferelen.

1* voor wat visuele leukigheidjes met water en wazigheid.

Emotioneel? Spannend? Nou nee. Heb anderhalf uur gewacht op een scene, dat mij een kippenvelmoment zou geven. Tenzij je een lekkend plafond eng en verontrustend vind. Een paar verschijningen van een mysterieus verdwenen meisje met haar voor d'r gezicht, water, alleenstaande moeder met kind, nog meer water, het leek als 2 druppels water! op het verhaal van The Ring, alleen ontbreekt de videoband. Enige verrassing was aan het eind als de moeder beseft dat ze niet haar kind vasthoudt in de lift, lachwekkend is weer het dode groene kind dat de moeder aanvalt/omhelst. De moeder speelde overigens een dramatische rol, kijkt anderhalf uur lang onnozel.

Prul 1*

Niets maar dan ook echt niets aan toe te voegen.

Ik houd van films waarin je niet alles voorgekauwd wordt, maar als je pretendeert een horror-film te maken en vervolgens een film maakt zonder een enkel spannende scène; dan heb je gewoon een boutfilm gemaakt.

Nee, deze was zeker niet aan mij besteed.

Ja, ik ben het met de anderen eens. Deze film is langdradig en saai. Ik heb geen enkele keer op het puntje van mijn stoel gezeten bij het zien van deze film. Het doet me in de verte denken aan The Ring. Die ik overigens wel goed vond. Het einde vond ik ook erg stom, lachwekkend zelfs. Ik bedoel de scene dat het meisje voor de lift zit en ze opeens een gigantische golf water over haar heen kreeg. Hilarisch vond ik dat! Ik geef het een 1.5 voor de moeite.

Mooie film maar niet bijster spannend.

7/10

Grote teleurstelling.

Ik verwachte eigenlijk een film in de trant van ju-on en shutter, maar dit is iets heel anders.

Na best wel wat positieve berichten, en op aanraden van andere heb ik besloten deze toch maar te bekijken.

Ik ben er een stuk minder positief over, het verhaal is leuk maar het gebrek aan goede uitwerking maakt het alles behalve interessant.

Ook de sfeer is niet altijd in orde, nergens voelt het spannend aan of creepy..het is allemaal een beetje soft.

Mede doordat de film zo langdradig is, en nergens interessant, kon ik mijn aandacht er niet bijhouden en had ik moeite met het afkijken.

Éen van de grotere minpunten is het gebrek aan spannend, met name enge, scénes..

Nergens hebben ze echt moeite genomen om het eng te maken, en wanneer je denkt dat er iets gaat komen duurt het veel te lang en is het al over het momentum heen, wanneer het dan eindelijk zo ver is stelt het heel weinig voor en gaat de film rustig verder waardoor je je weer gaat vervelen.

Acteerwerk is ook niet altijd even goed, emoties worden echter tegen het einde aan wel mooi gebracht, je voelt wel mee met ze maar echt raken doet het je niet.

Deze film focust zich meer op het drama aspect, en zelfs dat is belabberd uitgewerkt, echt nergens leef je echt mee met hun en dat is toch iets wat de film nog een beetje had kunnen redden.

Maar nee, het had niet zo mogen zijn, deze film slaat de plank op alle fronten volledig mis..

De twist is ook niet bijster interessant, en ook niet zo goed over nagedacht, logica ontbrak en de scéne 10jaar later was in mijn optiek overbodig en maakte alles nog even langdradiger, ik was allang klaar met de film..

Niet goed dus, jammer maar ik geef 1.5*

Ik vond het echt wel een goede film!

Ik had hem idd enger verwacht, maar het was wel een mooi verhaal.

En de film had ook een goeie sfeer!

Allee het einde was mij een beetje onduidelijk...maarja heb je ook weer iets om over na te denken!

Deze film is ook gebasseerd op een verhaal van dezelfde schrijver als Ringu. Alleen is deze gebasseerd op een short story (uit het boek met dezelfde naam) en Ringu op een volledig boek.

Slechte horrorfilm.

't Is ook best een vreemde horrorfilm. Het enige 'schrikelement' is eigenlijk water (en een meisje met een rood tasje dat we niet echt zien).

Pas op het einde komt er wat spanning (zoals dat badkuip dat uit zichzelf volloopt). Echter, wat hèt schrikmoment van de film had moeten zijn (het 'dode meisje' wordt goed zichtbaar), komt een beetje lacherig over.

Verhaal op zich stelt ook vrij weinig voor. Geen echte diepgang. Acteerwerk is oke, maar niet meer dan dat. Kan me soms wel ergeren aan dat Japanse taaltje, met die vreemde, hoge en lange uithalen.

1*.

Verschrikkelijk, wat een bagger. Het werd maar niet spannend of eng of je moet een meisje met een tasje eng vinden. En die Japanse toonhoogte bij praten en die kreten af en toe irriteren me soms mateloos, maarja daar kunnen hun ook niks aan doen. Hun vinden onze taal waarschijnlijk verschrikkelijk klinken.

1* kijk dit niet, tenzij slaappillen niet werken.

Ooit deze DVD voor € 2,50 gekocht in de "afvalbak" van de FRS en gezien de vele "lovende" berichten over deze film op deze site deze film maar eens bekeken.
Wel, ik vond het dus een zeer goede en bijzonder sfeervolle horrorfilm, hoewel ik liever van mysterie dan van horror zou willen spreken. De rollen van de kleine Ikuko en Yoshimi werden uitstekend vertolkt door Rio Kanno en Hitomi Kiroki en de onheilspellende soundtrack zorgde voor de juiste sfeer. De moeder van Ikuko moet volgens mij wel een zeer duister verleden hebben. Speelde datgene wat wij te zien krijgen over het verdwenen meisje en de rode tas niet af in het hoofd van de moeder van Ikuko?
Voor mij stof om verder over na te denken. Hapklare brokken worden je in deze film nu eenmaal niet voorgeschoteld.
En wat de talrijke negatieve reacties betreft; ik heb het idee dat vele users een horrorfilm verwachtten zoals "Saw" of "Haute Tension". Daar is deze film in de verste verte niet mee te vergelijken. Dit is een Japanse horrorfilm en die films zijn nu eenmaal anders, hebben een totaal andere sfeer dan de horrorfilms uit Europa of Amerika.

4,0*

Zo is het maar net.

Ik vind dit echt wel horror. Niet te vergelijken met het martel horror genre, want dit gaat over geesten. Dark Water was een van de eerste echt enge Japanse horror films die ik zag en mn haren stonden recht overeind. Beter dan Juon en Ringu ook.

Mensen zijn hier wel overdreven positief over een filmpje (dat in mijn ogen) gewoon redelijk is.

Een gewoon degelijke J-Horror die af en toe toch iets te langdradig werd. Nou moet ik ook zeggen dat ik het kleine meisje helemaal niet creepy vond, laat staan eng. Vooral op het einde toen je het werkelijke gezicht van het arme kind zag. 'MAMA!' roept ze dan, als een of ander raar moddermonster. Nou zit ik wel te klagen, maar op die paar minpunten na vond ik het verder nog een aardig filmpje. De acteerprestaties zijn zeker niet mis en de spanning zit er ook goed in.

Omdat ik me niet verveeld heb, eigenlijk heb ik me best vermaakt, zal ik deze een 3 geven.

Dus bij deze * 3,0

zonde zonde zonde...

van tijd en geld...

ik vind het ook totaal geen horror, en zelfs geen thiller, ook super irritant dat het Japans gesproken is..

ik heb geen een keer gehad dat ik schrok of dat ik iets ''eng'' vond ofzo... past totaal niet in het Horror genre...

een ding snap ik ook niet? waarom moest dat geest meisje juist hun hebben? en waarom woonden er geen andere mensen in die flat... hele slechte horror

achterop de DVD staat ook dat het van de makers van The Ring is en dat ze de film met deze film willen overtreffen, maar volgens mij is ze dat totaal niet gelukt... waardeloos!

Welkom in de Japanse Horror, dat veel subtieler is dan de meeste Amerikaanse horrorfilms. Japanse horror gaat vaak over geesten, er worden geen mensen afgeslacht, maar er is een bovennatuurlijk verschijnsel dat zich geleidelijk aan en ongewenst aan de hoofdpersonen begint op te dringen. In deze film inderdaad weinig schrikmomenten, maar wel een heel onheilspellende sfeer en af en toe beelden die in combinatie met geluidseffecten, mij de rillingen over de rug deden gaan.

Je vindt het super irritant dat het Japans gesproken is?! Waarom ga je dan naar een Japanse film kijken, of had je gedacht dat zij het voor jou wel even in het Engels zouden doen? Beetje vreemde opmerking.

Waarom moest dat geestmeisje hun hebben? De geest moest hun hebben omdat ze in het appartement boven hun gewoond heeft (dat is lekker dichtbij) en omdat ze een moeder zocht. Ze werd namelijk in de steek gelaten door haar eigen moeder, toen ze nog leefde.

Wat een herziening wel niet kan doen.

Na gister de remake een kans te hebben gegeven besloot ik voordat ik ging stemmen toch nog even het origineel te herzien, dit pakte voor 't origineel goed uit maar voor de hollywoodse tweelingbroer niet zo.

Fijne opbouw, dat vooral, het verhaal rondom de vete tussen de ouders krijgt hier gelukkig niet zoveel aandacht zoals dat in de remake het geval was, waardoor er veel meer gedaan kan worden omtrent het neerzetten van een fijne sfeer en de locatie ten volle te benutten.

Het komt dan ook veel strakker over wanneer er wat gebeurd, stuk sfeervoller en veel grauwer en interessanter gebracht. De uiteindelijke ontknoping is ook beter uitgewerkt, sowieso een erg fijn verhaal om op te teren uiteindelijk.

3.5*, maar liefst 2 vollen punten erbij.

Geen al te sterke Japanse horror. Bijna de hele film zit de sfeer er goed in en de spanning wordt telkens goed opgebouwd door de muziek. Echt eng is het niet, maar het is wel mysterieus, vooral door dat rode tasje dat telkens weer terugkeerde. Dan is het wel heel erg jammer dat het einde zo zwak is. Dat hele laatste kwartier slaat werkelijk nergens op en haalt de film enkel naar beneden. Ook vraag ik me af waar alle andere bewoners zijn. Je zou toch denken dat je in zo een groot appartementsgebouw eens af en toe wat mensen tegenkomt. Actrice Hitomi Kuroki is een knappe vrouw en dat maakt de film ook wel aangenaam om naar te kijken. Maar eerlijk is eerlijk, deze horrorfilm viel me toch wel wat tegen.

Geen Ringu.

Dark Water slaat helemaal nergens op en dat is erg jammer. Een geest heeft meestal een reden om mensen de stuipen op het lijf te jagen, hier is die echter ver te zoeken. Het verdronken meisje dat een moeder nodig heeft kwam opeens uit de lucht vallen. De ontknoping is dan ook een grote afknapper. Jammer, want voor de rest is dit een prima film. Audiovisueel zit de film gewoon heel goed in elkaar, alleen jammer dat het verhaal zich afspeelt in zulke saaie omgevingen. Altijd diezelfde betonnen gebouwen resulteren in een zeer saai en lelijk kleurenpalet.
Over het acteerwerk kan ik geen duidelijke mening vormen. Soms best goed, en soms heel erg geacteerd en onnatuurlijk. Over het algemeen gewoon redelijk.

Gewoon een goede horrorfilm, alleen had dit veel beter kunnen zijn als er een beetje aandacht geschonken was aan het verhaal. 3,5*.

Schitterend hoe hier met het suggestieve word omgegaan.

Aardige film, heb in een ver verleden de amerikaanse remake van de film eens gezien, maar wist niet meer hoe hij ging.

Een hele ongemakkelijke sfeer brengt de film met zich mee. Er zaten schrikmomenten in maar deze waren ook best voorspellend. Alleenwanneer er geklopt wordt door dat meisje en haar (volgens mij) gezicht verschijnt in die tank dat vond ik het enige echte schrikmoment.

Ik vond het einde wel om over na te denken want hoe kan die moeder ineens weg zijn wanneer Ikuko haar ouderlijk huis bezoekt en zich omdraait om te controleren of er echt niks achter haar staat

Het is gewoon een beetje een rare film met een apart maar mooi verhaal

Delicaat opgebouwde film, eigenlijk met alles wel (muziek, kleurgebruik, plotontwikkeling, locaties). Moet zeggen dat het drama meer impact op me maakt dan de horror, vooral het einde en het moment dat Yoshimi met de lift en het verdronken meisje omhoog gaat en zo de strijd met de vader opgeeft om het ouderschap van haar kind, alszijnde een soort zelfmoord. Lijkt me ook zeker niet de bedoeling van de makers geweest om puur en alleen wat spanning op te wekken (wat ze overigens ook redelijk goed lukt, ook bij daglicht).

De Amerikaanse remake heb ik ooit eerder gezien en die vond ik matig en irritant. Kon me daarvan het einde totaal niet meer herinneren (wat al veel zegt..) dus heb me gewaagd aan dit origineel, en die is in alle opzichten overtuigender, vooral in die mix tussen horror en de moeder-dochter-relatie waar ze faalt.

Blijft er het punt dat in Japanse horror zo verschrikkelijk vaak vrouwen/meisjes een geest zijn ipv mannen. Vraag me af hoe dat ooit zo gekomen is, misschien omdat het contrast tussen hen (onschuld, lief) en geesten (eng) zo groot is. Hoe dan ook, storend is het hier voor de verandering niet. Erg degelijke film.

Simpele horror die het grootste deel van de speelduur vooral drama is. Er speelde zich meer tussen de moeder en haar kind af, dan de geestverschijningen. Behalve dat had ik van Hideo Nakata wel wat meer verwacht dan het herkauwen van Ringu. Die film is op alle vlakken eigenlijk wel beter. Dark Water kijkt heus wel redelijk weg. Japan vind ik er op een bepaalde manier sowieso wel fascinerend uit zien, ook al zijn het voornamelijk grauwe gebouwen. Het verhaal is mij gewoon te makkelijk, waarbij de finale maar weinig verbetering brengt. Misschien dat, net als bij Ringu, de Amerikaanse remake wel beter is.

In mijn herinnering was de film een stuk spannender, maar na een shitstorm aan Japanese wannabe ghostfilmpjes door de jaren heen heeft ook deze wat van haar kracht verloren.

Dit is er weer eentje dat een verhaal probeert te vertellen wat zorgt voor een trage spanningsopbouw waarbij de focus op gezinsdrama ligt. De band tussen moeder en dochter kwam overtuigend en oprecht over, iets dat niet onopgemerkt blijft. Het oude, grauwe gebouw is behoorlijk sfeervol met vieze, natte plekken op het plafond en natuurlijk weer een gammele lift. Visueel goed soms, zoals de regenbuien buiten de school.

Het spookmeisje is er één van de oude stempel. Tergend traag op je af komen lopen en dan stil blijven staan, of bespieden vanaf een afstand. Wat dat betreft is het niks nieuws. Er zit zelfs geen enkele scare in de film. Toch is het niet slecht door het goede acteerwerk tussen moeder en dochter (zielige eindscene) en het vrij interessante verhaal. Al heb ik zo mijn twijfels bij de finale. Ik snap dat Yoshimi haar dochter wilt beschermen door zichzelf op te offeren, maar na het gevecht over de voogdij geeft ze hierin wel erg snel op. Bovendien is die ene seconde dat je Mitsuko's gezicht ziet genoeg om over je angst heen te komen. The Creature from the Black Lagoon is er niks bij. Jammer, maar verder een prima film in het 'enge-spookmeisjes-met-lange-zwarte-haren-genre'.

Dit is een film die ik niet te vaak mag bekijken, want in tegenstelling tot veel andere films is dit er zo eentje die bij iedere kijkervaring toch ietsje minder wordt voor mij. De opbouw is zoals in vele Japanse/Aziatische horror met little ghost girls heel traag soms zelfs tergend traag. Het drama dat uiteindelijk tot de onrustig dolende ziel heeft geleid is meestal heel simpel en blijft vrij vaag. Voor wie niet zo vertrouwd is met Aziatische ghost movies zal het bij momenten toch moeilijk zijn om volgen en je geduld wordt toch danig op de proef gesteld. Vroeger liep ik heel hoog op met Asian horror maar heden ten dage is dat toch een stuk minder. Misschien is het omdat het vaak hetzelfde stramien lijkt te volgen. Aan de Amerikaanse remake heb ik me evenwel nooit gewaagd.

Goh, deze nooit becijferd? Dit is één van de 3 enigste films ooit die ik echt eng vond en daarom heel lang niet heb willen herzien. Eén moment zat ik die eerste keer echt 'electrified' in m'n stoel...genageld terwijl m'n zenuwen in shock waren. Ook andere creepy momenten zijn me altijd bijgebleven. En met een historie van zoveel mogelijk horrorfilms kijken was dat best een prestatie.

Gisteren het aangedurfd om bij visite te herzien en natuurlijk zijn de scherpe randjes na herziening er wel wat af. Maar nog steeds wordt er hier vakkundig een beklemmende spanning gecreëerd terwijl er meestal vrijwel niks gebeurd en dat wat er gebeurd sec gezien niet angstaanjagend is.. Door de combi van suggestie, ontiegelijk slim spelen met angst, verwachting en projectie daarvan, gevoed door een sublieme soundtrack, maken dit een Japanse pareltje en een topper onder de horror. En dan die pre-slotscene hè...overweldigend mooi, nog kippenvel als ik terugdenk. Ik was het einde helemaal vergeten, maar vlak voor het gebeurde kwam het weer terug en had de film me toch weer te pakken met een pak kippenvel van jewelste. Geweldig.

Oh, die andere twee films? Blair Witch en Ju-on: The Grudge. Dus die moeten ook maar eens herzien worden.

Toont vergelijkingen met Ju-On, maar dan vreemder en minder goed. Als horror te slap en ook het drama komt niet helemaal goed uit de verf. Jammer, aangezien ik er toch best wel wat van verwachtte. Richting het einde recht het zijn rug enigszins, maar niet genoeg om uiteindelijk een voldoende te scoren. Audiovisueel als zo vaak wel dik in orde.

Apart sfeertje. Weet duistere lagen te creëren dmv spanningsmiddelen zoals de vochtige plek op het plafond, de lange gangen van het appartement en de groezelige sfeer.

Prachtig moment ook wanneer het meisje jaren later teruggaat naar het appartement en haar moeder vind maar die dan een geest blijkt te zijn.

Interessante, mysterieuze horrorfilm waarbij het verhaal gestaag opgebouwd wordt naar de climax.

Vooral setting en sfeer zijn de troefkaarten van deze film. Echt eng wordt het niet, ook al omdat de Aziatische films over geesten je eigenlijk niet meer weten te verrassen. Ondanks dat ik er al heel wat gezien heb, was deze me nog ontgaan. Toch een 7/10.