Honogurai Mizu no Soko Kara (2002)

Uiterst knappe horrorfilm rond waterproblemen in een appartementsblok. Japanse bodem blijkt meer dan ooit sterke grond voor mysterieuze griezel, wanneer plot en afwerking elkaar perfect vinden en cinematografie zowel kippevel als eyecandy biedt. De zenuwslopende opbouw, subtiele scares en berekende camerastandpunten missen hun effect niet. Eng detail is dat enkele cruciale feiten, uit deze en de Amerikaanse remake, een tiental jaar later zich effectief voordoen in het Cecil hotel te Los Angeles.

Heerlijk sfeervolle j-horror, die me doorheen gans de film weet te boeien. 7/10

Ik had hier hoge verwachtingen van, maar misschien had ik eerst even wat meningen hier bij MovieMeter moeten peilen, want dan zouden de vele negatieve reacties me wel hebben gewaarschuwd. Het ziet er allemaal mooi uit, en het spel van zowel moeder als dochter was uitstekend, maar verder ontwikkelde alles zich niet alleen traag maar ook sfeerloos en vooral voorspelbaar (als dat meisje bij de bubbelende badkuip blijft zitten wéét je toch al dat er twee handen gaan verschijnen om haar voorover te trekken?), en het gebruikelijke mysterieuze spookmeisje begon me na verloop van tijd ook wel te vervelen. Matig.

Van de klassieke J-horrors die ik de laatste tijd zag duidelijk de minste. Het eerste uur gebeurt er weinig, wat op zich niet heel erg is, maar door het matige acteerwerk van de moeder kwam ook de suggestie van angst, het onbehagen niet echt over. De momenten dat je dan moet opschrikken zijn vrij flauw (het rode tasje). Het wordt daarna wel wat beter maar de laatste scène voelde dan weer volkomen overbodig. Het einde deed me een beetje denken aan het einde van een Spaanse horror/mystery, zou me niet verbazen als die film hier enige inspiratie uit heeft gehaald.

Wat het geest-meisje betreft, het was beter geweest haar alleen op de achtergrond in haar regenjasje te tonen.

Ik vond het saai en vrij langdraderig, het is maar wat je leuk vindt.

Absoluut geen horror, maar vond dit wel geen slechte film....

Japanse slowburner. Want om eerlijk te zijn gebeurd er het eerste uur nauwelijks iets. Wel heeft het een fijne sfeer, is het camera werk prima en zijn de 2 hoofdpersonages aandoenlijk. Fijn geacteerd door de moeder, en zelfs uitstekend geacteerd door het dochtertje. Maar ondanks dat het dus niet slecht is, gebeurd er ook veel te weinig om het goed te noemen.

De uiteindelijke ontknoping is wel aardig. Vooral de scène in de lift met de 'wisseltruc' is erg goed (wederom met uitstekend acteerwerk van het dochtertje), maar om eerlijk te zijn is dat dan ook de enige scène in de film die er enigszins bovenuit steekt. De rest kabbelt allemaal wat voort.

Goedkoop ogende, maar niettemin sfeervolle en goed doordachte mysteriefilm met wat uitstapjes naar zowel dramatiek als horror. Nadelig aan dit soort projecten is dat het acteerwerk niet al te best is en ook Dark Water moet daar wat kracht aan inboeten, maar regisseur Hideo Nakata houdt de sfeer gelukkig goed vast. Zo weet de inhoud best onderhoudend uit de hoek te komen en zitten er een aantal verrassende wendingen in naar de finale toe. Echt spannend willen dit soort films ondertussen niet meer worden, maar er hangt een akelige toon en het ziet er zelfs met betrekkelijk weinig financiële middelen helemaal niet onaardig uit. De laatste 5 minuten hadden van mij niet gehoeven, maar er is met het overige gedeelte weinig mis.

Vond het zeker geen horror. Niet slecht anders, maar hier had meer spanning in gekund. geef het een 7. Met die lift had veel meer uitgehaald kunnen worden om het luguber te maken. Het hoeft niet bol te staan van de actie, en zeker geen slasher gebeuren, maar er zat voor mij te weinig spanning in. En de ontknoping was gespeend van elke verrassing. Het was mij niet duister genoeg. Had meer uitgehaald kunnen worden. Concept was veelbelovend.