Ceux Qui M'aiment Prendront le Train (1998)

Dit jaar al de tweede Franse film die ik zie over een begrafenis.

L'Heure d'Été zag ik eerder al, die viel me tegen en helaas valt deze film me nu ook erg tegen.

Het is nogal een chaotisch gebeuren. Er wordt gewerkt met veel vluchtige beelden en een nadrukkelijk aanwezige maar prettige soundtrack.

De personages vind ik maar vaag. Ze praten wel tegen elkaar maar communiceren nauwelijks. Elk personage zit opgesloten in zijn eigen kleine wereldje.

Eigenlijk vind ik, op het kleine meisje na, alle personages onsympathiek,

Daarbij heb je de irritante aanwezigheid van een aantal homosexuelen en een transsexueel. Er is bijvoorbeeld een hiv-besmette tienerjongen die met beide veel oudere heren van het homostel iets gehad heeft en voor en na de begrafenis wat verveeld rondhangt. Het zal allemaal wel ergens voor dienen, maar het kon mij totaal niet boeien. Bij bepaalde arthouse films lijkt het devies wel; hoe vager de personages hoe beter.

Over de overledenen niets dan goeds, maar de overleden kunstenaar blijkt een asociaal en een tiran geweest te zijn en de hele film kunnen we naar de klaagzang luisteren van de bezoekers van de begrafenis.

Ik vind Valeria Bruni Tedeschi een heel mooie en aangename actrice, maar hier maakt ze weinig indruk op me. Haar personage worstelt nogal met zichzelf en haar ex, maar het kon mij niet boeien.

De meeste franse films hebben een aangename sfeer die Franse cinema typeert, maar die miste ik hier. Deze film is te kil en te afstandelijk.