A Double Life (1947)

Colman is geweldig in zijn Oscarwinnende rol, maar het verhaal over een nogal doorgeslagen method-actor is me wat te theatraal, niet in het minste door de lange Othello-vertolkingen in de film.

Ik snap best waarom dit zo'n klassieker is, maar het is in zijn totaliteit niet helemaal mijn ding.

George Cukor stond niet bekend om zijn noirs. Toch heeft hij een drietal noir(ish) films gemaakt. Gaslight is veruit de bekendste, maar daarnaast zijn er nog de Joan Crawford film A Woman's Face en deze.
Cukor was met name meestal de vertrouwde kracht om ambiteuzere films te verfilmen, waar een grote ster in zat en/of waar gemikt werd op oscars. En noirlemementen vind je nou eenmaal meer in minder ambitieuze films. Ronald Colman paste in dat plaatje. Dat was ook een academy favorite die al drie keer genomieerd was geweest en met deze rol het beeldje wilde winnen. En dat lukte ook.

In A Double Life speelt Colman een ouder wordende acteur die zich meer en meer met zijn rollen gaat identificeren. Het gaat mis als hij in een langlopende toneelproductie van Othello staat en werkelijkheid en de rol door elkaar gaan lopen. Colman speelt naar de smaak van toen de rol theatraal en de rol als hij Othello speelt nog theatraler. Ook tegen het eind gaan de registers flink open door de acteur inderdaad een te maken met zijn rol en hem te laten sterven. Visueel is dit een slag minder dan Gaslight en de oorzaak is dat film nooit compleet gaat leven. Het is net iets te statisch allemaal. Dat doet haast een toneeloorsprong vermoeden, maar dat is niet zo. Dit was de eerste van maar liefst zeven samenwerkingen tussen schrijvers Ruth Gordon en Garson Kanin en George Cukor. Die werden later vaak komisch (Born Yesterday en Adam's Rib bijvoorbeeld. Maar dit is een theatraal noirish drama. Ik zie kwaliteiten maar de film ligt me uiteindelijk niet helemaal.