Pote tin Kyriaki (1960)

In ieder grieks restaurant hoor je ze een paar keer per avond voorbijkomen : de muziek van Zorba de Griek, van Theodorakis, en die van Nooit op Zondag van Hadjidakis (Oscar). Daarmee heb je meteen de twee grote namen binnen.

Het verhaaltje van de film was ik vergeten. Dat die man Homerus heet en het hoertje Ilya (Ilias ?) treft me nu dus vol in het hart. Erg makkelijk amusement, simpel plotje, maar best leuk.

Er is nog een musical gemaakt naar deze film, Ilya Darling. En Melina was ineens beroemd.

Voeg daarbij Eleni Karaindrou (nee niet Vangelis) en je hebt de heilge drie!

Mercouri is geen knappe vrouw, maar ze heeft wel enorm veel uitstraling en eigenlijk draait Never on Sunday vollledig om haar net als Et Dieu... Créa la Femme vooral om Bardot draait. Alle mannen in een dorp die voor een vrouw gaan.

Een mager verhaal, maar dat is op zich niet zo erg bij zo'n luchtig filmpje.

Waar Dassin in andere films koning van de sfeerschepping is, valt er op dat punt weinig te genieten in Never on Sunday.

Behalve dat af en toe op een erg grappige manier op de benen van 4 hoertjes die in stevige pas lopen wordt ingezoomd, en wat mooie scenes in de haven, is het cinematografisch wat pover. Ik had deze film ook liever in kleur gezien. Past toch wat beter bij zo'n vrolijke film.

Jules Dassin valt door de mand als acteur. Het ziet er op z'n hoogst sympathiek uit, maar het helpt ook niet dat ie een enorme sul speelt.

Melina Mercouri (ècht niet mijn type!) straalt in deze film een enorme sensualiteit uit, waar ik dan toch nog voor zou vallen en sleepte daarmee terecht een Oscar-nominatie en de prijs voor beste actrice in Cannes in de wacht.

En dat voor een toen al veertigjarige!

De film heeft maar een dun plotje, maar is toch bezienswaardig vanwege het spel van Mercouri en de muziek (waarvan ik niet wist dat deze uit 'Never on Sunday' kwam!).

Het plotje is ook nog actueel, want de Amerikaanse bemoeizucht wat betreft de normen en waarden in andere landen is in al die jaren ook nog steeds niks veranderd!.

Daar ben ik het toch zeker niet mee eens! Deze film had juist een verrassend goede sfeer. Maar wel totaal anders dan in zijn film-noirs natuurlijk. Never on Sunday is uiteindelijk ook het tegenovergestelde van een film-noir. In plaats van een duister plot met even duistere beelden krijgen we een verderlicht filmpje met zonnige beelden. Vreemd dat Dassin ineens in zo'n omslag terecht kwam. En hoewel deze film het niet haalt bij Rififi of Night and the City kreeg de film me met gemak mee.

Het is allemaal vederlicht inderdaad, maar tijdens het kijken van deze film kreeg ik sterk het gevoel op zomervakantie te zijn. Er stond ook bijna constant een glimlach op mijn gezicht. Gelukkig onderneemt de film niet al te vaak een poging om serieus te worden, de paar kleine serieuze momenten zijn meteen het minst.

Mercouri vind ik ook niet knap, maar ze heeft zo'n hoop charisma dat je toch van haar gaat houden. Dassin had een onvergetelijke rol in Rififi, maar hier is hij opvallend minder sterk. Maar het is ook een beetje een vervelend personage en een wat ondankbare rol. Hij is een soort van aangever om er voor te zorgen dat Mercouri nog meer straalt. De bijrollen zijn leuk.

Het zal vast geen film zijn die ik me over 10 jaar nog herinner, maar een aangename ervaring was het wel. Eventjes overwoog ik om het zelfs 4* te geven maar dat is toch wat overdreven. Een dikke 3,5* is genoeg.

Gisteren bekeken en aangenaam verrast, hij was ooit aangeraden door mijn lerares Grieks (en terecht). Leuk, zo'n oude film (ik was toen 3 jaar). Leuk om de Griekse sfeer te proeven met de muziek en dans en het leven daar. Mercouri deed het hartstikke leuk in haar rol, het verhaal is wat mager maar daar staat de leuke humor tegenover.

Ik heb een exemplaar te koop voor € 9,00 (mooi dat ie op dvd is uitgebracht)

Het is niet moeilijk te zien hoe deze film de boost voor toerisme in Griekenland een enorme impuls heeft gegeven.

Zon, zee en een hoop charme en vurige passie. Dat trekt de Noord-Europeanen en Amerikanen wel.

(grappig genoeg lijkt Piraeus me wel de minst attractieve trekpleister voor toeristen van heel Griekenland, maar dat terzijde...)

Er zitten dan ook veel typisch Griekse dingetjes en geintjes in en een ietwat simpele maar geinige persiflage door Dassin van de vele intellectuele Griekofielen van over de hele wereld die in die tijd naar Griekenland kwamen. Maar nooit echt de essentie konden vatten.Dassin had op zich wel iemand anders mogen casten dan zichzelf voor die rol. Mercouri heeft hier wel een star making performance.

Leuk filmpje dat je niet al te serieus moet nemen.

Smooth-prostitutie ( "Irma La Douce" was ook zo'n voorbeeldje van wat censuur in die tijd toeliet) in een luchtige sfeertje en met een mager verhaaltje.

Het Pygmalion-ideetje is eigenlijk hier het leidmotief, maar geef me dan maar een "Educating Rita" of zelfs een "My Fair Lady", want in deze "Never on Sunday"-komedie wordt er toch flink aan overacting gedaan en zijn de personages toch moeilijk voor te stellen, al hebben we niets tegen het Grieks temperament en is de laatste scène met het Ouzo-werpen toch best geslaagd.

In zijn geheel echter te dun, al moet gezegd dat destijds de film een enorm sukses had. Het deuntje werd wereldberoemd en "Never on Sunday", "Nooit op Zondag", "Jamais le Dimanche"...werd vaak schalks gebruikt in de dagelijkse omgangstaal.

Ik was hier niet zo weg van. Ook van de rol van Mercouri ben ik niet zo onder de indruk, maar tegenover Dassin valt ze uiteraard positief op- wat een totale miscast van Dassin. Het eenvoudige verhaaltje boeide ook niet en zelfs de geprezen muziek kon me matig bekoren. Er viel kortom weinig te genieten, nou ja Griekenland is natuurlijk fotogeniek en het dronken gesmijt met glazen was nog wel geinig. Moeilijk te geloven dat dit van de maker van Rififi is.