Pote tin Kyriaki (1960)

Mercouri is geen knappe vrouw, maar ze heeft wel enorm veel uitstraling en eigenlijk draait Never on Sunday vollledig om haar net als Et Dieu... Créa la Femme vooral om Bardot draait. Alle mannen in een dorp die voor een vrouw gaan.

Een mager verhaal, maar dat is op zich niet zo erg bij zo'n luchtig filmpje.

Waar Dassin in andere films koning van de sfeerschepping is, valt er op dat punt weinig te genieten in Never on Sunday.

Behalve dat af en toe op een erg grappige manier op de benen van 4 hoertjes die in stevige pas lopen wordt ingezoomd, en wat mooie scenes in de haven, is het cinematografisch wat pover. Ik had deze film ook liever in kleur gezien. Past toch wat beter bij zo'n vrolijke film.

Jules Dassin valt door de mand als acteur. Het ziet er op z'n hoogst sympathiek uit, maar het helpt ook niet dat ie een enorme sul speelt.

Melina Mercouri (ècht niet mijn type!) straalt in deze film een enorme sensualiteit uit, waar ik dan toch nog voor zou vallen en sleepte daarmee terecht een Oscar-nominatie en de prijs voor beste actrice in Cannes in de wacht.

En dat voor een toen al veertigjarige!

De film heeft maar een dun plotje, maar is toch bezienswaardig vanwege het spel van Mercouri en de muziek (waarvan ik niet wist dat deze uit 'Never on Sunday' kwam!).

Het plotje is ook nog actueel, want de Amerikaanse bemoeizucht wat betreft de normen en waarden in andere landen is in al die jaren ook nog steeds niks veranderd!.

Het is niet moeilijk te zien hoe deze film de boost voor toerisme in Griekenland een enorme impuls heeft gegeven.

Zon, zee en een hoop charme en vurige passie. Dat trekt de Noord-Europeanen en Amerikanen wel.

(grappig genoeg lijkt Piraeus me wel de minst attractieve trekpleister voor toeristen van heel Griekenland, maar dat terzijde...)

Er zitten dan ook veel typisch Griekse dingetjes en geintjes in en een ietwat simpele maar geinige persiflage door Dassin van de vele intellectuele Griekofielen van over de hele wereld die in die tijd naar Griekenland kwamen. Maar nooit echt de essentie konden vatten.Dassin had op zich wel iemand anders mogen casten dan zichzelf voor die rol. Mercouri heeft hier wel een star making performance.

Leuk filmpje dat je niet al te serieus moet nemen.

Smooth-prostitutie ( "Irma La Douce" was ook zo'n voorbeeldje van wat censuur in die tijd toeliet) in een luchtige sfeertje en met een mager verhaaltje.

Het Pygmalion-ideetje is eigenlijk hier het leidmotief, maar geef me dan maar een "Educating Rita" of zelfs een "My Fair Lady", want in deze "Never on Sunday"-komedie wordt er toch flink aan overacting gedaan en zijn de personages toch moeilijk voor te stellen, al hebben we niets tegen het Grieks temperament en is de laatste scène met het Ouzo-werpen toch best geslaagd.

In zijn geheel echter te dun, al moet gezegd dat destijds de film een enorm sukses had. Het deuntje werd wereldberoemd en "Never on Sunday", "Nooit op Zondag", "Jamais le Dimanche"...werd vaak schalks gebruikt in de dagelijkse omgangstaal.