La Rafle (2010)

'La rafle du Vélodrome d'Hiver' van 16 juli laat dus duidelijk zien dat de Franse overheid net zo min als de Nederlandse in de 2e Wereldoorlog geen helden waren maar collaborateurs die soms overijverig te werk gingen als het om het oppakken van Joden ging. Nu toonde deze film voor mij niets nieuws, omdat ik hier al lang van op de hoogte was. Na afloop liet deze film voor mij daarom een gevoel achter van 'Ach, dit soort dingen zijn nu eenmaal zo'n 70 jaar geleden gebeurd en daar kun je niks meer veranderen'. Hoogstens kun je er een les uit halen voor de huidige of toekomstige generatie om eerst goed na te denken alvorens je een bevolkingsgroep wiens gewoonten of religie niet in jouw straatje past gaat stigmatiseren. Dit geldt zeker ook voor Nederland. Deze film laat zien wat voor consequenties dat kan hebben.

Terug naar de film; die was soms best indrukwekkend maar soms ook behoorlijk saai, vooral de beelden in het concentratiekamp. Sommige scènes werden te lang uitgesponnen. Het eerste half uur vond ik nog het beste. Wat deze film mij echter er van weerhoudt het predikaat 'goed' te geven is Udo Schenk die van Adolf Hitler een soort karikatuur maakte. Totaal ongeloofwaardig. Onmogelijk je in te denken dat de Hitler die hier als een clown werd neergezet opdracht zou hebben gegeven 6 miljoen joden uit de roeien. Mij deed het af en toe denken aan Charlie Chaplin als "The Great Dictator". De regisseur had de scènes met Hitler daarom ook beter weg kunnen laten. Zij voegden helemaal niets toe aan deze voor mij verder enigszins teleurstellende film. De archiefbeelden van Hitler in het begin waren voldoende.

3,0*

Uitstekende film met maar een minpunt en dat was hoe Adolf Hitler werd neergezet dat was echt niet nodig om hier een soort van persiflage van te maken , gelukkig waren de beelden met Hitler kort en verder totaal overbodig verder een mooie ingetogen drama met werkelijk adembenemende muziek.

De film is soms hartverscheurend en je denkt soms hoe dat allemaal kon gebeuren, de kinderen acteren zeer goed net als Reno en de zuster Mélanie Laurent.

Opvallend dat tegelijkertijd met het boek Haar naam was Sarah deze film uitkomt. Want eigenlijk is het onderwerp exact hetzelfde. De Franse deportatie in 1942 van duizenden Joodse kinderen. Het grote voordeel dat deze film heeft zijn de twee hoofdrolspelers. Met Jean Reno heeft La Rafle één van de beste Franse acteurs uit de laatste twintig jaar in de gelederen. Daarnaast heeft de film met de wederom imponerende Mélanie Laurent één van de grootste acteertalenten van het moment in haar midden. Die combinatie zorgt er samen met het indrukwekkende, heftige maar bij mij momenten ook zeker mooie verhaal voor dat La Rafle. op de valreep nog binnenkomt in mijn top 10 van beste films uit 2010.

Zeer indrukwekkend en tragisch drama wat mooi verfilmd is. Het verhaal is aangrijpend en ik heb hier en daar ook een traantje moeten wegpinken. De cast (volwassen en kinderen) doet het meer dan uitstekend en tilt deze film naar een hoger niveau dan het al is.

Eigenlijk verdiend deze film om te draaien in de bioscoop maar ik zie dat hij hier alleen uitkomt op DVD (Blu-ray), dat is wel jammer.

Vrij zwaar oorlogsdrama over de "opruiming" van de Joden in Parijs in 1942. Het is allemaal wel mooi gefilmd en je voelt makkelijk mee met het hele gebeuren. Vooral het laatste half uur ligt het sentiment er te dik op en dat vond ik de film niet ten goede komen : de kindjes die huilen achter hun mama, lang uitgesmeerde scènes van families die gescheiden worden en het opzettelijk hard uitbeelden van de Franse politie zijn het soort scènes die op een geforceerde manier emotie loswerken. Als er teveel beroep wordt gedaan op dergelijke scènes is er iets mis, met name het verhaal interessant houden. Eerste uur vond ik erg goed, daarna teveel drama en traantjes. Misschien had hier een half uurtje vanaf gekund.

Redelijk aangrijpend en indrukwekkend drama over de razzia en deportatie van Franse joden.

Dit soort films spreekt me meestal wel aan omdat ze vaak erg krachtig zijn door de waargebeurde feiten en het niet te vatten is hoe omvangrijk en deze zwarte historie eigenlijk is.

Jammer genoeg heeft deze film me niet kunnen grijpen en werd er te veel op het sentiment gespeeld met de verschillende kleine jongetjes en uiteraard het eind. De scenes met Hitler waren eerder lachwekkend en voegden niets toe aan het verhaal. Reno en Laurent zetten een aardige rol neer en vallen op tussen de wat mindere acteurs.

Het verhaal is helaas bekent en zit vol gruwelijkheden en ongekende haat tegen de joden, wat deze film goed weet over te brengen. Om die reden is dit zeker een film om gezien te hebben. Voor de rest een voldoende.

3*

Slik, ik ben toch wel zeer onder de indruk van deze film met enorm veel gruwel momenten waarbij je het niet droog kunt houden.

En toch hoe kunnen mensen dit andere aan doen en zelfs de kinderen, man toch.

Zeer sterk geacteerd en vooral de kinderen waren sterk.

4,5 ster

Meh, het is dat het een an sich aangrijpend verhaal is, maar verder is dit nogal een matige film.

Met name de filmtechnische aspecten zijn op z'n zachtst gezegd niet om over naar huis te schrijven. De timing, pacing, montage en de beelddtaal zijn eigenlijk vrij suf en doen vooral denken aan de eerste de beste tv-film.

Wat dat betreft had dit verhaal wel een betere regisseur verdiend.

heel kleine 2,5*

Heel sterk oorlogsdrama die zich in mijn ogen zeker kan meten met eerdere grote producties over dit onderwerp, en omdat ik de vergelijking al een paar keer las hier, deze film is toch wel een heel stuk beter dan 'Haar naam was Sarah'. Fransen zijn een zéér chauvinistisch volk maar hier wordt toch bepaald niet geschroomd om de hand in eigen boezem te steken. De misdaden door de Fransen zelf (politie en vrijwilligers) begaan worden zonder meer op het doek gesmeten zonder ook maar enige uitzondering, erg sterk van de regiseur en dit maakt wat mij betreft de film nog geloofwaardiger. Er is eigenlijk weinig aan te merken op deze film, visueel, acteerprestaties, kostuums, verhaal alles is echt dik in orde en dit resulteert in een zeer aangrijpend oorlogsdrama welke nog wel even door mijn hoofd zal blijven spoken, het blijft verschrikkelijk wat mensen elkaar aan kunnen doen.

4*.

Behoorlijk aangrijpend en indrukwekkend drama over de razzia en deportatie van Franse joden.

De scenes met Hitler waren een minpunt maar het verhaal excellent! goede acteurs.

Een goede drama/oorlogsfilm...

Zeker indrukwekkende film over een geschiedenis...

Uitstekend verhaal...

Uitstekend acteerwerk...

Mooi HD kwaliteit...

Mooi achtergrond muziek (Dolby)...

Het is echter moeite waard...

De films waarbij het Vichy-regime in Frankrijk in WO II een stevige veeg uit de pan krijgt zijn in.

Na het uitstekende "Elle s'appelait Sarah" nu deze "La Rafle".

In de beginne is de karaktertekening niet zo sterk ( de scènes met Hitler bijvoorbeeld zijn flauw) maar er wordt wel de nadruk gelegd op de onschuld van de kinderen en het onbegrip en het ongeloof bij de volwassenen over de ernst van de toestand.

Nadien voltrekt zich het drama en kunt ge ook met deze "La Rafle" niet onverschillig blijven voor de lafheid en het onrecht dat werd aangedaan en worden, hoe dan ook, enige zeer emotionele toestanden weergegeven.

Deze film gaat over de jodenvervolging in Vichy Frankrijk, waarbij de Franse autoriteiten zelf een flinke vinger in de pap hadden. Het is knap hoe de makers gruwelijke omstandigheden schetsen met daarin zo min mogelijk afgebeeld geweld. De film is meeslepend en bij vlagen zeer schrijnend. Minder zijn de scènes met Adolf Hitler die niets toevoegen.

Nogal oppervlakkige film die zeker zijn momenten heeft maar teveel scoort met goedkoop sentiment. Groot pluspunt is echter het acteerwerk van Reno en Laurent. Deze twee geven de film enige meerwaarde.

Redelijk

Goed.

Klassiek uitgevoerd oorlogsdrama dat nergens echt weet uit te blinken en vooral op veilig speelt. Maar mede dankzij prachtige decors en uitstekende acteerprestaties van Laurent én van de kinderen is dit een erg mooie film geworden.

Zoals gezegd, dit hebben we allemaal al eens eerder gezien, maar de uitvoering is prima. Minpuntje wat al vaker is aangehaald hier is de karikaturale Hitler. Overbodig.

Zeer realistische oorlogsfilm. Je merkt dat de regisseur niet uit is om een hoop sensatie te showen, maar gewoon de feiten te vangen in beeld.

En ik moet zeggen dat het hem prima gelukt is. Heb me na het zien van de film 'Haar naam was Sarah' een beetje verdiept in deze gebeurtenis en naar wat ik gelezen heb is de regisseur zeer dicht bij de waarheid gebleven.

Wat hem ook goed heeft gedaan is het verwerken van de namen Jean Reno en Melanie Laurent in de film. Ik denk dat bij het ontbreken van deze twee namen de film totaal in de vergetelheid was geraakt.

Gelukkig viel mijn oog wel op deze film en ik moet zeggen dat elke liefhebber die zich interesseert voor WOII-gebeurtenissen deze film zeker niet aan zich voorbij moet laten gaan.

Wat je te zien krijgt raakt je en is vooral een enorme schandvlek op de geschiedenis van het Franse volk.

Aanrader!

Mooie plaatjes van een iets te romantisch geschetst Parijs (voor de oorlog uitbrak). Dat vast om het contrast met de oorlog weer te geven. Maar Bosch slaat de kijker niet hard genoeg met de verschrikkingen van de oorlog; zelfs in het kamp leek er soms weinig aan de hand en voeren de goedkopere sentimenten de bovenhand.

Voor de rest niets nieuws onder de Franse zon. Dit hebben we allemaal al 100 maal gezien; de honger, het uit elkaar rukken van gezinnen, de transporten en ga zo maar door. Maar zowat alles is verzorgd en geslaagd in beeld gebracht. Het acteerwerk kakt nergens in, maar bereikt ook geen hoogtes.

Doorsnee oorlogsfilm dus, maar wel een stuk sterker dan het vergelijkbare Haar Naam Was Sarah. Meer gevoel, soepeler verhaal en beter acteerwerk.

3,5*

Het lijkt mij zeker geen eenvoudige klus geweest om deze film te maken, maar toch ben ik er niet echt enthousiast over. De stukjes met Hitler en zijn aanhang vond ik ronduit slecht.. Alsof dat er gewoon tussengeschoven is. Dat het een beetje sentimenteel gemaakt wordt door de onverzettelijke zuster, geeft veel kijkers nog het gevoel van menselijkheid.

De werkelijkheid van het drama dat zich heeft afgespeeld in het Vélodrome d’Hiver sportstadion in Parijs gaat in ieder geval al mijn voorstellingsvermogen te boven, De geschiedenis over deze gebeurtenis is zo aangrijpend dat het mij bijna niet haalbaar lijkt om dit in een film te vatten, vandaar toch de sentimenten en de, in mijn ogen, te mooie beelden in het verhaal, anders is het wellicht niet te verwerken door de kijker....

Een prachtige film, ik zou bijna zeggen uiteraard.

Het onderwerp blijft me aanspreken en schokken.

Toch ben ik niet zonder kritiek over de uitvoering van deze film.

Ik vond zowel Jean Reno als Hugo Leverdez een absolute miscast.

Reno vind ik een geweldige acteur, maar vanwege zijn rollen in andere grote films van een totaal andere genre maakt zijn rol hier toch echt misplaats. Leverdez heeft een veel te populaire uitstraling met bijbehorend kapsel. Beide acteurs zorgen voor een vervelende afleiding van het onderwerp. Zonde. Desondanks: *3,5

Ik heb deze film gisterenavond gekeken en was zeer onder de indruk. In het boek haar naam was Sara wordt daar ook over gesproken. Ik vond het een zeer aangrijpende film en voor iedereen die wat meer over die periode wil weten een aanrader.

Bijzonder goed gemaakte film met hier en daar wel wat minpuntjes, maar overall vond ik deze film zeer geslaagd. Okay Hitler en zijn omgeving was compleet overbodig en hij werd nogal vreemd neergezet. Het beginstukje met oude beelden was voldoende geweest. Daarnaast was het nog maar de vraag wat Hitler wist van Vélodrome d’Hiver. Waarschijnlijk helemaal niets. Vélodrome d’Hiver heeft trouwens dezelfde "sfeer" als in de film "Haar naam was Sarah". In La Rafle blijven we gelukkig in de tijd, wat hem absoluut sterk maakt.

Okay het begin zeg maar hoofdstuk I was wat te luchtig omgeven, het keek hoe dan ook prettig. En het Frans bekt lekker natuurlijk met die boefjes.

Het "tweede" hoofdstuk is de transport naar Vélodrome d’Hiver. Dit is net als in Haar naam was Sarah indrukwekkend. Vond dat de karakters goed werden overgebracht.

Het laatste stuk met opnieuw een transport weet opnieuw de kijker te boeien. Het laatste eindje wordt misschien iets te ver doorgevoerd, maar zoals gezegd overall is dit een goed vertolkte film over de joden in met name Parijs. Daarbij wordt ook pijnlijk duidelijk hoe nationalistisch Frankrijk was en wellicht nog steeds is.

“Tous les événements, même les plus extrêmes, ont eu lieu cet été 1942.”

Samenwerking tussen de Franse politie en de Duitse bezetters leidde op 16 juli 1942 tot de beruchte razzia, die bekend geworden is onder de naam “"La Rafle du Vel d’Hiv”". Dit docudrama toont op schokkende wijze hoe autoriteiten en slachtoffers deze gruwelijke misdaad tegen de menselijkheid met zijn onvoorstelbare gevolgen, ervaren hebben. De tegenstelling tussen het menselijk leed aan de ene kant en het berekenende gedrag aan de andere kant, kan haast niet duidelijker in beeld worden gebracht.

Zoals nagenoeg bij alle films over de Holocaust, zijn de beelden hartverscheurend, maar de film bereikt niet het niveau van Elle S'Appelait Sarah, dat dezelfde gebeurtenis als uitgangspunt heeft. Klein, maar opvallend bijrolletje van Adèle Exarchopoulos (La Vie d’Adèle).

Erg goede film. De echte beelden waarmee de film begint, een soort privé vakantievideo van Hitler die de toeristische trekpleisters bezoekt, zijn al behoorlijk eng. Helemaal als je in Parijs op diezelfde plekken bent geweest.

Het verhaal van La Rafle kende ik al van Elle S'appelait Sarah (2010), toch wist deze film mij te verrassen. Beide films zijn behoorlijk aanvullend op elkaar, waarbij Sarah wat breder is als speelfilm, terwijl La Rafle heel gedetailleerd op de gebeurtenissen ingaat.

Het blijft beangstigend hoe onmenselijk de mens onder bepaalde omstandigheden zich kan gedragen. La Rafle is een noodzakelijke film. Ook interessant is de 180º draai van Frankrijk na de oorlog, toen het opvanghuizen opende voor joodse weeskinderen uit heel Europa, een verhaal dat wordt verteld in de film La Maison de Nina (2005), al blijft dat maar een pleister op de wonden.

Redelijke film waarin de Franse politie duizenden Joden oppakt tijdens het begin van de tweede wereldoorlog. Een verschrikkelijk stukje geschiedenis schrijnend in beeld gebracht, maar niet geheel zonder melodrama. De film mist vooral in het begin wat focus en de scenes met Hitler zijn bijna karikaturaal.

Een verhaal dat nog wel meer mag verteld worden opdat het nooit mag vergeten worden. De film toont mooi aan dat niet enkel de Duitsers meegesleept werden met het nazisme, of deden of hun neusbloed..., maar dat over heel Europa er wel mensen waren die enkel aan zichzelf dachten en het Duitse regime volgden. Of er misbruik van maakte om gesteund door de nazi's hun eigen macht te ontplooien. Een groot deel van de Franse politie was vrij happig toen ze vanuit Berlijn het bevel kregen om alle joden op te pakken. Iets waar president Chirac zijn verontschuldigingen officieel aanbood aan de joodse bevolking in 1995.

De film bouwt op met enkele joodse gezinnen. Ze voelen de spanning soms al in de lucht, al is praktisch niemand echt voorbereid op wat er zal komen. De inval als ze de joden oppakken is dan ook indrukwekkend in beeld gebracht. Zelfde als de volgende stap komt en vanuit de kampen mensen via de trein moeten vertrekken.

Toch nog wat minpunten in deze film. De scènes met Hitler lijken persiflages. Ik dacht eerst dat het een grap was van de joden die in het geheim lachten met die verschrikkelijke man. Ook is de toon soms net iets te luchtig en zoals wel meer in de filmwereld waren de scènes met de kinderen niet altijd even sterk. Ook de verpleegster was er soms wat over. Maar het geeft wel een goeie blik over de gebeurtenissen. La Rafle is soms te braaf voor dit thema, maar laat wel de feiten duidelijk zien en vooral de nadruk op de kinderen en de koude manier van handelen bij zowel de Duitsers als de Franse collaborateurs.

Film over de Jodenvervolging in Parijs tijdens de tweede wereldoorlog. Het blijft natuurlijk een verschrikkelijk onderwerp. De film is echter het grootste deel te rechttoe rechtaan. Er zijn teveel personen die gevolgd worden en het ligt er allemaal erg dik bovenop. Dan kan het net zo goed een documentaire zijn. Tegen het einde concentreert de film zich meer op de verpleegster en een klein aantal kinderen. En dan wordt de film gelijk ook een stuk persoonlijker en emotioneler. En dus beter. Al schuift de balans van het emotionele (tranen trekken) aan het einde helaas weer te ver door naar het geforceerde. En zo is de film dus toch geen voldoende geworden voor mij. De scenes met Hitler en de Gaulle snap ik eigenlijk ook niet in deze film. Daarmee hinkt hij ook op twee gedachtes. Wil de maker nou een documentaire maken en een geschiedkundig beeld van de razzia geven of wil de maker de verschrikkingen van de Jodenvervolging laten zien? Ik denk toch vooral het laatste. En dan kan je die historische scenes net zo goed weglaten. De boodschap is toch wel duidelijk.