Road House (1948)

Vlotte film noir waarvan je de ontknoping mijlenver ziet aankomen en daarom helaas minder spannend dan verwacht. Het gebruikelijke cynisme en sinistere van Richard Widmark is ook hier weer overvloedig aanwezig. Kijkt al met al lekker weg.

Widmark speelt weer een sde gladjakker badguy en dat alleen maar omdat hij jaloers is op zijn vriend en de vrouw die hij al voor zichzelf had toegeeigend .
Ik vind dat thema wel goed uitgewerkt in deze film al had de film wel iets langer mogen duren om het iets beter op te bouwen , dat had de film zeker goed gedaan .
Toch was ik wel een beetje verrast door de richting van het verhaal , ik had eerder gedacht dat Lily bewust een wig tussen de 2 vrienden zou drijven , dat leek even die richting op te gaan gezien haar arrogante koele houding in het eerste deel van de film

Nja, wel aardig maar een nogal simpel rechttoe-rechtaan verhaaltje.

Widmark steelt zoals gebruikelijk de show als sneaky bad guy en Ida Lupino mag de sterke vrouw die van mannen onzekere jongetjes maakt-rol weer op haar nemen.

Het huwelijk verhaal was me trouwens niet helemaal duidelijk. je mocht in die tijd als man een huwelijk sluiten zonder toestemming van de vrouw of zo?

Anyway, prima voor op een regenachtige zondag.

Terwijl ik langs de bar wandel, zit Kitten nog altijd op dezelfde plaats in de hoek. Ik maak gebruik van Nina's korte afwezigheid om op de tabouret naast haar te kruipen en haal mijn gsm boven. "Kijk, de première van Savage Streets destijds in Brussel, aan Toison d'Or, waar nog steeds een bioscoop is. Je kunt er morgen even voorbij wandelen, het is op vijf minuten van jullie appartement." Savage Streets is Kittens favoriete film. Ze bekijkt de afbeelding op mijn GSM zorgvuldig, alsof het een historisch artefact is. "Ik zag trouwens gisteren nog een film die me aan je deed denken. Road House." Ik voeg er nog aan toe dat het niet om de jaren '80 versie met Patrick Swayze gaat, want die kent ze natuurlijk door en door. Kitten heeft een zwak voor de 80s. "Nee, een film van 1948 van Jean Negulesco met Ida Lupino. Lupino speelt een Chicago torch singer die door verliefde Widmark naar een aftands baancafé wordt gehaald. Lupino doet me erg aan jou denken, ze heeft diezelfde eigenaardige mix van world weariness en diepe empathie."

Wat ik bovendien nog zo bijzonder vind aan Road House, is dat een helemaal geen film noir is. De film neemt rustig, bijna meanderend, zijn tempo om de intrige in melodrama op te bouwen. Waar cafés en nachtclubs in de meeste films van dit tijdperk maar als decor dienen, is de illustratie van het baancafé hier een waardevolle tijdscapsule. Er is een lang uitgesponnen scène over bowlen die ik bijna cinéma vérité, bijna Flaherty van aard vond. Dit alles maakt de sfeer van melancholie, tristesse, je verdriet verdrinken en de nacht braken behoorlijk voelbaar.

Het is dan ook jammer dat Road House naar het einde toe dit freewheelen onderbreekt voor een veel te nadrukkelijke scenaristische ingreep, het lijkt bijna een deus-ex-machina. Tijdens het kijken van de film was ik in ontkenning dat de sfeer zo subliem vond dat ik deze irrealistische wending ging negeren, maar helaas blijft het kleven als smet op het blazoen van deze Road House. De climax met de clair obscur in het bos is wel esthetisch heel mooi, ook heel Flaherty en het is altijd een lugubere flex om te kunnen zeggen 'ik ken deze bossen als mijn broekzak' zoals booswicht Widmark doet. Alleen, laat ons wel wezen, dit is plots toch gewoon een heel andere film?