Macabre (2009)

Net als Tanguy had ik de slasher Macabre ook klaar liggen voor de horrorchallenge, maar ik kijk deze coproductie uit Singapore en Indonesië voor het thema kannibalisme. Het regisseursduo Timo Tjahjanto en Kimo Stamboel (aka The Mo Brothers) kun je kennen van het gewelddadige Headshot (2016) (Tjahjanto maakte ook The Night Comes for Us), en deze eerdere film van hun hand schuwt het scharlaken lichaamssap evenmin. De oplettende kijker zal in Julie Estelle ook ‘het meisje met de hamer’ uit The Raid 2 herkennen. Leuk koppie.

Shareefa Daanish maakt indruk als de onderkoelde Dara, de vreemde moeder van een meisje dat een groep vrienden onderweg oppikt. Een karakter dat ze al eerder in vertolkte in de korte film Dara (2007), de eerste samenwerking van deze regisseurs, en die ook in de anthology Takut: Faces of Fear (2008) terecht zou komen. In Macabre staat mevrouw erop dat de bezoekers blijven eten, en dan breekt de hel los.

Erg tof gemaakt.

3,7*

Op de een of andere manier had ik meer een soort van spookfilm in gedachten, maar dat was duidelijk niet aan de orde. Macabre is een vrij brute, bloederige soort van slasher waar een groep vrienden in Indonesië besluit om de redder in nood te spelen voor een vrouw die beweert beroofd te zijn. En dat hadden ze beter niet kunnen doen, want het blijkt een truc om een wat slachtvee naar haar gestoorde familie te brengen. Lekker creepy familie ook, met vooral moeder die de show steelt als oude heks die jong blijft door anderen af te slachten. Op een gegeven moment was het zo'n warboel van mensen die elkaars hoofd in aan het slaan waren dat ik de draad soms een beetje kwijt begon te raken, maar zo erg was dat niet. Het verhaal was best leuk en in grote lijnen was het ook geen probleem om te volgen, en de gore is alomtegenwoordig en prima gedaan. Dikke prima dit.

Wel een fijne slasher dit van Indonesische bodem. Indonesische films zijn niet vies van wat overkill en veel geweld. Als je er een creepy horrorsausje overgiet, dan krijg je zoiets. Het was me wel niet helemaal duidelijk hoe het plan van de geschifte familie in elkaar zat om onschuldige slachtoffers naar het huis te lokken. Was dit steeds dezelfde werkwijze als verloren gelopen vrouw?

Soit, vanaf de intrede in het huis voel je meteen aan de kille sfeer dat er iets niet klopt. Ik volg Woland ook in deze dat ik op een bepaald moment het even kwijt was wie nu wie de kop aan het inslaan was met al dat volk. Zeker toen ook de politie nog eens zijn intrede deed.

De moeder maakt veel indruk met haar creepy afstandelijke voorkomen. Maar die hele familie was koelbloedig stoïcijns. Veel bloed dat rond spettert, dat zeker, maar ook de algehele sfeer was prima waardoor deze film toch net boven de middelmaat uitstijgt. Wanneer het bloedvergieten begint, gaat het echt helemaal total loss. Leuk!

Een halfje eraf na herziening. Macabre is onmiskenbaar de beste film die het regisseursduo Kimo Stamboel en Timo Tjahjanto onder handen heeft genomen, maar het eerste uur was een stuk minder interessant dan ik me kon herinneren. Leuk is dat de eigenzinnige familie allemaal hun eigen persoonlijkheid heeft (ondanks dat ze dit iets te karikaturaal uitbeelden) en de protagonisten het zeer verdienstelijk doen. De zeer bloederige finale en indrukwekkend opgebouwde vormgeving leveren vervolgens de kers op de taart, al duurt het net te lang voordat de boel losbarst. Het is duidelijk dat de makers geen ongelimiteerd budget hadden en desondanks ziet Macabre er behoorlijk strak uit, maar het is toch iets te veel klokkijken voordat het plezier tevoorschijn mag komen.