Macabre (2009)

Viel toch een beetje tegen.

De poster ziet er namelijk behoorlijk akelig uit. Maar de 'hel' die losbarst is niet eng, en daarom is de film niet echt spannend.

Er is een enorm kwaliteitsverschil met de goede horrorfilms van de laatste jaren. Het heeft een dun verhaal. Acteerprestaties zijn niet bepaald sterk. En over het algemeen gebeurt er naar mijn mening weinig écht schrokkends. Ik zag vaak te weinig van de actie.

Visueel was de film ook niet echt sterk. En de schrikmomenten waren niet erg interessant. Hier en daar een glimlach, maar voor de rest kabbelt het langzaam voort. Dit was niets vergeleken met [Rec]2 die ik daarna aanschouwde.

Kleine 2*

De Indonesische versie van A l'interieur (en Frontiers)

Maar lang niet zo goed......

Een simpel verhaal dat eindigt in een bloedbad, waarbij het ene effect beter is dan het andere. Pluspunt is wel dat er tonnen bloed zijn aangesleept en daardoor lekker splasherig wordt. En da's ook het enige doel van deze film.. zelfs de reden van de slachtpartij is me niet geheel duidelijk

Het acteerwerk kan alleen van de zwangere vrouw door de beugel maar dat maakt niet zoveel uit (dat gevecht in de struiken

Spannend wordt het bijna geen een keer, maar ik kan ook moeilijk merken of het allemaal met een knipoog was of serieus. Het eerste toch wel voor een flink deel..

hoop ik.

2,5* dan maar omdat het soms zo slecht was dat ik me wel vermaakt heb.

PS leuk die paar zinnetjes in het Nederlands.

Een film die internationaal al aardig wat aandacht heeft gekregen. Een vrij typische westerse opzet, die zeker neigt naar het briljante A l'interieur, maar dat genoeg mengt met andere invloeden. Zeker gezien de afkomst van deze film is dit erg interessant voor de fans van gory slashers, veel zie je ze niet uit deze hoek. Pakt het uiteindelijk goed uit? Fuck yeah..

Echt een genre werkje pur sang. Niemand anders hoeft hier aan te zitten want je krijgt waar je enkel als fan om zou schreeuwen; een slachtveld, oftwel: een hele hoge bodycount. Aan het eind zullen alle hoeken van het huis besmeurd zijn met het rode goedje dat we allemaal wel eens hebben gezien binnen dit genre, en geen kamer is compleet zonder een toegetakeld lijf. Goed om te weten, is dat het een villa betreft...gewoon om je een idee te geven van de hoeveelheid .

Het eerste uur is wat twijfelachtig, is het nou wel bijzonder? Zit ik hier nog op te wachten? Zeker gezien de vergelijking met andere grote titels, zijn de verwachtingen vrij hoog. Heb er dan ook best lang mee gewacht om dit te gaan zien, onterecht...zo blijkt. Zijn de vergelijkingen wel terecht? Zeker! De opzet met de gestoorde familie doet neigen naar het overduidelijke (TCM) maar de invloeden van Á l 'interieur (die overduidelijk is, zelfs enkele shots) doet het hele gestoorde familie gedeelte juist denken aan Frontiers. Niet de minste namen van de afgelopen jaren iig.

Het blijft wat mij betreft wel een domme vraag aan de fan, zit ik hier nou nog op te wachten? Tuurlijk zit ik hier op te wachten! Ik wil niet anders, heerlijk dit soort tongue in cheek bullshit. En het laatste half uur maakt dat allemaal nog eens dubbel en dwars duidelijk. Complete waanzin, bloody as fuck en het houdt maar niet op, echt een flinke achtbaanrit. Dat de familie een soort van 'larger than life' overkomt is wel erg tof gedaan, zijn een stuk sterker dan een 'normaal' mens en dat geeft het een bijna bovennatuurlijk tintje mee, behoorlijk dreigend.

Hoewel ik nu continue vol lof spreek over Macabre, kan ik niet ontkennen dat het lang niet kan tippen aan eerder genoemde A l'interieur. Hoewel het visueel af en toe zeer fijn is, is het ontbreken van een sterke soundtrack wel wat jammer en is het eerste uur af en toe wat twijfelachtig. Daarentegen is dat laatste gedeelte zo ongelooflijk vermakelijk dat je zoiets maar al te graag wilt vergeten.. Daarom twijfel ik een beetje tussen 4* en 4.5*... misschien toch maar voor de hogere gaan, erg charmant filmpje die veel meer aandacht verdient dan dat het tot op heden heeft gekregen.

Een film gemaakt door fans, voor fans. En die zullen zeker niet teleurgesteld raken, voor de gorehounds is er genoeg te genieten

Macabre moet het niet van het verhaal hebben. Het is de uitwerking wat van deze film een vrij bijzondere rit maakt. Jammer genoeg is het begin wat braafjes vergeleken bij de spectaculaire climax. De fan heeft echter niks te klagen.

Een groepje vrienden vinden een aangeslagen meisje op hun pad. Ze blijkt beroofd maar de vrienden besluiten haar wel even thuis te brengen, naar een alleenstaande villa in het bos natuurlijk. De hoofdrolspelers worden kort geïntroduceerd, zo is er de stoere gast, de zorgzame man en het lekkere ding. Het maakt allemaal niet veel uit, zolang ze maar goed kunnen gillen en slecht kunnen rennen. De invloeden van een TCM en l'Intérieur zijn niet te vermijden. De kettingzaag, de baby en de gestoorde moeder. Het wordt nergens zo goed, maar het is een dappere poging.

Het eerste sterke punt zijn de kille acteerprestaties van de moordlustige familie. De monotone manier van spreken van de moeder geeft me kippenvel samen met haar emotieloze smoel en vreemde taal. Het klinkt toch altijd iets dreigender wanneer er in een niet herkenbare taal wordt gesproken, al zitten er af en toe wel Nederlandse zinnetjes in. Zoonlief Adam is met zijn stonede blik ook allesbehalve een vrolijke jongen en blijkt ook nog eens erg sterk. Maya is niet veel vriendelijker, opvallend is dat ze net zo oud is als Daanish terwijl ze de dochter van haar speelt. De sfeer in het huis is enorm onheilspellend. Wanneer de gastvrouw zo tegen me zou praten zou ik gillend een hoekje opzoeken en in foetushouding afwachten totdat de nachtmerrie voorbij is. Klein gemis dat er niet veel duidelijk wordt over de achtergrond van de familie. Er wordt wel een poging gedaan, maar dan nog blijft het vooral gissen.

Het eerste gedeelte is ondanks het overtuigende acteerwerk niets nieuws en net op het moment dat je iets inkakt kondigt het tweede sterke punt zich aan en dat zijn de special effects. Er wordt namelijk niet bespaard op de vele liters tomatensaus die het huis rood kleuren. Er vallen best wat slachtoffers en na een tijdje liggen de stukjes hersens en schedels verspreidt. De slachtoffers glibberen door de rode smurrie en de smerigheid komt bijna door de tv je huiskamer in. De kills hadden wat mij betreft wat origineler gemogen, er moet altijd wat te wensen overblijven natuurlijk. Macabre is een leuke verrassing, zeker omdat het uit een voor mij onbekend filmland komt. Het is nergens écht bijzonder goed, maar overall een zeer redelijk splatterfilmpje waarbij de fan zich niet hoeft te vervelen.

Na enkele lovende recensies ging ik met veel verwachting 'Macabre' bekijken. Allereerst moet ik wel toegeven dat de audio kwalitatief vrij slecht was van de rip die ik heb gezien.

De setting is erg goed; met als hoogtepunt het lege en kille grote huis Tevens het gezin dat er in woont is ijskoud en vooral de moeder is simpelweg eng te noemen. Vrij weinig horrors die daartoe in staat zijn om echt een eng personage neer te zetten.

Toch vond ik het tegenvallen; het is allemaal vrij basic verder en was het ook niet spannend of echt extreem goor. De zwangere vrouw die machteloos opgesloten zat in de kamer is al veel beter uitgewerkt in A l'interieur; in mijn ogen een van de beste horrors van de laatste tijd.

Al met al toch nog 3* omdat de sfeer er goed in zat en het bloed reikelijk vloeide.

Tsja. Had te hoge verwachtingen blijkbaar. Wederom.

Acteerwerk viel me behoorlijk tegen, het werd me ook niet helemaal duidelijk waarom ze 'zo' waren. De meeste personages (nouja, eigenlijk allemaal wel) vond ik behoorlijk storend, met name die kale vent, wát een crybaby was dat. Vond de kills eigenlijk ook niet zo bijster spectaculair, had vooral wat dit betreft te hoge verwachtingen blijkbaar, 't torture gehalte was oké maar soms ook best braaf.

Het geheel was gewoon vrij saai. Vanaf het moment dat er ineens 'Nederlands' gesproken werd kon ik het sowieso al niet meer echt serieus nemen. Al met al wel aardig om een keer gezien te hebben, maar minder goed dan ik gedacht had.

Fijn filmpje.

Begint wat aarzelend, maar eens in het huis aangekomen hangt er een erg lekker sfeertje. Inderdaad pikt de film royaal van andere Westerse films (TCM en A l'Intérieur zijn zeker herkenbaar), maar net doordat het overal wat gaat halen is de mix wel weer redelijk fris.

Echt spannend is het niet, wel lekker bloederig. Zich meten met de betere Franse horror kan de film niet, daarvoor is het niet echt hard genoeg, maar bloederig vermaak is er met hopen, zeker in het laatste half uur. Gek genoeg schrok ik echter het hardst wanneer er plots een paar Nederlandse zinnetjes voorbij kwamen. Leuk detail.

Acteerwerk was over het algemeen niet super, maar de familie deed het wel erg goed. Creepy moeder, ook die zoon was redelijk freaky. De rest was uiteindelijk toch maar slachtvee, dus dat maakte niet al te veel meer uit.

Fijn filmpje dus. Had het misschien iets harder verwacht, maar de liters bloed maken een hoop goed.

3.5*

Griezelig gereedschap.

Een Oosterse verrassing is deze Macabre, die in 2009 vele filmprijzen in de wacht sleepte op de verschillende internationale festivals. Een Nederlandse DVD-release kon zodoende niet uitblijven en terecht. Want waar er binnen het genre vooral voldoende wordt uitgebracht, wordt er meestal gegrossierd in onvoldoendes. Desondanks blijft het populaire genre af en toe bestookt worden met verfrissingen. Zo niet hier, want dat het regisserende duo zijn klassiekers kent moge duidelijk zijn.

Maar ondanks de berg aan clichés in combinatie met het onhandige slachtvee, is er weinig mis met de hoeveelheid bloed en geweld. Ingrediënten die hier royaal zijn gesorteerd. Ook de koloniale band met Indonesië wordt nog even op lugubere wijze ingevuld met het griezelig uitgesproken woord 'gereedschap'. Van schrikken gesproken. Echt spannend wordt het niet, maar wel smerig en vermakelijk zoals een goede horror betaamd.

Goed

Met dank aan Filmfreak voor het recensie-exemplaar.

Toffe horror uit Indonesië. Macabre speelt veel leentjebuur bij de Amerikaanse horror, maar mag zich onderscheiden van de middelmaat door de liefde voor het genre waarmee The Mo Brothers te werk gaan. Macabre kijkt lekker weg en durft grof uit de hoek te komen. Bovengemiddeld.

3,5*

Cult Movies Reviewed: Macabre (2009, Kimo Stamboel, Timo Tjahjanto) - dvd recensie - cultmoviesreviewed.com

Een Indonesisch restaurant had ik al eens geprobeerd, een Idonesische horrorfilm nog niet. Macabre wordt gepresenteerd als een zoveelste kopie van The Texas Chainsaw Massacre. Dat is het ook, zij het veel minder efficiënt en angstaanjagend. De tekortkomingen zijn legio, gaande van gebrek aan spanning tot gebrek aan een naargeestige sfeer, gaande van inwisselbaar slachtvee tot lachwekkende slechterikken die iets teveel hun best doen om er eng uit te zien. Gelukkig maken de vele emmers bloed een beetje goed, ook al ogen de slachtpartijen intussen dertien in een dozijn. Zonder de zweem van exotiek zou van de inmiddels beruchte status van Macabre geen sprake geweest zijn. Nu is het wachten op andere landen die geld uit onze zakken slaan met hun versie van TCM. Ik kijk alvast uit naar de bijdragen van Fiji en Oezbekistan.

Veel liters bloed en veel gore, voor mij eng bij momenten maar de slechterikken gaan toch wel erg moeilijk dood. Eén ervan krijgt bvb een zwaard dwars door zijn romp en slaagt er nog in dat uit te trekken.. De vertolkingen zijn een beetje onevenwichtig. De angstsfeer zat er bij momenten wél in maar sommige fragmenten zijn dan weer ongeloofwaardig.
Leuk om een keertje gezien te hebben doch een plaatsje in mijn DVD-theek krijgt hij voorlopig niet. De originele Texas Chainsaw Massacre blijft veel beter.

Deze film heeft wel een heel hoog À l'intérieur gehalte en enkele elementen uit Frontière(s), alleen jammer dat dat hoge niveau nooit echt gehaald wordt. Maar desondanks is het wel een vermakelijke horror met het nodige bloedvergiet.

Het simpele verhaaltje dient uiteraard alleen als kapstok voor de aaneengeschakelde scènes waarin het flink los moet gaan.

Echt spannend wordt het helaas nergens en veel gebeurt er nou ook weer niet. Ook is niet elk effect helemaal geslaagd. Het acteerwerk zelf kon er net mee door.

Gelukkig wordt dit ruimschoots goedgemaakt in het laatste halfuur waarin er een waar orgie van bloed en geweld plaatsvindt.

De moeder deed me trouwens wel erg veel denken aan Béatrice Dalle, ook de manier waarop zij La Femme heeft geportretteerd in À l'intérieur.

Kleine 3,5 sterren.

Prima Indonesische slasher. Dat uiteraard weer standaard begint (groepje jongeren komen via een lifster ongemerkt bij een gestoorde familie terecht) en uiteindelijk gewoon weer lekker bloederig en goor uitpakt en ook op zijn Indonesisch bereid word. De regisseurs Kimo en Timo ( ) hebben ook overduidelijk hun inspiratie bij Inside vandaan gehaald, aangezien ook hier een zwangere vrouw het interessante mikpunt word van de psycho(s). Hoe de film verloopt hoef ik natuurlijk niet te vertellen want alles verloopt, zoals gezegd, weer op de ouderwetse wijze. Het begin rommelt nog wat aan, maar naderhand word het ook steeds goorder en heftiger en kan de slasher fan hier zijn hart ophalen. De oude ingredienten zijn ook weer ruimschots aanwezig: Manipulatie, liters bloed, ledematen, survival-horror, kettingzagen, emotieloze psycho's enz enz. Het acteerwerk is ook prima en Darah (de psychopatische moeder van het gezin) vond ik ook vrijwel net zo eng als La Femme uit Inside. Alleen die blik in de ogen al. Ook best bijzonder om te ondekken dat Darah vermoedelijk (door een hele oude foto) al meer dan 100 jaar oud is en dat het voor de regisseurs ook bedoeld is dat ze onsterfelijk is. Open einde?

Na The Raid is dit ook weer een aangename Indonesische verrassing.

PS: Darah spreekt zelfs een paar zinnen in het Nederlands in de film.

4,0*

Bruut bloedbad dat nogal wat tijd gebruikt om zich te bewijzen. De gebruikelijke set-up leidt tot een villa waar Dara de scepter zwaait en dan schiet al snel Béatrice Dalle's La Femme te binnen. Mevrouw Daanish komt nog redelijk in de buurt en haar kroost komt ook koel en creepy voor de dag.

Het ontspannen liedje van de slager is lekker gemeen en de Nederlandse taal een leuk detail. De toon van de film is wat wankel en het heeft al met al wat moeite om los te komen van z'n inspiratiebronnen, maar als het eenmaal zover is, is er geen houden meer aan. Voor gorehounds een must.

Zeer bloederige Slasher.Waar ook nog kort Nederlands in word gesproken.Film begint rustig maar gaat al gauw over in een Creepy sfeer en het bloed vloeit rijkelijk.........

Matige film over een groep vrienden die een vrouw naar huis brengen die overvallen is. Een mager plot en een wat saaie eerste helft. Het tweede gedeelte is een stuk vermakelijker met aardig wat bloedvergieten en bruut geweld. Echter ontbreekt een echt dreigende sfeer hier en is het vaak hysterische acteerwerk van de slachtoffers verre van goed.

Indonesische slasher die lekker bruut en lomp is! Geen idee, wat het er toe zal doen, om een film af te rekenen doordat hij ergens anders zijn mosterd heeft gehaald? Het is veel meer het eind-resultaat dat telt en deze heeft genoeg eigen smoel om gewoon goed te zijn! Menig moderne Amerikaanse slasher kan, zelfs nog wat van dit filmpje leren! Oké de inleiding van het vriendengroepje is even doorbijten, maar als het eenmaal op stoom is, gaat het er ook echt voor! Het bloed vloeit rijkelijk, alhoewel de meeste gruwelijkheden dan weer wel net niet in beeld zijn gebracht. Maar de scènes met de kettingzaag en de zwangere vrouw die niet gespaard word, waren niet bepaald zachtzinnig. Daarnaast ging het hier dus om jongvolwassenen, in plaats van tieners, weliswaar is dat maar een klein detail maar je ziet het niet vaak binnen het (sub)-genre. Ondanks dat het misschien wat vragen opwerp was het wel verstandig dat The Mo Brothers niet te lang stilstaan ​​bij de details en het gewoon bij veel, bloed laten stromen, houden. De vondst van de film is Shareefa Daanish, die met griezelige intensiteit de moeder van het gezin Dara speelt. De Indonesische regisseurs laten zien dat ze evengoed in staat zijn om een genre-film te maken Eentje die in niets onder doet dan westerse pogingen.

Een Indonesische/Singaporese horrorfilm. Dat klinkt exotisch. Is het amper. Behalve de personages en misschien een beetje de entourage is er weinig exotisch aan. Als je de personages laat invullen door Westerse acteurs, is er nauwelijks verschil met een gangbare horror uit welk land dan ook.

Wel een goede zet als je wil concurreren op de internationale markt. De film doet niet onder voor vergelijkbare films van Amerikaanse en Franse makelij. Het is een brute film met veel kills die zijn bevrediging haalt uit spuitend bloed en het doorboren en afhakken van menselijke lichaamsdelen.

De opmaat voor het brute bloedbad duurt zeker een half uur en is tamelijk standaard. De les die de doorgewinterde horrorkijker al lang heeft geleerd, is niet bekend bij de ergerlijke personages in deze film. Die les luidt: “neem nooit een lifter mee. Zelfs niet als de lifter een aantrekkelijke vrouw is. Sla ook vooral een uitnodiging af om als dank een hapje te komen eten in een afgelegen landhuis, dat overduidelijk baadt in een verontrustende atmosfeer”. Het scenario is de personages onbekend. Zij bieden de vrouw een lift aan en nemen de uitnodiging aan. Als de personages de les wel ter harte hadden genomen, was er natuurlijk geen film geboren met een speelduur van meer dan 30 minuten. Dat was overigens geen ramp geweest.

Na een half uur houdt het slaapverwekkkende introotje op en worden de gore liefhebbers bediend. Gruwelijke folteringen en excessief geweld trekken aan het geestesoog voorbij. Van spanningsopbouw is geen sprake. Van oprecht meeleven met de aangeslagen personages evenmin. Een mysterieus uitdiepinkje van de setting gloort nog even beloftevol op, maar blijft in het larvenstadium hangen en verdwijnt al snel weer onder een tapijt van liters bloed.

Het slachtfeest vindt onder hoog tempo plaats. Op elk moment is er wel iemand onder erbarmelijke omstandigheden hartverscheurend aan het jammeren. De kijker wordt geen rust gegund. De film is een eentonige aaneenschakeling van gewelddadigheden en dat is verrekte vermoeiend.

Als je van bloederig hakwerk zonder veel context blij wordt, zit je hier goed. De rest van de mensheid houde zich hier verre van!

Bloed, zweet en kettingzagen

Macabre is een Indonesische horror met veel potentie, die er helaas niet altijd even goed uit weet te komen. Met name op het gebied van de gore wordt hier hoog gescoord en kijkers die hun horror graag extra bloederig hebben zijn hier aan het juiste adres. Het bloederige geweld is ook heel herkenbaar uit de Netflix Original The Night Comes for Us, die ook door een van de twee Mo Brothers geregisseerd is. Ook erg gaaf vond ik dat het hier niet slechts ging om een moordlustige familie ging en dat hun oorsprong een bovennatuurlijk tintje had. Met name het hoofd van het gezin, Dara, vond ik erg sterk neergezet.

Ondanks de sterke opzet vond ik wel dat het verloop vaak net te voorspelbaar was, inclusief de vele schrikmomenten en de toevoeging van een politieteam, die alleen maar dienden als slachtvee. Hoe vaak hebben we dit inmiddels al niet gezien? Maar goed in 2009, ten tijde van de release, was het misschien niet zo'n groot cliché als dat het nu inmiddels is.

Hoewel ik Macabre nooit echt spannend vond worden is de potentie van de Mo Brothers wel duidelijk zichtbaar. Er zaten ook een aantal sterke, op zichzelf staande scènes in die goed in elkaar staken en een enkele keer ook de nodige subtiele diepgang/kleine details lieten zien. Zoals het moment dat Dara een paar zinnen in het Nederlands spreekt, waarmee duidelijk wordt dat zij ook al in leven was ten tijde van de kolonisatie van Indonesië. Maar ook het woord MEAT wat op een van de nummerborden van de auto's opduikt. Tja, die laatste had ik zelf ook nooit opgemerkt als mijn vriendin niet Indonesisch was geweest en mij hier niet op gewezen had

3,0*

Wel een fijne slasher dit van Indonesische bodem. Indonesische films zijn niet vies van wat overkill en veel geweld. Als je er een creepy horrorsausje overgiet, dan krijg je zoiets. Het was me wel niet helemaal duidelijk hoe het plan van de geschifte familie in elkaar zat om onschuldige slachtoffers naar het huis te lokken. Was dit steeds dezelfde werkwijze als verloren gelopen vrouw?

Soit, vanaf de intrede in het huis voel je meteen aan de kille sfeer dat er iets niet klopt. Ik volg Woland ook in deze dat ik op een bepaald moment het even kwijt was wie nu wie de kop aan het inslaan was met al dat volk. Zeker toen ook de politie nog eens zijn intrede deed.

De moeder maakt veel indruk met haar creepy afstandelijke voorkomen. Maar die hele familie was koelbloedig stoïcijns. Veel bloed dat rond spettert, dat zeker, maar ook de algehele sfeer was prima waardoor deze film toch net boven de middelmaat uitstijgt. Wanneer het bloedvergieten begint, gaat het echt helemaal total loss. Leuk!

Een halfje eraf na herziening. Macabre is onmiskenbaar de beste film die het regisseursduo Kimo Stamboel en Timo Tjahjanto onder handen heeft genomen, maar het eerste uur was een stuk minder interessant dan ik me kon herinneren. Leuk is dat de eigenzinnige familie allemaal hun eigen persoonlijkheid heeft (ondanks dat ze dit iets te karikaturaal uitbeelden) en de protagonisten het zeer verdienstelijk doen. De zeer bloederige finale en indrukwekkend opgebouwde vormgeving leveren vervolgens de kers op de taart, al duurt het net te lang voordat de boel losbarst. Het is duidelijk dat de makers geen ongelimiteerd budget hadden en desondanks ziet Macabre er behoorlijk strak uit, maar het is toch iets te veel klokkijken voordat het plezier tevoorschijn mag komen.