Macabre (2009)

Behoorlijk bloederig deze film. Daar tegenover staat dat het verhaal langs alle kanten rammelt en hapert. Iemand wiens been en arm gebroken waren, staat op het einde toch nog te vechten en te lopen, etc. . Bovendien wordt er helemaal niets uitgelegd. Vanwaar dat Nederlands? Hoe komt het dat die vrouw zo oud kon worden? Welke geest oogst nu organen? Gaat het enkel om die organen? Etc.

De actrices zijn stuk voor stuk knappe dames, maar de overige acteurs vond ik soms toch tegenvallen. Neem nu die politie-eenheid, van welk rijstveld hebben ze dat stel boerenpummels geplukt? Ze kwamen totaal niet over als agenten. Toch valt er best wel wat te genieten ook. De gore is uitstekend en het verhaal verveelt niet.

Gemiddeld.

"An Absolute Bloodbath.'' ... '' !!!

Geweldige Horror uit Indonesië. "Macabre" mengt westerse horror met Aziatische Horror, maar mag zich onderscheiden van een onderscheiding!!! De liefde voor het genre waarmee The Mo Brothers te werk gaan is fenomenaal.

Deze film heeft wel een heel hoog À l'intérieur gehalte en enkele elementen uit Frontière(s), alleen jammer dat dat hoge niveau nooit echt gehaald wordt. Maar desondanks is het wel een vermakelijke horror met het nodige bloedvergiet.

Het simpele verhaaltje dient uiteraard alleen als kapstok voor de aaneengeschakelde scènes waarin het flink los moet gaan.

Echt spannend wordt het helaas nergens en veel gebeurt er nou ook weer niet. Ook is niet elk effect helemaal geslaagd. Het acteerwerk zelf kon er net mee door.

Gelukkig wordt dit ruimschoots goedgemaakt in het laatste halfuur waarin er een waar orgie van bloed en geweld plaatsvindt.

De moeder deed me trouwens wel erg veel denken aan Béatrice Dalle, ook de manier waarop zij La Femme heeft geportretteerd in À l'intérieur.

Kleine 3,5 sterren.

Zeer vermakelijke, bloederige horrorfilm waarbij het simpel verhaal toch wat hiaten heeft en vooral ook dat het verhaal rammelt langs alle kanten zoals Corcicus al heeft aangegeven.

Maar het kijkt allemaal vlot weg doorspekt met heel wat liters bloed. Toch valt de gore reuze mee.

Het acteerwerk is van de dames wel in orde, maar sommige acteurs vielen wel echt uit de boot.

Vooral die van de politie kon tellen

7/10

Kan er iemand vertellen waarom er een stukje Nederlands ( moeder van Maya zegt een paar woorden ) in voorkomt ?

Corcicus schreef :

Prima Indonesische slasher. Dat uiteraard weer standaard begint (groepje jongeren komen via een lifster ongemerkt bij een gestoorde familie terecht) en uiteindelijk gewoon weer lekker bloederig en goor uitpakt en ook op zijn Indonesisch bereid word. De regisseurs Kimo en Timo ( ) hebben ook overduidelijk hun inspiratie bij Inside vandaan gehaald, aangezien ook hier een zwangere vrouw het interessante mikpunt word van de psycho(s). Hoe de film verloopt hoef ik natuurlijk niet te vertellen want alles verloopt, zoals gezegd, weer op de ouderwetse wijze. Het begin rommelt nog wat aan, maar naderhand word het ook steeds goorder en heftiger en kan de slasher fan hier zijn hart ophalen. De oude ingredienten zijn ook weer ruimschots aanwezig: Manipulatie, liters bloed, ledematen, survival-horror, kettingzagen, emotieloze psycho's enz enz. Het acteerwerk is ook prima en Darah (de psychopatische moeder van het gezin) vond ik ook vrijwel net zo eng als La Femme uit Inside. Alleen die blik in de ogen al. Ook best bijzonder om te ondekken dat Darah vermoedelijk (door een hele oude foto) al meer dan 100 jaar oud is en dat het voor de regisseurs ook bedoeld is dat ze onsterfelijk is. Open einde?

Na The Raid is dit ook weer een aangename Indonesische verrassing.

PS: Darah spreekt zelfs een paar zinnen in het Nederlands in de film.

4,0*

Bruut bloedbad dat nogal wat tijd gebruikt om zich te bewijzen. De gebruikelijke set-up leidt tot een villa waar Dara de scepter zwaait en dan schiet al snel Béatrice Dalle's La Femme te binnen. Mevrouw Daanish komt nog redelijk in de buurt en haar kroost komt ook koel en creepy voor de dag.

Het ontspannen liedje van de slager is lekker gemeen en de Nederlandse taal een leuk detail. De toon van de film is wat wankel en het heeft al met al wat moeite om los te komen van z'n inspiratiebronnen, maar als het eenmaal zover is, is er geen houden meer aan. Voor gorehounds een must.

'Adam, zet de gereedschap klaar'

er wordt niet alleen nederlands gesproken, maar op de film op de diaprojector die de agent afspeelt zie je op het eind 3 nederlandse woorden , nu nog het verband ...

verder aardig filmpje zelfs een paar keer moeten lachen om die kale vent.

Zeer bloederige Slasher.Waar ook nog kort Nederlands in word gesproken.Film begint rustig maar gaat al gauw over in een Creepy sfeer en het bloed vloeit rijkelijk.........

Heel efficiente, creepy en bloederige Indonesische versie van Texas Chainsaw Massacre . Zeker niet volledig clichévrij deze horrorprent maar een reeks clichés weet men toch wel handig te vermijden.

Eli Roth van de fletse Hostelfilms zou hier naar moeten kijken: zo moet je een creepy bloederige horrorfilm maken.

Er komen nog steeds nederlandse woorden voor de indonesische taal!

Fantastische Horrorfilm!!!

Heel veel bloed,maar daar hou ik van.

Echt lachen met die pummels van de politie.

Echt een slechte neppe film

Toch een tegenvallertje.

Ik houd erg van horror films met veel gore en lekker bloederig, maar toch heeft dit filmpje mij niet echt kunnen vermaken. Vond het op één of andere manier allemaal best saai en langdradig.

Jammer, had iets leukers verwacht.

2,0*

Deel 2 komt eraan (wederom van The Mo Brothers):

The Mo Brothers are cookin’ up a sequel to ‘Macabre’ | cityonfire.com | Movie News & Developments

Vet hoor.....

Matige film over een groep vrienden die een vrouw naar huis brengen die overvallen is. Een mager plot en een wat saaie eerste helft. Het tweede gedeelte is een stuk vermakelijker met aardig wat bloedvergieten en bruut geweld. Echter ontbreekt een echt dreigende sfeer hier en is het vaak hysterische acteerwerk van de slachtoffers verre van goed.

In het kader van het tip-topper topic (top dit!) dit bloedfestijn opgezet. Het groepje vrienden is, uitgezonderd de kale, zo irritant nog niet. Al gaan de complimenten vooral uit naar de familie uit het huis. Heerlijk loco zijn ze met moeder als voornaamste lunatic. Fijn ook zijn die verrassend grappige momentjes die voorbijkomen. Ik denk aan zoonlief 2 die – award voor meest nonchalante introductie – net voor het eten de protagonisten komt vervoegen. Toch even een mindfuck voor deze vreemde passage, geholpen door mama en haar uitdrukkingsloze kop. Droger kan je het niet hebben en ik zou het, als invité, zeer vreemd vinden. Ook de spaarzame Nederlandse zinnen zorgen even voor een glimlach, mooi meegenomen in de verder sombere film.

Al moet het gezegd: we hebben alles reeds eerder gezien, waarbij idd vooral gelijkenissen met A l’Intérieur opvielen. Ik heb me goed vermaakt, maar een 4 is het mij niet waard. Al doet MACABRE nieuwsgierigheid opwekken naar wat Zuid-Oost Azië m.b.t. het horrorgenre nog meer in petto heeft.

Met dank aan jeroentjuhhhhh voor de tip.

Vette botte film.

Zie nu pas dat zij ook headshot gemaakt hebben.

Heerlijk bizarre film.

Vermakelijk filmpje dit. Elementen van A l'interieur en Frontiere(s) waren ook duidelijk zichtbaar. Ondanks een hoop bloedvergieten en brute moorden miste ik toch zo nu en dan de dreigende en beklemmende sfeer. Dat had vooral te maken met het matige acteerwerk. Had anders een topper kunnen wezen.

Dat ging weer lekker ? Jua die Indonesische actie n horror films hakken er toch vaak goed in. De sfeer die gecreëerd wordt is fijn, de gore en geweld mochten er ook zijn en de acteurs zetten hun rol voortreffelijk neer. Weinig op aan te merken.

Een splatter/slasher of hoe je het ook wil noemen uit Indonesië dat hadden we nog niet gehad (of althans ik had dit nog niet gezien). Een horror uit een exotisch land levert kennelijk al meteen dikke bonuspunten op hier ook al is er hier nauwelijks iets nieuws te vinden. Ze kopiëren van de Fransen die op hun beurt al kopieerden van de Amerikanen. Villains die moeilijk te doden zijn en maar terug blijven opstaan, soms over de top dan weer braaf en buiten beeld kills, veel geschreeuw,ruimte open laten voor een sequel. Dat je deze niet om het verhaal of goed acteerwerk moet kijken ok maar het is allemaal zo volgens het boekje. Het levert uiteindelijk een saai, inspiratieloos, voorspelbaar, spanningsloos werkje op met een berg van clichés. Slachtvee is dom en de villains hebben zoals zo vaak nul persoonlijkheid. Dit mogen we stilaan als mainstream gaan beschouwen.

Er zijn helaas nog genoeg landen die nog geen eigen Texas Chainsaw Massacre hebben.

Ik heb me goed vermaakt met deze film, die we eigenlijk al 100 keer eerder hebben gezien. Desondanks een goede score. Helemaal omdat ie ook nog eens uit Indonesie komt.

Indonesische slasher die lekker bruut en lomp is! Geen idee, wat het er toe zal doen, om een film af te rekenen doordat hij ergens anders zijn mosterd heeft gehaald? Het is veel meer het eind-resultaat dat telt en deze heeft genoeg eigen smoel om gewoon goed te zijn! Menig moderne Amerikaanse slasher kan, zelfs nog wat van dit filmpje leren! Oké de inleiding van het vriendengroepje is even doorbijten, maar als het eenmaal op stoom is, gaat het er ook echt voor! Het bloed vloeit rijkelijk, alhoewel de meeste gruwelijkheden dan weer wel net niet in beeld zijn gebracht. Maar de scènes met de kettingzaag en de zwangere vrouw die niet gespaard word, waren niet bepaald zachtzinnig. Daarnaast ging het hier dus om jongvolwassenen, in plaats van tieners, weliswaar is dat maar een klein detail maar je ziet het niet vaak binnen het (sub)-genre. Ondanks dat het misschien wat vragen opwerp was het wel verstandig dat The Mo Brothers niet te lang stilstaan ​​bij de details en het gewoon bij veel, bloed laten stromen, houden. De vondst van de film is Shareefa Daanish, die met griezelige intensiteit de moeder van het gezin Dara speelt. De Indonesische regisseurs laten zien dat ze evengoed in staat zijn om een genre-film te maken Eentje die in niets onder doet dan westerse pogingen.

Een Indonesische/Singaporese horrorfilm. Dat klinkt exotisch. Is het amper. Behalve de personages en misschien een beetje de entourage is er weinig exotisch aan. Als je de personages laat invullen door Westerse acteurs, is er nauwelijks verschil met een gangbare horror uit welk land dan ook.

Wel een goede zet als je wil concurreren op de internationale markt. De film doet niet onder voor vergelijkbare films van Amerikaanse en Franse makelij. Het is een brute film met veel kills die zijn bevrediging haalt uit spuitend bloed en het doorboren en afhakken van menselijke lichaamsdelen.

De opmaat voor het brute bloedbad duurt zeker een half uur en is tamelijk standaard. De les die de doorgewinterde horrorkijker al lang heeft geleerd, is niet bekend bij de ergerlijke personages in deze film. Die les luidt: “neem nooit een lifter mee. Zelfs niet als de lifter een aantrekkelijke vrouw is. Sla ook vooral een uitnodiging af om als dank een hapje te komen eten in een afgelegen landhuis, dat overduidelijk baadt in een verontrustende atmosfeer”. Het scenario is de personages onbekend. Zij bieden de vrouw een lift aan en nemen de uitnodiging aan. Als de personages de les wel ter harte hadden genomen, was er natuurlijk geen film geboren met een speelduur van meer dan 30 minuten. Dat was overigens geen ramp geweest.

Na een half uur houdt het slaapverwekkkende introotje op en worden de gore liefhebbers bediend. Gruwelijke folteringen en excessief geweld trekken aan het geestesoog voorbij. Van spanningsopbouw is geen sprake. Van oprecht meeleven met de aangeslagen personages evenmin. Een mysterieus uitdiepinkje van de setting gloort nog even beloftevol op, maar blijft in het larvenstadium hangen en verdwijnt al snel weer onder een tapijt van liters bloed.

Het slachtfeest vindt onder hoog tempo plaats. Op elk moment is er wel iemand onder erbarmelijke omstandigheden hartverscheurend aan het jammeren. De kijker wordt geen rust gegund. De film is een eentonige aaneenschakeling van gewelddadigheden en dat is verrekte vermoeiend.

Als je van bloederig hakwerk zonder veel context blij wordt, zit je hier goed. De rest van de mensheid houde zich hier verre van!

Bloed, zweet en kettingzagen

Macabre is een Indonesische horror met veel potentie, die er helaas niet altijd even goed uit weet te komen. Met name op het gebied van de gore wordt hier hoog gescoord en kijkers die hun horror graag extra bloederig hebben zijn hier aan het juiste adres. Het bloederige geweld is ook heel herkenbaar uit de Netflix Original The Night Comes for Us, die ook door een van de twee Mo Brothers geregisseerd is. Ook erg gaaf vond ik dat het hier niet slechts ging om een moordlustige familie ging en dat hun oorsprong een bovennatuurlijk tintje had. Met name het hoofd van het gezin, Dara, vond ik erg sterk neergezet.

Ondanks de sterke opzet vond ik wel dat het verloop vaak net te voorspelbaar was, inclusief de vele schrikmomenten en de toevoeging van een politieteam, die alleen maar dienden als slachtvee. Hoe vaak hebben we dit inmiddels al niet gezien? Maar goed in 2009, ten tijde van de release, was het misschien niet zo'n groot cliché als dat het nu inmiddels is.

Hoewel ik Macabre nooit echt spannend vond worden is de potentie van de Mo Brothers wel duidelijk zichtbaar. Er zaten ook een aantal sterke, op zichzelf staande scènes in die goed in elkaar staken en een enkele keer ook de nodige subtiele diepgang/kleine details lieten zien. Zoals het moment dat Dara een paar zinnen in het Nederlands spreekt, waarmee duidelijk wordt dat zij ook al in leven was ten tijde van de kolonisatie van Indonesië. Maar ook het woord MEAT wat op een van de nummerborden van de auto's opduikt. Tja, die laatste had ik zelf ook nooit opgemerkt als mijn vriendin niet Indonesisch was geweest en mij hier niet op gewezen had

3,0*

Lekker.

Macabre is een aparte en bij vlagen staalharde horrorfilm die ik sinds het MovieMeter K.O. evenement van 2 jaar terug al op het oog had staan. Vaak vind ik de recensies dat een film bloederig is overdreven gezien vooral de toon het geweld schokkender laat overkomen, maar deze film is inderdaad een splatter zoals we ze tegenwoordig weinig meer zien.

Toch is het niet perse de hoeveelheid bloedspetters die Macabre goed maken. Regieduo Kimo & Timo zetten namelijk vooral in op gestoorde personages en die vormen meteen de beste factor binnen deze film. De griezels die in het huis zitten lijken op eerste gezicht weinig gestoord, maar het aparte gedrag en vooral de houdingen, die doen het hem. Enkel Daanish was iemand waar ik even aan moest wennen.

Visueel ziet het er voor een tijdlang wat kaal uit, maar eenmaal de groep in het huis terechtkomt springt de film omhoog. De verlichting en het in beeld brengen van het huis is sterk gedaan. Kimo & Timo gaan misschien niet zo veel los als in hun vechtfilms, maar de rust gecombineerd met wat staalharde scenes weten een goede mix te vormen en zorgen ervoor dat deze film ten alle tijden vlot blijft.

Het tempo ligt niet altijd even hoog, maar eenmaal de poppen aan het dansen zijn sta je met deze horrorfilm garant aan een goed anderhalfuur aan vermaak. Het vermaak wordt er vooral ingehouden door de cast. Ik heb het al eerder benoemd, en het was ook nodig gezien de good guys wat saaier zijn. Het acteerwerk is niet slecht, maar van de goedzakken mis je toch wat extra's. Dat kan echter ook zo zijn omdat de bad guys zo apart zijn.

Perfect is deze film uiteraard niet, de film gaat nooit volledig los en de omgeving wordt enigszins verwaarloosd, maar het vermaakt voor een groot deel ondanks dat de aanloop weinig interessant is. Met Macabre bewijzen Kimo & Timo in ieder geval dat ze als regisseurs best wel talent hebben in meerdere genres, en dat is fijn om te weten, want dan kan ik de andere horrorfilms vanuit dit duo ook in de gaten houden.