Love and Death on Long Island (1997)

Een schitterende rol van John Hurt; hier als een "film-stalker op leeftijd"

John Hurt zelf is - zoals gewoonlijk - best goed als de stoffige schrijver, die op z'n oude dag door het toeval geconfronteerd wordt met de buitenwereld en er dan achter komt dat hij homosexueel is. En niet zo'n beetje ook. Helaas: de film heeft een paar aardige momenten, doet hier en daar wat denken aan Being There, maar haalt dat niveau geen moment. Niet leuk genoeg voor comedy, niet serieus en geloofwaardig genoeg voor drama. En denk niet dat het verderop in de film beter wordt: dat wordt het niet.

**

John Hurt daar heb ik niets op tegen. Hij speelde zelfs heel goed. Maar.... hij is de film onwaardig. Hoe moet ik me dit voorstellen? Een stalker op leeftijd die naar Long Island gaat om zijn idool te ontmoeten. Een idool die daadwerkelijk uit de lucht komt vallen. Ongekend oppervlakkig en niet grappig. Vanwege John Hurt nog 2,5*

Inderdaad vooral door John Hurt de moeite waard. Kon naar deze film in elk geval beter kijken dan naar Visconti's Death in Venice waar dit toch een soort moderne versie van is. Die vond ik vrij saai en te broeierig en dat is deze film niet. Al is het in deze film wel tamelijk ongeloofwaardig dat Hurt als aanvankelijk stijve Brit ineens zijn zinnen in het geheel niet meer de baas kan. Hoewel, hij heeft nog steeds het besef dat hij met sommige zaken (die oppervlakkige glamourtijdschriften) niet voor de dag moet komen. Hier zijn dan ook wel wat grappen te vinden. De tegenstelling tussen intellectuele Brit en oppervlakkig Amerikaans idool is leuk neergezet.

John Hurt en Jason Priestley zijn perfect gecast in een film die alles wat hij wil meegeven voor mij toch allemaal niet waar kan maken.

2.5*

Vanaf 13 juli te koop in de winkels op DVD.

Een soort 2e rangs Death in Venice, maar ondanks dat toch nog vrij goed. Priestley is de beeldschone jongen op wie Hurt, niet bepaald moeders mooiste en dus een mooi contrapunt, verliefd wordt en door geobsedeerd raakt.

Het was wel leuk geacteerd allemaal, maar het was... nogal saai. Het ging nergens over, of tenminste niet over iets waar ik het nu van inzie om er een complete film aan te wijden. Het is geeneens een stalker te noemen, maar meer gewoon een ontzettend slimme fan.

Een onconventionele film. John Hurt speelt voortreffelijk de geobsedeerde schrijver.

Ik vond het een geweldige film, eentje met eerder een erg subtiele humor. Ik zat niet luidop te lachen, er was zelfs amper een glimlach te bespeuren, maar toch had ik het gevoel dat er humor inzat, eentje die je niet vaak terugvindt.

En ja, je kunt 'm saai noemen, maar dat kun je ook zeggen over films van David Lynch of Gus Van Sant, je moet echt in de stemming zijn om zo'n films te bekijken. Het is in ieder geval geen Terminator of Lethal Weapon.

Love and Death on Long island is inderdaad niet grappig genoeg om een komedie te zijn en niet serieus genoeg om het als drama te bestempelen, maar dat wilt niets zeggen over de kwaliteit van de film.

Het is goed geacteerd, prachtig geregisseerd en zeker de moeite waard om eens te bekijken, als je in de stemming bent tenminste.

Rustig voortkabbelende film met een voortreffelijke John Hurt als wereldvreemde schrijver die opleeft wanneer hij per ongeluk de jonge filmster Jason Priestley op het witte doek ziet.

De situaties waar Hurt vervolgens in verzeild raakt, hoe klein en terloops ook, zorgen voor wonderlijke humoristische momenten.

Het verhaal over een eenzame man die hevig verlangde naar de jeugd had een subtiele homoseksuele boventoon en leek een variant te zijn op het bekende 'Death in Venice'. De regisseur had zeker gevoel voor zwarte humor en gaf de personages zeer ruim de tijd om zich te ontwikkelen. John Hurt paste naadloos in de rol van de wereldvreemde intellectuele schrijver. Ik heb zeker niet alles begrepen, maar waarschijnlijk was dat ook niet de bedoeling, vooral omdat zaken bewust op de achtergrond bleven en een aantal zich afspeelden op de grens van het absurde.