The Last Song (2010)

I'd rather drink my milkshake than wear it


Precies wat ik verwacht had dus. De verfilmingen van Sparks beginnen een beetje een zekerheidje te worden, die man is een magiër. The last Song is mijn favoriete boek of all time en dan eindelijk de verfilming gezien. Nou ja verfilming, hij schreef het filmscript eerder dus dat gaat ook niet helemaal op. Wel is het te merken dat dit zijn eerste script is, echt vloeiend wil de verhaallijn nog niet. De sleutelscenes staan als een huis maar de scenes weet ie nog niet vloeiend in elkaar over te laten lopen maar dat maakt hij ruimschoots goed met de magie die hij overbrengt. Wat weet hij cliche's effectief te brengen, iets wat een man als Frank Capra ook enorm goed beheerste. Maar nu terug naar de film.


Heerlijke cast trouwens. Geen top acteurs maar wel allemaal zeer solide vertolkingen. Kinnear is erg sympathiek en dat past perfect bij zijn rol, Hemsworth is erg charismatisch, de humor komt van Coleman en ja Cyrus is gewoon een zeer aandoenlijke meid. Mooi en erg lieve maniertjes. Heel de cast levert een solide performance af maar de troef zit 'm, net als in The Notebook trouwens, in de chemistry tussen de twee lovebirds in de film. Ook deze twee vielen als een blok voor elkaar on set en dat lijkt van onschatbare waarde te zijn in een romantische film.


Enorm veel raakvlakken met het boek, al hebben ze door het gebrek aan tijd de randzaken eruitgehaald en dat is een goede keuze geweest. Al miste ik wel wat zaken zoals het vreemdgaan Ronnie's moeder, wat toch wel key event was maar goed dat is maar een klein punt. De romance tussen Cyrus werkt gewoon goed, door die eerder genoemde chemistry. Heerlijk om die twee on screen bezig te zien. De kracht van the Last Song zit 'm vooral in het feit dat dit gewoon een lekker zoete romantische film lijkt maar die in het laatste half uur volledig omslaat. Komt totaal onverwacht.


Erg mooi laatste halfuur, een echt tear jerk slot en Kinnear en Cyrus spelen daar echt de pannen van het dak. Ingetogen, ontroerend en hartverscheurend. Sowieso is de thematiek al erg zwaar natuurlijk. De momenten die ze samen hebben zijn echt hartverwarmend en hartverscheurend tegelijk. Dat Cyrus enorm veel talent heeft op komedie vlak liet ze al zien in Hannah Montana maar hier laat ze ook zien dat ze weet te ontroeren, die juiste snaar weet te raken. Haar aandoenlijkheid helpt daar ook bij.


Ik keek hier al een tijd naar uit en de film weet niet teleur te stellen. Alleen jammer dat in deze theatrical version flink geknipt is, ik hoop dat de scenes die je in de trailer zag alsnog op de dvd te zien zijn. Al met al een heerlijk romantisch drama op een manier hoe alleen Sparks dat kan brengen. Nu ik de film gezien heb kan ik eindelijk zeggen dat die IMDB score echt belachelijk is en het lijkt me duidelijk dat dit anti Cyrus stemmen zijn, trieste boel. Al met al erg genoten en ik kijk er naar uit om 'm snel weer eens te zien, dan in DVD kwaliteit.

@Naomi Watts

ik weet niet welke film jij gezien hebt.... en ik snap absoluut niet hoe je 'the notebook' überhaupt durft te noemen als vergelijkingsmateriaal...

maar het is zeker niet die film die ik zag.

1. enorm slap verhaal, een meisje die haar vader gaat bezoeken (waar ze enorm pissed op is omdat hij haar moeder heeft verlaten). ze komt een jongen tegen waar ze arrogant tegen doet, even later wordt ze verliefd op de jongen, ook met haar vader draait alles bij en dan als 'klap op de vuurpijl' NOG een verandering! vader wordt ziek, ze maakt het uit met de jongen, de vader gaat dood en ze is weer terug bij de jongen... (het zou voor onze amerikaanse vrienden haast te moeilijk worden om van het normale concept ('iets slechts -> flm -> iets goed') over te stappen naar iets 'compleet nieuws' ('iets slechts -> iets goeds -> iets slechts -> iets goeds'). dat is immers 2 keer(!) zoveel informatie om te verwerken!

2.slechte acteerprestaties. mijn god wat erger ik me dood aan de overrated acteer (en vooral ook muziek!) prestaties van die miley cyrus. een disneysterretje zou niet een half romantische film moeten proberen te maken. nee, ik zeg niet dat het genre me niet ligt, maar ik heb me groen en geel geërgerd aan miley cyrus en haar 'hot friend' liam.

3. overbodigheden in de film... deze film had spreekwoordelijk drie keer zo kort kunnen duren als ze alle onzinnigheden (zoals alleen al haar 'vriendin' (blaze)) eruit hadden gelaten.

begrijp me niet verkeerd, ik stem niet laag omdat enkel de actrice me niet ligt. het is puur een optelsom van een verhaal dat al slap is, dat vervolgens zielig proberen te maken door maar gewoon even een ernstige ziekte in de film te brengen (wat ik overigens echt enorm slap vind), meng dat met slechte acteerprestaties ('oeps, ik stoot je milkshake om') irritante muziek en je hebt een prutwerk...

ik heb deze film van begin tot eind gekeken, dus ik heb het verhaal wel helemaal gevold, maar deze film wist mij echt absoluut niet te boeien.

ik zal nog 2 sterren geven voor de bepaalde leuke momentjes en omdat ik hem toch heb weten af te kijken, maar deze film zal niet bij mij op de plank komen.

Heerlijk!!

Zeer verrast door dit ontzettend aandoenlijke en overtuigende werkje waarin Cyrus weet te schitteren. Gelukkig doet ze dit niet in haar eentje en weet de chemie tussen de cast een hoop extra te doen, van een originele insteek of structuur hoef je het iig niet te hebben.

Eerste uur is erg luchtig, fijne humor en natuurlijk Cyrus die écht heel hot is. Het is door deze toon erg opvallend hoe goed de positieve lijn wordt doorgezet wanneer de film een veel serieuzere wending neemt. Goed om te zien dat ze ook daarin zwaar weet te overtuigen.

Het gooit er flink wat clichés tegenaan. In dit geval vooral een goed iets aangezien er leuk mee om is gegaan. De chemie weet er een hoop van te verbergen en de fun zit er constant goed in, de heerlijke soundtrack weet het geheel alleen nog maar fijner te maken en had ik al gezegd dat Mily hot is ?

Het moge duidelijk zijn dat ik weinig tot niets negatiefs heb op te merken over The Last Song, als het iets zou zijn is het vooral het gebrek aan creativiteit, maar hoe kan ik dat nou zwaar wegen wanneer de rest dat prima bedekt?

We're not perfect

any of us.

We make mistakes

we screw up.

But then we forgive

and move forward.

Wauw. Lang geleden dat ik zo heb liggen snikken bij een film. Ik ben nog steeds helemaal flabbergasted ervan. Dat komt écht niet vaak voor.

Wat begint als een typische zomerromance die we kennen uit 100 andere films, wordt het gaandeweg een prachtige, krachtige en vooral emotionele film. Zou ik dan ook nog echt Miley leren te waarderen? Ja. Na het zien van deze film sta ik anders tegenover haar. Ze is geen ontzettend vriendelijk of sympathiek meisje, en soms heeft ze nog steeds een heel raar lachje of mondje.. maar what the hell, ze heeft charisma, daar kan niemand omheen.

En dan hebben we Liam Hemsworth. O, o, o.... Wat een snoepie. De chemie spat overduidelijk van het beeld. Twee mooie mensen op een prachtig strand, vol met zon, zee en plezier.. Maar zo oppervlakkig is het allemaal niet.

The Last Song heeft een dieper verhaal. Niet alleen maar gezwijmel, maar je ziet ondanks het opbloeiende liefdessprookje ook de harde werkelijkheid aan bod komen.

Prachtige vaderrol van Greg. De band tussen hem en zijn kinderen komt zo natuurlijk en echt over, je zou bijna denken dat het echt bloedverwanten zijn. Perfecte casting dus. Nergens wordt het ''over the top'' of ongeloofwaardig, de liefde voor zijn kinderen spat van het beeld en de twijfel ook: ''Doe ik het allemaal wel goed?''. Ook de scenès tussen Ronnie en haar kleine broertje zijn prachtig. De ene keer is hij een kleine etterbak, maar ook die twee groeien steeds meer naar elkaar toe en weten een intense band op te bouwen. Wederom: prachtig.

Als ik toch een punt van kritiek aan moet dragen, is het de balans tussen humor en drama. Het valt allemaal net te zwaar, waardoor het geen luchtig liefdesverhaal is. De grappen vond ik dan soms ook een tikkeltje misplaatst. Maar voor de brede doelgroep, voornamelijk de zwijmelende tienermeisjes, is dit natuurlijk wel een nodige toevoeging. Misschien ben ik gewoon wat te oud en zie ik dit niet meer als ''komedie''.

Een dikke 4.0* die misschien nog oploopt naar een 4.5*. Ben zo ontroerd door deze film, ben benieuwd hoe lang dit magische verhaal me nog bijblijft. Je zou bijna weer gaan geloven dat sprookjes écht bestaan...

Ben niet zo'n Cyrus-aanhanger en moest dan ook even het eerste half uur doorbijten, want ik ergerde me behoorlijk aan haar. Ze komt soms een beetje mannelijk over en daardoor ook behoorlijk afstandelijk.
Maar dat werd wel beter naar mate het verhaal vorderde. Ze deed het helemaal niet zo onaardig.

Ik vond het 1e uur niet om door te komen en dan opeens die mooie dramatische ommekeer die ik absoluut niet meer had verwacht.
Ik ben meer van het genre Drama dan Romantiek en dus kreeg ik uiteindelijk toch nog wat ik wou.

Juist omdat het zo onverwachts kwam raakte het me ook meer. Je kan gemeen tegen je ouders doen, maar op het moment dat het tot je door dringt dat ze er op een dag gewoon niet meer zullen zijn, ga je pas echt inzien wat belangrijk is. Dat kwam erg goed over allemaal.
Ook het zoontje speelde geweldig. Het verdriet leek heel echt.

Minpuntjes:

Het zijverhaal van haar "vriendin" en die zogenaamde arme bad guy. Had er helemaal uit gelaten kunnen worden. Voegde niks toe aan het verhaal.

Cyrus die na wat zal het zijn?? 2 weken al zegt "I love you". Het is eng als iemand dat tegen je zegt na 2 weken en ook niet normaal.

Cyrus die af en toe wel heel vreemd/bot reageert op haar vriend die eigenlijk de hele film een soort supervriend is.
Dat soort gasten lopen echt niet rond op de aarde. Dat ze hem dan juist afstoot op het moment dat hij zijn vriend de waarheid laat vertellen over de brand was een redelijk vaag moment. Hij hoeft toch geen sorry te zeggen of zijn beste vriend te verraden?

Verder gewoon een nette film, een mooie omgeving, leuk die piano-muziek, waardoor haar muzikale talent toch nog ietwat naar voren komt. 3 sterren.

Wat een vre-se-lijk stukje voorspelbaar melodrama was dit zeg. Maar ik ben erin getrapt! Ja, eerlijk is eerlijk; ik heb best genoten van deze The Last Song. Leuk.

Het einde zie je al van mijlenver aankomen, de cliché's vliegen je om de oren, de film wrikt zich soms in wat vreemde bochten om naar het einde toe te werken (die domme reacties van Cyrus tegenover haar vriend), maartoch... ik ben zo nu en dan wel te porren voor een lekker oversentimenteel filmpje. Vanavond dus ook wel. Blijkbaar.

Cyrus doet het goed, was niet echt bekend met haar, maar het beeld wat ik van haar had is bij deze wat aangepast - in positieve zin. Kinnear, Hemsworth en Coleman doen het ook goed en er is een fijn staaltje chemie aanwezig tussen de vier. Het werkte hier allemaal prima. Een aantal emotionele momenten wisten zélfs (bijna) te ontroeren.

Jammer dat het kwa scenario, verhaal, etc. totaal niet bijzonder is; eigenlijk gewoon door de mand valt. Gelukkig is het allemaal érg mooi en meeslepend gemaakt.

Wat een meevaller! Ik had er niet veel van verwacht, wat waarschijnlijk erg goed is geweest.

Wist niet veel over Miley Cyrus en wat me vooral aan haar opviel waren haar stem (zo laag!) en haar pruil-lipje, dat laatste begon me op een gegeven moment toch wel echt te irriteren...

Maar verder vond ik het een lekkere, romantische film voor zo af en toe. Geen barre-slechte acteerprestaties kunnen ontdekken waardoor ik toch wel goed in het verhaal zat. Jammer was dat de film in de tweede helft een beetje inzakte naar mijn idee, het begon gewoon goed, keek lekker snel weg en toen werd het wat minder. Het leek alsof het allemaal wat opgerekt moest worden. Verder was het uiteraard voorspelbaar, maar hee! Ik heb me vermaakt!

3,5*

Hmmm ben het toch wel redelijk eens met de Veronicagids, de rol van Cyrus is zo af en toe sympathiek. Echter is ze heel vaak ook gewoon te vervelend voor woorden en ontbreekt het haar aan enige vorm van inlevingsvermogen. Dat is toch iets waar ik doorheen moest komen, vooral het eerste half uur. Wat volgt is een extreem zoet uur, Cyrus ontmoet het perfecte vriendje, zo perfect dat ik er van moet kotsen. De beste jongen werkt, is vrijwilliger bij een soort van dolfinarium, is romantisch, heeft rijke ouders en hij gaat naar een goede universiteit.

Overigens zijn alle personages ook wel weer erg typisch en zitten er te geforceerde vriendschappen in de film die ook weer niet goed worden uitgewerkt. Zo werkt bijvoorbeeld dat hele zijplotje met die Braze voor geen meter, barslecht uitgewerkt en bevat ook geen enkele diepgang.

Om tegenwicht aan dit soort overvloed aan zoete momenten te bieden worden er "traumatische" ervaringen in de film gestopt. De broer van Will, Mikey is overleden, wat zorgt voor een nare sfeer in zijn gezin. Iets wat overigens verder totaal niet wordt uitgewerkt in de film. Waarom stop je zoiets dan in een film? Om even te laten zien dat ook de perfecte jongen het niet altijd makkelijk heeft? Laat het maar weg wat mij betreft.
Ook lijdt de vader van Ronnie(een goede rol van Kinnear) lijdt opeens aan kanker, iets wat een hype lijkt te zijn in films. Gooi er een ziekte in en je hebt de tranen automatisch al vloeien. Het werkte bij mij averechts.

Teveel zoetigheid wat afgewisseld wordt met extreem harde situaties. Dit mixt heel slecht en zorgt ook voor een wisselvallig product.
Toch behoorlijk jammer, want je ziet wel dat het met zorg, aandacht en vooral ook kwaliteit is gemaakt. Daarom is het ook jammer dat het verhaal alle kanten op gaat, geen goede lijn vast kan houden en teveel zijplotjes bevat die er totaal niet toe doen voor het hoofdverhaal.

2*

Heb deze film bekeken met mijn vriendin en ook ik heb zelfs een traantje weggepinkt. Mooie en aangrijpende film wat ik zeker niet had verwacht. aanrader voor met z'n tweetjes te bekijken.

4.0

dit is een tienerfilm. als volwassene vond ik het tenenkrommend, dus heb ik de film niet afgekeken. naar mijn mening acteerde, klonk en leek miley cirus op een viswijf...

Ik vond een mooie dramafilm...

Prima verhaal...

Af en toe tienerfilm, maar ook voor volwassen...

Prima acteerwerk...

Zeker een enige leuke babyschildpadjes...

Erg sentimentele film met redelijk acteerwerk, mooie beelden en leuke schildpadjes. Het grote probleem van deze prent is de voorspelbaarheid en vooral de geforceerdheid.

De zwakste schakel is wat mij betreft Cyrus. Het meisje ziet er mooi uit en zal waarschijnlijk goed liggen bij een groot publiek maar ze is volstrekt ongeloofwaardig in deze rol. Of ze nu zingt of acteert het is beide erg matig en deze film is hier een goed voorbeeld van.

Voor de fans van Cyrus zal dit echter een prachtfilm zijn.

Matig.

Eigenlijk hou ik wel van dit soort drama's en meestal krijgen dit soort verhalen altijd wel een 4 of meer sterren. Bij deze film dus niet. Ik vond het verhaal heel mooi, de setting was heel passend, de sfeer zat ook helemaal goed. Maar het acteerwerk vond ik toch iets minder. Ik dat Cyrus wel heel erg haar best doet om emotie over te brengen maar ik vond het toch allemaal best behoorlijk fake overkomen.

Vooral haar "ik ben een dwarse tiener" act kwam niet zo heel sterk op me over. Ook krijg ik niks mee van de transformatie van dwarse tiener naar een meisje die weer een band met haar vader opbouwt en het geluk vind bij een jongen. Het was me allemaal toch te abrupt. Vader vond ik ook erg weinig emotie tonen in zijn tijd van ellende en ziekte. Het was allemaal erg vlak. Maar toch, het acteerwerk was nou ook weer niet de hele tijd slecht en ook niet zo heel tenenkrommend dus over het algemeen gezien is dit toch nog wel een prettige film om naar te kijken.

Eigenlijk hetzelfde verhaal als de film "Dear John" maar nu met tieneridool sletje Miley Cyrus. Behalve dat ze acteert in deze film zijn ook een aantal zogenaamde sentimentele liedjes (vreselijk overig) van haar verwerkt in deze film. Ze deed het overigens nog niet eens zo slecht in deze film. Heb je "Dear John" gezien dan weet je ook precies hoe deze film zal verlopen. Ondanks het hoge drama/romantiek gehalte biedt deze film weinig nieuws.

Hierboven zegt iemand ergens dat men Miley Cyrus liever muziek ziet maken. Ik persoonlijk zie haar liever eens in de playboy staan

Nog best goed.

Ik heb al vaak grappen gehoord over Miley Cyrus, zowel op internet als in real-life; ik kende haar eigenlijk helemaal niet, dus had ook niet veel last van vooroordelen of andere kraak-kijkbeurten-ideeën. Echter zegt het plot al genoeg, toch maar aangezet. Alles verdient een kans.

The Last Song is een prima onderhoudend filmpje, nergens vernieuwend, intens of in ook maar enige vorm uitdagend. Een paar mooie zonsverduistering scènes en je zit al lekker in de notebook-sfeer, en daar is op zijn tijd niets mis mee, want het werkt uitstekend in deze film. Hoewel je overal je twijfels bij kan zetten, heb je toch druk om de film af te kijken. En in die zin is de film gewoon geslaagd, hij laat het je toch als een soort ervaring meeleven. Je moet er voor vallen, maar goed... dat kan ik wel. Eens in de zoveel tijd een lekker sentimenteel dramatje is precies waar ik behoefte aan had.

Toch heeft de film te veel minpunten, zo is dat broertje op het zachts gezegd HEEL irritant. Ik kan best begrijpen dat op zijn leeftijd deze prestaties goed zijn, maar dat wil nog niet zeggen dat zijn rol niet veel te hoog gegrepen is. Of ook maar voor een andere leeftijdgenoot. Wat een belachelijke rol was dit, ik had hem liever helemaal niet gezien, dan was het verhaal veel beter naar voren gekomen. Dan hadden we een veel mooiere situatie i.p.v. deze geforceerde broer-zus-band. Dan kaart ik ook nog even het ongelofelijk saaie script maar aan, werkelijk niets is vernieuwend. Onbegrepen dochter, rijk jochie wat wordt gecommandeerd, kanker en al die andere rotzooi over ''perfectie en liefde'' (wat een goedkoop onderwerp , zeker de benadering) is eigenlijk gewoon beschamend. Dat hier veel mensen intrappen, waaronder ik ook, is gewoon een geluk en waarschijnlijk gewoon een recept van Hollywood: als filmmaker mag je dit echt niet serieus gaan ten toon stellen. In die zin zou ik het een dikke 0,5 moet geven. Maar toch is het vermakelijk, sentimenteel en pakt het je (HEEL LICHT!):

3 sterren

Miley Cyrus kan het maar beter bij zingen houden, want acteren lijkt niet echt voor haar te zijn weggelegd. De hele film heb ik me aan haar acteerkunsten lopen ergeren. Ze deed vast wel haar best, maar de bedoelde emoties kwamen er gewoon niet uit. Zeer jammer.

De 2* die alsnog geef, is te danken aan Greg Kinnear. Het is erg knap dat hij nog zo goed weet te acteren in de scenes met Miley Cyrus (en dat zijn er veel). Hij weet de emoties die de vader van Ronnie zou voelen goed over te brengen.

Best aardig filmpje, romantiek gecombineerd met drama, volwassen worden en een eigen start maken in het leven. Miley Cyrus doet het daarbij best leuk als opstandige tiener. Niet al te zoetig gelukkig - hoewel dat er af en toe wel rakelings langs komt, komt er net op tijd steeds weer wat drama tussen. Toch is het script wel verreweg het zwakste punt, er worden net wat teveel clichés bijgesleept. Had de film een hoop goed gedaan als dat net wat minder geweest was.

Helemaal niks. Een film die meester is in het open deuren intrappen en gaat van cliché naar cliché. Een verfilming van Goede Tijden Slechte Tijden zoals iemand het hiervoor al aanhaalde... Tel daarbij de vreselijk irritant Miley Cyrus - met haar stem - bij op en je hebt een baggerfilm.

Beduidend minder dan films als The Notebook en Dear John die stuk voor stuk betere acteurs en verhaallijn kende.

Ik begon zonder verwachtingen de film te kijken. Het boek heb ik niet gelezen. De cast kende ik slecht. Ik kende Miley alleen van Hannah Montana en daar vond ik haar acteerprestaties wat onder de maat... (Overigens wel een van de betere Disney kindsterren van haar generatie, vergeleken met bijvoorbeeld een Selena Gomez).
Ik snap de veel te lage imdb score ook niet echt. Het zal wel komen door een collectieve Amerikaanse aversie tegen Miley Cyrus, die de laatste tijd niet meer zo braaf schijnt te zijn.
Maar sjonge, ze heeft me heel erg verrast zeg! Haar acteerprestaties vond ik erg goed, zelfs tot in bepaalde kleine details. Ze speelde Ronnie heel overtuigend en liet zien dat ze haar Hannah Montana rol is ontgroeid.
Liam deed het ook niet verkeerd en is natuurlijk een erg aangename verschijning.
Bobby Coleman steelt echter de show. Wat een talentje!

Een denderend plot is er niet. Maar dat vind ik ook niet nodig. De film ademt sfeer en doet iets met je.

Het mooie en het rauwe van het leven wordt mooi verwerkt. De film kent veel extremen. Gelukzalige momenten, maar ook intens trieste. Ik heb de halve film met traanogen gezeten...
Ik vind het heel mooi hoe de muziek in de film is verwerkt.
Zelf speel ik piano en ik heb ook zo'n muzikale band met m'n eigen vader, die ook leraar en componist is. Ik kon daarin zoveel herkennen, die speciale vader-dochter verhouding. Misschien dat de film me daarom ook zo raakte.
En dan de begrafenisscène... Huilen! Miley heeft me echt bij de keel gegrepen.

De film zit boordevol clichés, dat is waar. Maar ik vind het nergens irritant worden. Het verhaal grijpt je bij de keel en er zitten wendingen bij die wat wrang aanvoelen.

Er zitten hele mooie dialogen in met weer mooie Sparks-oneliners die je kippenvel bezorgen.

De film heeft me echt diep geraakt, nogmaals, misschien ook door persoonlijke herkenningsmomenten.
Ik ben fan! Ik hoop snel meer te zien van acteurs uit deze cast.

Een welverdiende 5*

The Last Song is precies een film die ik uit mezelf niet zou kijken, maar die ik omwille van de gezelligheid toch bekeken heb. Het eerste half uur was erg zwaar omdat ik me zeer ernstig liep te ergeren aan de volstrekte overdosis sentiment. Toen ik later zag dat het een verfilming van Nicholas Sparks was, viel het kwartje. Hoe dan ook, na ongeveer een half uur werd het een sport om te voorspellen wat de volgende wending zou zijn en dát was dan wel weer heel erg leuk. Verbazingwekkend hoeveel ik letterlijk heb weten te voorspellen (vader is echt ziek ook al zegt hij eerst van niet, vader sterft terwijl dochter zijn compositie speelt, jongen keert terug op begrafenis vader). Elke seconde van deze film schreeuwt 'CLICHÉ!'

Aan de andere kant begrijp ik wel dat er mensen zijn die juist van dit soort films houden. Bovendien wil ik een film ook niet alleen op het verhaal beoordelen, hoewel dat voor mij wel het zwaarst meetelt. Miley Cyrus viel me heel erg mee (ik had eigenlijk meer een soort Disneyfilm verwacht met Miley Cyrus die door zingen de weg naar huis/vader/liefde hervindt) en haar personage kwam af en toe mooi cynisch uit de hoek. Liam Hemsworth is prettig om naar te kijken, maar verder maakt hij niet bepaald indruk. Toch vind ik dat de acteurs wel alles uit het verhaal halen. Dat verhaal ligt mij echter helemaal niet, en als ik alleen was geweest had ik deze film tenenkrommend gevonden en misschien zelfs afgezet (wat ik vrijwel nooit doe). Nu had ik alsnog een leuke avond, maar niet vanwege de kwaliteit van de film, en daarom kan ik geen voldoende geven. 1,5 ster.

Matige film waarin een wat rebelse tiener de zomer doorbrengt bij haar vader en een leuke jongen ontmoet. Een nogal zoetsappig en melodramatisch verhaal met clichématige personages en vaak dik aangezette muziek. En aangezien dit een Nicholas Sparks-verhaal is, weet je van tevoren dat er weer iemand zal overlijden. Niet vervelend om te kijken (vooral ook door Miley Cyrus), maar toch net geen 3.0 sterren.

Deze film schetst een interessant verhaal over een tiener, die te maken krijgt met allerlei struikelingen.

De nogal cynische en ongeïnteresseerde ( Miley cyrus) ,krijgt in deze film te maken met ziekte, misdaad, liefde, maar vooral muziek. Deze dingen doen haar houding drastisch veranderen. Ze krijgt hierdoor een totaal andere kijk op het leven. De film laat zien hoe je als tiener op kunt groeien, en hoe dat niet altijd even makkelijk hoeft te zijn. Erg vermakelijk naar mijn mening.

The Last Song

Redelijk sterke dramafilm. De acteerprestaties zijn redelijk en het verhaal maakt zeker indruk. Cyrus vond ik goed alhoewel ze als opstandige puber beter is dan wat later in de film wanneer het drama wordt opgevoerd.

Kinnear en Hemsworth zijn ook goed en ik durf zelfs te zeggen dat Cyrus en Hemsworth best een leuke chemie hebben. Het is een Sparks film dus uiteraard moet er een dramatische twist in het verhaal zitten en die komt wel even binnen. The Last Song is soms een beetje clichématig maar daar hebben meer films last van. Mooie film om een keer gezien te hebben.

Ik kan mij voorstellen dat sommige mensen zich kunnen ergeren aan Cyrus, met name haar uitdrukking die vaak nogal eentonig is. Toch vind ik dit persoonlijk haar beste film. Mocht je dit al niks vinden, kan je de rest van haar zeer waarschijnlijk beter links laten liggen.

De film neemt je eigenlijk gelijk mee naar de kern, de problemen met haar vader. Er zijn veel herkenningspunten in te vinden voor tieners en hun relatie met hun ouders, prima uitgewerkt. Toch is het jammer dat het nergens écht verrassend uit de hoek komt. Het is weliswaar geen film die je na 5 minuten al volledig hebt uitgestippeld, maar vrijwel alles bedenk je je al wel voordat het daadwerkelijk gebeurt.

De acteerprestaties zijn over het algemeen prima. Hemsworth ken ik alleen van horen zeggen en moet eerlijk zeggen dat ik de hele heisa niet begrijp. Ik zie niet zoveel in hem, qua uiterlijk dan. Dit neem ik uiteraard niet in mijn beoordeling mee, zijn prestaties waren prima. Het leek alsof Cyrus er even in moest komen, want in het begin was haar gezichtsuitdrukking inderdaad wat monotoon. Naarmate de film verder vordert, komt dit gelukkig allemaal wel beter uit de verf. De enige die ik zeer ondermaats vond was Chaikin, die de rol van Blaze vertolkte. Gelukkig kwam ze niet extreem veel voor in de film.

Het is een goed onderhouden film, die soms iets meer buiten de lijntjes had mogen kleuren. Het einde was natuurlijk wel heel erg voorspelbaar, maar dat kan deze film prima hebben. Al met al een ruime voldoende, 4*.

Wat een treurnis! Deprimerende film over de beslommeringen van een rebelse, chagrijnige tiener tijdens haar zomervakantie bij haar terminaal zieke vader. Miley Cyrus kan aardig zingen, maar bij het uitdelen van acteertalent heeft ze volgens mij ver achteraan gestaan.