Le Père de Mes Enfants (2009)

Nog nooit eerder vertoond. Daan is weggelopen tijdens een film. Ik zal me onthouden van stemmen, maar zoiets belachelijks heb ik gewoon nog nooit gezien. Familie filmpjes van een Frans upper-class gezin afgewisseld met shots van de vader die niets anders doet dan lopen en bellen? Interessant? Niet echt. Gelukkig hadden we vrijkaartjes gekregen.

...maar wel zeer lovende recensies in Parool, NRC, Trouw en Filmkrant.

NRC geeft zelfs 5 sterren en schrijft: "een ontroerende en aangrijpende film van een van de grootste talenten van de Franse film van dit moment."

Ik had niet door dat deze film bijzonder zou zijn, maar ben vandaag ineens heel erg benieuwd geworden.

Ja, maar wat weten die er nu van, joh. Dat artikel is weer een hoop geouwehoer zo te zien. Ik heb het gelezen, maar een reden waarom de film nu goed zou moeten zijn heb ik niet kunnen ontdekken.

Aardig filmpje met een goed overtuigend acteer niveau en een redelijk sterke eerste helft, toch zakt de film in op het moment dat hij zelfmoord pleegde, de zelfmoord kwam veel te vroeg en de rest van het 2de deel verloopt daardoor erg rommelig

Kortom: Redelijke drama film, met een goed eerste gedeelte maar een te rommelig 2de gedeelte.
3 sterren.

Wanneer vader Grégoire 'quality time' met zijn dochters doorbrengt - zoals voor het slapen gaan het kiekeboe onder de deken, of bij de kerk - voel je dat het een 'verplicht nummertje' is van de kant van de vader. De kinderen lijken dit niet in de gaten te hebben, - zij weten waarschijnlijk niet beter dan dat pa zo met hen omgaat.
Later in de film, wanneer een vriend van de familie met de kinderen omgaat, voel je de oprechtheid en het plezier daarvan afspatten.

Dat vind ik mooi subtiel gedaan, en geloofwaardig.

3,5 *

Van NRC zou je wat meer kwaliteit mogen verwachten...

Er staan dingen in de recensie zoals:

"In de nadrukkelijke aandacht voor de bijfiguren [...] valt wellicht de hand van een vrouwelijke filmmaker te herkennen. Misschien omdat vrouwen traditioneel zo nadrukkelijk in een bijrol zijn geduwd"

Het merendeel van de films die Humbert Balsan produceerde ken ik niet eens. De meest in het oog springende zijn voor mij The Man from London (Béla Tarr), Manderlay (Lars Trier) en The Intruder (Claire Denis). Voor de rest een heleboel Franse films waarvan het merendeel niet eens in de Nederlandse theaters gedraaid hebben. Oftewel zijn er nog potentiële aanraders?

Komt heel traag op gang. Gevoelens komen slecht over.

Had er meer van verwacht ...

Een redelijke Franse dramafilm...

Franse film is mijn type niet...

Langdradige verhaal...

Redelijk acteerwerk...

Zeker de meisjes spelen wel goed...

Geen aanrader...

De film doet documentair aan, mede door het naturel acteerwerk. De drie dochtertjes doen het echt verbluffend goed, ik vraag me af hoe ze dat voor elkaar hebben gekregen want je merkt gewoon nergens aan dat het “maar” gespeeld is! Zoals ze spelen, huilen, of alleen maar een beetje rondlummelen, het is echt alsof je kijkt naar een werkelijk bestaand gezin.

Die scène dat het licht uitvalt en ze tot groot vermaak van de meisjes een kaars aansteken en naar buiten gaan in het donker, de teleurgestelde “ooooh” zodra de lampen overal weer aanfloepen; zo echt, zo herkenbaar, ik vergat bijna dat het een film was waar ik naar keek. Zo werkt het eigenlijk voor de hele film, het komt erg realistisch over.

Het verhaal sprak me iets minder aan, de focus lag heel erg op de zakelijke beslommeringen terwijl ik na de zelfmoord eigenlijk meer (of beter gezegd alleen nog maar) geïnteresseerd was in de impact die dit op het gezin had. Hierdoor greep het me allemaal wat minder aan dan anders mogelijk het geval zou zijn geweest.

Pfff, nou ik vond het wel een heel indrukwekkende film. Zo tragisch om te zien .Gregoire had gewoon een dubbelleven. Een leven met zijn vrouw en kinderen. Naar mijn idee genoot hij er juist heel erg van op de momenten dat hij er was maar aan de andere kant kon hij zijn werk en passie voor film gewoon niet loslaten. En uiteindelijk verkoos hij toch zijn werk voor zijn gezin. Zelfs op het einde. Het verdriet dat hij achterliet ging bij mij best wel door merg en been. Het verdriet van die meisjes. Vooral de middelste kwam heel indrukwekkend over in haar verdriet.

Wat Norma hierboven zegt, dat alles heel realistisch overkomt, vind ik ook. Bij sommige shots van Parijs lijkt het wel of je er zelf ook tussenloopt. Heel knap gedaan.

Misschien kwam de zelfmoord wel wat te vroeg Ik had nog net iets meer van Gregoire willen weten. Maar toch heeft deze film mij best wel geraakt !

dodelijk saai en traag, te weinig verhaal v.e. film

Goeie film over een vader van drie dochtertjes en tevens filmproducent wiens bedrijf over de kop gaat. Het gezinsleven komt bijzonder naturel en levensecht over. Ook biedt de film een boeiend kijkje in het productieproces van films. De zelfmoord is nogal abrupt/verrassend en wellicht hierdoor ook wat ongeloofwaardig. Hierna wordt de film ook wat onevenwichtiger. De film kan in eerste instantie wat saai overkomen, maar is uiteindelijk een mooie doch trieste slice-of-life film. Dik verdiende 3.5 sterren.

Erg aangenaam om naar te kijken, maar de film weet me uiteindelijk toch nét niet écht te raken.

Mooie menselijke film die ook erg overtuigend wordt geacteerd. Vreemd genoeg kon de tweede helft me minder boeien als de eerste helft. En dat is des te vreemder omdat je na de dramatische gebeurtenis juist zou verwachten dat de film nog boeiender zou gaan worden. Of in ieder geval nog een stuk intenser.

Beste scène is wanneer de dochter een grand café vraagt in een koffiebar. De 'naturel' die de acteerprestaties soms bevatten is dan ook de grootste troef van de film. Die 'naturel' zou ik af en toe wat meer in Hollywood willen aantreffen.

Deze prent met af en toe een mooi moment en met een heel goede acteerprestatie van de oudste dochter.

Liet me toch op mijn honger zitten.

Te weinig emotie, te afstandelijk

Goede film en een aanrader.

Na een half uur loop je niet meer weg en wil je het eind zien.

En dat beroemde liedje van Doris Day - Que Sera Sera.

C'est la vie.

Ik zag de zelfmoord echt totaal niet aankomen, het was al weer een tijdje terug dat ik zo verrast werd door iets in het plot van een film. Het verandert de hele film. Tot dan toe lijkt het een realistisch drama over een man die een evenwicht zoekt tussen zijn gezin en zijn langzaam instortende bedrijf, daarna is een een rouwverwerkingsdrama. Het sterkste is het mysterie. Het waren niet mensen die dichtbij me stonden, maar ik ben een aantal keer geconfronteerd met zelfmoord en vaak is de overeenkomst dat het niet te begrijpen is. En dat is het voor de nabestaanden hier ook. Verder wordt het verdriet zonder al te grote gebaren voelbaar gemaakt. Er zijn betere films met een vergelijkbaar thema en de film legt soms wat teveel nadruk op al het zakelijk gedoe, maar goed was het wel.

3.5*

In het begin lijkt het er nogal op dat dit dan een Franse film wordt zonder dat certaine je ne sais quoi. De introductie is dan ook wel erg lang. Maar de dramatische tint, de tristesse, de verbinding met het echte leven komt na een half uur volledig uit de verf. En dat tegen de achtergrond van de Franse filmindustrie. Gelukkig wordt het afgekloven stereotype van de film in een film daarbij vermeden. Wel is het wat erg stereotype dat het allemaal wat erg 'que sera sera' is, als alles verteld is. Maar misschien is dat dan ook wel zo. Het leven is stereotype, en hangt van clichés aan elkaar.

Treffend is wel dat er - zoals eigenlijk best vaak in dit soort films uit Frankrijk - echt steengoed gespeeld wordt. In de regie en cinematografie komt dat nog eens sterker uit - helemaal in lijn met hoe ik de Fransen ken, komen de emoties er vooral uit als ze alleen zijn - of en famille, wat ongeveer hetzelfde is eigenlijk.

Toch is het eigenlijk een vrij onbevredigend verhaal. Met de irritante soundtrack, en als nagelkrassend hoogtepunt het liedje van Doris Day als illustratie, wordt de simpele boodschap gebracht. Dat doet daarmee geen recht aan de ondraaglijke lichtheid van het bestaan, de zwaarte van het lot.

Rommelig filmpje, vind ' m eigenlijk helemaal niet typisch Frans, eerder beetje Amerikaans aandoend.

Dochters acteren goed, rest toch stukken minder.

Film met twee gezichten. Het eerste deel gaat over een balsturige filmproducer, die door een opeenstapeling van tegenvallers van lieverlee helemaal aan de grond komt te zitten, geen uitweg meer ziet en zonder iemand ook maar een aanwijzing te geven uit het leven stapt. Het tweede en veel betere deel toont de wijze waarop zijn gezinsgenoten omgaan met zijn plotselinge heengaan. Daarbij komt de focus vooral te liggen bij de puberende dochter.
De eerste helft van de film kon mij op geen enkele wijze bekoren. Het tweede deel vond ik een stuk interessanter, mede vanwege de fraaie rol van Alice de Lencquesaing als de oudste dochter.

De film komt traag op gang. Veel gepraat, gebel, geloop,gedoe met de kinderen...blablabla. Wat het meest opvalt aan deze teleurstellende film is het acteren. Dat is adembenemend naturel. Het is meer een " documentaire "dan een film. Dat kleffe-familie- sfeertje staat mij tegen en heb nogal eens gezapt.... Maar als je film niet gezien hebt,mis je niet veel.

Het laatste shot in de taxi gaat bij mij door merg en been; het diep intense verdriet van de oudste dochter bij het verlaten van haar vader (zonder afscheid), Parijs en haar jeugd, zo klein, intens, zonder grote emoties, zonder grote woorden gebracht, snijdt door mijn ziel, net als de scène met het gezin, langs dezelfde oever, langs dezelfde ganzen, naar dezelfde Tempeliers kapel, onder dezelfde stralende hemel, alleen ditmaal zwijgend, zonder de vader die met zijn kinderen slechts zijn grootste bezit, kennis, wil delen, raakt mij diep.
28 Jaar was Mia Hansen-Løve op het moment dat zij deze film afleverde; ik vind het onvoorstelbaar. Zij moet een oude, doorleefde geest hebben.
Het contrast tussen de twee delen werkt bij mij persoonlijk ook; de strijd van de vader is voor mij herkenbaar; je wilt voor je gezin het beste en daar hoort zeer hard werken bij. Dat harde werken vraagt offers die moeilijk in balans te brengen zijn met de kern van je bestaan. Het is kiezen met een illusoir pistool op je hoofd. Als het anders kon, zou je het doen, maar de huidige maatschappij laat je geen keuze. Zeer confronterend. Dat verdomde geld is inderdaad het slijk der aarde. Als het anders kon, zou iedereen het anders doen.
Koyaanisqatsi.

Had er niet zo heel veel zin in eigenlijk, maar geleidelijk aan ontvouwde zich hier weer een pareltje. Wat valt het mij toch op hoe gezellig die Fransen altijd wonen. Lekker rommelig, nonchalant. Die sfeer alleen al (ook op het rommelige kantoor) vind ik een plezier om naar te kijken.

De film zelf dan: er zijn wel 2 delen, maar het één is niet minder dan het andere. In tegendeel. Beiden zijn grandioos. de Lencquesaing zet subliem een flamboyante, charmante, quasi onverstoorbare bourgeois filmproducer neer. Geniaal hoe hij zelf lacherig de mogelijkheid van een zelfmoord voorspelt ("wie weet spring ik wel uit het raam"). Maar achter die façade brokkelt heel zijn leven in elkaar. Ik denk dat dit helaas een heel realistisch beeld is. Ook de manier waarop het dan plots gebeurt, is heel abrupt. De kijker wordt er, zonder er helemaal door verrast te zijn, toch op dezelfde manier als zijn gezin mee geconfronteerd.

Daarna ontspint zich dan heel naturel een verhaal zonder echte plot, maar wel eentje met mooie mensen van vlees en bloed. De kinderen acteren verbluffend goed. David Aaronson haalt heel terecht 2 scènes aan, waar vooral de tranen van de ontroostbare oudste dochter echt aankomen. Ook een verademing om te zien hoe deze mensen met hun kinderen omgaan. Franse cinema op zijn best.

IK lees hier wat kritieken links en rechts. Te vroeg, te laat, rommelig, niet interessant…

Ik vind de grote kwaliteit van deze film filmclichés ruim omzeild worden. Geen spanningsboog, geen plot… je krijgt alles gewoon zoals het komt, zonder boe of bah, met sprongen soms. Ik betrapte mezelf soms op het gevoel van 'er gaat iets ergs met één van de kinderen gebeuren'. Dat gebeurt dan uiteindelijk ook wel, maar niet zoals je zou verwachten. (Heel aparte) topfilm.

Tegen het eind zegt de half-Italiaanse dochter (in het echt ook dochter van) dat haar ziel wel Frans is. Zoiets kan je ook over Franse film zeggen, dat ze en bepaalde ziel hebben. Direct te herkennen en erg fijn kijkmateriaal. Altijd zonnig en zomers, met soms zwaar drama maar relatief licht van toon waardoor kijkplezier fier overeind blijft en misschien daardoor ook vrij indrukwekkend. En papa altijd met een frisse wind door het overhemd, de bovenste knoopjes los en niet zo'n lelijk wit shirt eronder. Frans dus, met zin in rode wijn.
Deze film is als een boom, met een sterke stam (en een steeds slechter uitziende vader De Lencquesaing) en halverwege (na de zelfmoord) iets dat alle kanten vertakt. Dat maakt dat de film geen focus meer heeft, en veel verhalen maar half worden uitgewerkt, maar als geheel is het nog steeds prima en vooral de pacing is uitstekend. Mooi ingetogen geacteerd ook. Dat laatste uur had allicht beter gekund om nog meer indruk te maken, maar als geheel is de film nog steeds dik in orde. 4,0*.

Komt heel traag op gang, redelijk drama, ik was er niet echt kapot van.

Le Père de Mes Enfants: een knap gespeelde en geregisseerde film

Het is een film die geleidelijk meer begint te rammelen. Maar er zijn ook zaken die Le Père de Mes Enfants heel bijzonder maken. Het is namelijk geen film van een stelletje individuen, maar wel van een geheel van mensen dat elkaar kent, respecteert, en van elkaar houdt, alsof zij vóór de opnames al één groot prettig gezin vormden. Wat ook knap is, is de spanning tussen de baas die miskent dat het helemaal fout aan het gaan is, en zijn omgeving die hem niet laat barsten - maar loyaal blijft: de participanten blijven tot het eind, door vriendschap, liefde en respect met elkaar verbonden. Het acteerwerk, van de meiden, maar ook van de anderen, is onovertroffen.