My Name Is Khan (2010)

Deze film afgelopen maand in India in de bioscoop gezien. (=overigens een geweldige belevenis; mensen nemen nog net geen geiten mee de bioscoopzaal in, maar dat ter zijde)

Ik heb de film in het Hindoestaans gezien, dus tekstueel kan ik er niet veel over zeggen, maar de film is echt erg goed geacteerd! Ik verstond er niets van, maar heb de hele film begrepen door de goede acteurs.

Het is geen klassieke Bollywood film (geen dans, zang etc), eerder een art house film met een beetje Amerikaanse invloeden.

Ik vind het een aanrader en ga 'm zeker nog een keer kijken in een verstaanbare taal/ondertiteld.

ps film beschrijving op deze site klopt niet echt.

Prachtige werkelijk prachtige film de beste die ik dit jaar nog heb gezien wat een emotie wat een liefde wat een ongelofelijk goede film na Slumdog weer een monster productie.

Wat een prachtige film, een mooi verhaal over geloof en liefde. Ook het asperger syndroom komt hierin mooi naar voren, ook al is het geromatiseerd.

De boodschap geloof, hoop, gelijkwaardigheid en liefde is prachtig vertaald in deze geweldige film die mij van begin tot einde heeft geboeid!

De tweede echte Bollywood-film (Slumdog Millionaire dus niet meegerekend) die ik in mijn leven zie en wederom een gigantische meevaller. En toch is dat vreemd, want de gemiddelde Bollywood heeft alles in zich om tot een gigantisch gedrocht uit te groeien.

Het gezegde overdaad schaadt is bijvoorbeeld totaal niet doorgekomen in Bollywood. Ook in My Name is Khan ligt het sentiment er weer duimendik bovenop. Daarnaast zou ook het soapachtige verhaal waarin de ene dramatische gebeurtenis de andere afwisselt voor de nodige irritatie kunnen zorgen.

Dat ik toch val voor deze overduidelijk op Forrest Gump gebaseerde film is mij zelf eigenlijk ook een groot raadsel. Maar dat My Name Is Khan me meerdere keren heeft ontroerd is een feit en dus gaan we toch maar eens op zoek naar meer Bollywood werk.

Dikke 4 sterren

My name is Khan... Khan, with the epiglottis...

Wat een grandioze film! India is zich serieus op de kaart aan het zetten. Het uitzonderlijke parcours van Rizvan Khan is er, net als Forrest Gump destijds eentje om in te lijsten. Het verhaal maakt om te beginnen een film als Ben X volstrekt belachelijk. In tien minuten weten de makers alles op een eenvoudige manier al duidelijk te maken rond Asperger, daar waar Balthazar er een hele film over moest gaan uitrekken.

Autisme is echter ook het thema niet van de film. My name is Khan bekijkt als een drieluik en begint met zijn jeugd en opvoeding in India, gaat over in de romance met Mandira (de oogverblindend mooie Bollywood babe Kajol Mukherjee) in de VS om daarna te eindigen in een odyssée door de Verenigde Staten met de bedoeling om de president te ontmoeten .

Het grootste deel van de film omspant de recentste Amerikaanse geschiedenis, van de 9/11 aanslagen tot de verkiezing van Barack Obama. Een periode waarin de allochtone bevolking het doelwit werd van racisme en vooroordelen. Dat is een belangrijk element, want de makers steken veel inspanningen om een boodschap van verdraagzaamheid en gezond verstand in hun film te blazen en dat brengen ze over met sterke en duidelijke beelden. Wat ik ook opmerkelijk vind is dat India deze film maakte over tolerantie tegen moslims, een land waar de moslims per slot van rekening ook vervolgd en weggejaagd werden enkele decennia geleden.

Acteerwerk top, vaak onvergetelijke beelden en natuurlijk ook het nodige Bollywood sentiment en een tikkeltje onrealisme... gelukkig wordt dit niet te sterk door de strot geduwd allemaal. De film was meer dan eens grappig, met karakters die een zekere indruk achterlaten zoals de aanstekelijke vrolijkheid van Mandira en de onschuldige naiviteit van Rizvan. Het is ook soms triestig maar niet meer dan in andere drama's. Een echte topper.

When Bollywood meets Hollywood. Dan krijg je zoiets als dit vrees ik.

Eindelijk de film gezien. Wat me eerst opvalt is de speelduur. Oké er moet veel aandacht besteed worden aan scenes die de goedheid van het personage Khan weergegeven. Het werd een waar epos waar zelfs Frodo met z'n ring niet aan kon tippen.

De film zit ook volgepropt met feiten die enigszins voor ongeloof en een gebrek aan realisme vatbaar zijn . Oa de dood van de kleine Sam. Ik speel al 15 jaar voetbal, heb reeds 100'en voetballen in geïncasseerd in lichaam gekregen( waaronder vele in het kruis helaas, de maag en het hoofd). En laat nu net het jongetje sterven aan een gescheurde milt door een bal vanop 15 meter . Zeer ongeloofwaardig.
Vervolgens wordt door dit feit de relatie tussen Khan en Mandira op de proef gesteld. En ja hoor, Mandira zegt met de verbloemde woorden dat Khan moet oprotten, aangezien hij de oorzaak van het probleem was (door zijn islamitische achternaam) dat Sam stierf. Komt ongeveer neer op het feit dat Willem een hotdog te veel at in het Philips stadium tijdens PSV-Feyenoord, en het daarom 10-0 werd, en daarom nooit meer hotdogs mag eten.
Wat hebben we hieruit geleerd? Trouw nooit met een vrouw als Mandira, of voor je het weet moet je handjes schudden met de president van de VS.
Ook de roadtrip die Khan aflegt is gewoon fenomenaal, ik had na de film direct zin om mijn backpack te gaan nemen en richting de VS te trekken om tegen een appel en een ei en de o-zo-vriendelijke-mentaliteit-van-gelijkgelovenden de staten te verkennen.
Het enige wat nog ontbrak op het eind van de film was de gezamenlijke kleurrijke dans met alle hoofdpersonages, lachend en blakend in de zon. Die zijn ze vergeten denk ik.

De rol van Khan wordt niet slecht neergezet door Shahrukh Khan. Maar eens je het gedrag en karaktertrekken van het personage voor een dag mag vertolken, kruipt de manier van doen zowieso in je bloed. (Als ik de vergelijking mag maken met Temple Grandin gespeeld door de fantastische Claire Daines) Overigens doet de hele cast over het algemeen niet slecht.
Verder valt op de technische aspecten van de film niet veel op aan te merken. Je ziet ook trouwens dat er veel geld achter de productie schuilt.

Al bij al een zeer matige film, die zoals alle Amerikaans en Indiaanse films een prachtige moralistische boodschap aan de medemens wil meegegeven. En daar op deze wijze niet in slaagt.
Ergens moet ik ook de woorden melig en zeemzoet in de beoordeling plaatsen. Bij deze.

2*

ik vond het verhaal niks!.. ik vond de manier van filmen niks...

kortom ik heb geen vrede met deze film. misschien is indisch niet mijn ding

2 sterren,,

Indiase cineasten moeten enigszins geagiteerd zijn geweest toen Danny Boyle de westerse markt veroverde met zijn pastiche op de Indiaanse cinema. Slumdog Millionaire ademde in elke vezel de sfeer en couleur locale van Bollywood uit, maar het was toch echt een volledig Westerse productie. Het zou me niet verbazen als je My Name is Khan in dat licht moet zien als een probeersel om diezelfde markt te bestrijken met een product van eigen boden. De stijl van Bollywood is omgezet in iets dat meer conform onze cinema is, dus geen bombastisch dansspektakel maar een redelijk ingetogen verhaal in een westerse stijl verteld.

Centraal staat Khan (Shahruhk Khan), een man met het syndroom van sperger, die naar Amerika trekt voor een beter leven maar daar geconfronteerd wordt met haat en discriminatie. Maar hij vindt natuurlijk ook de liefde, in de vorm van de beeldschone alleenstaande moeder Mandira (Kajol) Maar dan komen de twin towers naar beneden en raakt Khan persoonlijk betrokken bij een hate crime in de slipstream van die tragedie. Het verhaal wordt een soort Forrest Gump in hoe het karakter van Khan steevast betrokken raakt bij recente historische gebeurtenissen van de afgelopen tien jaar. En altijd zal hij de boel weten te relativeren met zijn autistische logica die wars is van de context maar altijd diep tot de essentie van de dingen komt.

Als asperger ben ik buitengewoon kritisch op hoe autisme wordt weergegeven in de film, en ook My name is Khan ontkomt dan niet aan kritiekpunten die ik eerder bij Mozart and the Whale en Ben X had. Het probleem is dat acteurs vaak een freak show maken van eigenzinnige tics maar het niet in de subtiliteiten zoeken. Dat neemt niet weg dat My Name is Khan een ding wel bijzonder goed weergeeft: het maakt van Khan beslist geen slachtoffer maar, op zijn eigen unieke manier, juist een held. Misschien positieve discriminatie, maar in ieder geval ook vrolijk makend optimistisch.

De maatschappelijke kritiek, want uiteindelijk is het hele autisme van Khan maar een excuus om ´´aan te tonen´´ hoe krom discriminatie tegen moslims was onder Bush, is simplistisch en leunt op goedkoop effectbejag, Zo is het adagium van Khan´s mamma (er zijn twee soorten mensen: goede mensen en slechte mensen) nogal onzinnig. Maar het stond me niet in de weg om te genieten van het standaard/verhaaltje van de underdog die de strijd aangaat met de maatschappij. En het verhaal wordt beeldig ingekleurd met een goed gevoel voor humor. Ik heb meerdere malen hard moeten lachen om de miscommunicatie tussen Khan en de mensen om hem heen. Ook Kajol (zwijmel) zet een aandoenlijke pittige tante neer.

Geen wereldschokkende cinema, wel optimistische feel good. My name is Kaj, and I am not a terrorist!

Deze emotionele rollercoaster draait om de les, die Rizwan Khan in zijn jeugd meekrijgt van zijn moeder: “Remember one thing, son. There are only two kinds of people in this world. Good people who do good deeds. And bad people who do bad. That is the only difference in human beings. There is no other difference.”

Door het Asperger-syndroom heeft Khan (Shah Rukh Khan) de gave om deze boodschap en alle andere signalen uit zijn omgeving letterlijk te nemen, zonder bedenkingen, zonder mitsen of maren. Tegen de wil van zijn broer trouwt hij daarom als moslim met een hindoe vrouw, want het onderscheid tussen goed en kwaad heeft niets te maken met religie.

Als zijn vrouw hem in een dramatische uitbarsting vertelt, dat hij naar de president van de Verenigde Staten moet gaan om daar zijn boodschap over te brengen, gaat hij daadwerkelijk op pad om de president te ontmoeten. En tijdens zijn tocht door Amerika blijft Khan onder alle omstandigheden trouw aan de les van mijn moeder inzake goed en kwaad.
Een voorbeeld: wanneer hij aanbelandt bij een geldinzamelingsactie tegen de honger in Afrika, schenkt hij $500. Als Khan vervolgens te horen krijgt dat het alleen voor christenen is, antwoordt hij: “Keep it, honey. For those who are not Christian in Africa.” Want van onderscheid tussen goed en kwaad in religies wil Khan niets weten.
Met deze en andere voorbeelden houdt de film de kijker een spiegel voor met betrekking tot onze alledaagse vooroordelen. Na 9/11 kregen de moslims het in Amerika (en in de rest van de westerse wereld), door ze allemaal over één kam te scheren, zwaar te verduren, soms met dramatische gevolgen.

Het uitstekende acteerwerk van Shah Rukh Khan, Kajol, Katie Amanda Keane (buurvrouw Sarah) en Jennifer Echols (Mama Jenny), het prachtige camerawerk én de duidelijke boodschap zorgen er voor dat je ruim 2½ uur op het puntje van je stoel blijft zitten om maar niets te missen.
Een prachtige film, waarbij wanstaltig en haatzaaiend prutswerk als Fitna helemaal in het niets verdwijnt. Gelukkig maar.

Deze film begint goed, er lijkt vaart in te zitten. Toch vind ik dat deze film met zijn ruime twee en een half uur een beetje uitgerekt is. Er lijken veel bijzondere gebeurtenissen voorbij te komen maar het is allemaal een beetje van hetzelfde kaliber. De boodschap is erg duidelijk. Hoewel ik nog een film moet zien waarin een autist echt geloofwaardig en genuanceerd word neergezet was deze misschien nog wel de beste tot nu toe. Sommige gedeeltes van de film zijn nog wel interessant maar over het algemeen heb ik wel gewacht tot deze film voorbij was. Als je je goed kan laten meeslepen door emoties zou ik deze film zeker kijken.

Ben eerlijk gezegd nog eens overdonderd door een film. Het thema van autisme (en varianten) is al meer aan bod geweest, maar films als Ben X of Rain Man zijn toch een pak minder uitgewerkt dan deze film. Zeer sterk geacteerd met naast de ziekte zelf ook het omgaan ervan in de maatschappij. Op alle vlakken trouwens. Dit is meer dan laten zien wat de symptomen zijn. Misschien dat autisme ten tijde van Rain Man nog wat onbekend is en men nu verder kan uitdiepen in deze film, dat weet ik niet.

Eens je het autisme hebt gehad, komt er nog meer aan bod zoals drama, humor en romantiek. Dit is naast een portret van een autist ook een onderhouden verhaal. En gaandeweg komt dan 9/11 als een mokerslag in de film om alles nog een keer om te draaien. Prachtige film, zeer emotioneel, grootse regie en ik hou echt wel van die muziek. Geboeid van begin tot einde aan het scherm gekluisterd. Zonder twijfel kan ik de 5* nog eens uitdelen!

Ik had absoluut geen zin om deze film te bekijken.

Na de film Yasmin kon dit er ook wel bij.

Het was mij niet tegengevallen.

De film heeft geprobeerd om aspecten over te nemen van de Amerikaanse filmindustrie.

Dit is best wel slim.

Het publiek van Hindi-cinema is vaak vrij conservatief.

Ze hebben nu kans om een film te zien die gemaakt is naar een internationale standaard.

Voor westerse filmliefhebbers is deze film interessant, omdat het rekening houdt met hun maatstaven.

Het is dus een film om naar uit te kijken.

Een stijgende lijn wordt immers altijd gewaardeerd.

”My name is Khan, and I am not a terrorist.”

Ik heb al meerdere Bollywood films gezien, maar die kwamen allemaal uit de vorige eeuw. My Name is Khan is de eerste recente die ik zie en toevallig zag ik deze ook op 11/9, de datum die 12 jaar geleden heel de wereld in rep en roer bracht en hierin ook een erg belangrijke rol speelt. Ik had vooraf niet al teveel verwachtingen, maar moet tot mijn verbazing zeggen, dat ik de volledige speelduur erg geboeid heb zitten kijken naar dit spektakel. Het zit vol met emoties en sentiment. Daarnaast bevat het verhaal talrijke clichés en een paar kleine miskleunen, maar toch heb ik hier erg van genoten.

Dat is in de eerste plaats te danken aan de acteurs. Shahrukh Khan speelt op een zeer overtuigende wijze de rol van Rizwan Khan, een man die lijdt aan het Asperger Syndroom. Hij is humoristisch, heeft veel charisma, maar weet vooral ten alle tijd zijn geloofwaardigheid te behouden. Daarnaast heeft hij gewoonweg een ontzettend sterke chemie met tegenspeelster Kajol. Ook zij acteert geweldig goed, is een plaatje om te zien en weet samen met Khan de film duidelijk naar een hoger niveau te tillen.

Verder is het camerawerk gewoon erg verzorgd en goed. In het eerste gedeelte ligt de nadruk vooral op het komische, terwijl het in de tweede helft een stuk dramatischer wordt. Ik kan me overigens goed voorstellen, dat mensen het daar op een gegeven moment te overdreven vinden worden. Ik vond het moment dat Khannog even neergestoken werd, in eerste instantie toch iets teveel van het goede, maar achteraf gezien toch wel goed in het verhaal passen, omdat de Moslims zowel goed als slecht worden afgeschilderd, iets dat prima past bij het thema van de film. Daarnaast kreeg ik hierbij op een gegeven moment ook echt een soort van sprookjesachtig gevoel. Ergens is het allemaal zo voorbestemd, zo lijkt het hier en dat vond ik toch ook wel erg mooi.

Uiteindelijk heb ik hier dus best van genoten. Er zitten best wat haken en ogen aan het geheel, maar de hoofdrolspelers zijn onweerstaanbaar. My Name is Khan is een erg mooi romantische sprookje met weliswaar enkele dalen, maar gelukkig nog veel hogere bergpunten. Een verrassend sterke feel-good, ik kan niet anders zeggen.

4,0*

Eerste keer "Bollywood".

Al heb ik achteraf niet het idee nu écht iets typisch Bollywoods gezien te hebben. Daarvoor speelt de film zich teveel af in Amerika, maar voelt het eigenlijk ook gewoon veel te Amerikaans aan. Want wie commentaar heeft op het melige van Hollywood films kan hier maar beter met een grote boog omheen.

Wat een énorm pathetisch stukje film. Ik sta verbaasd als ik zaken als "kleine film" of "arthouse" lees, veel sentimenteler of emotioneel epischer krijg je ze niet denk ik. Khan is een halve engel (wat mij trouwens vaak stoort bij films over authisme, de personages worden altijd énorm geromantiseerd en als ze al vervelend doen lijkt dat altijd door hun ziekte te komen) en draaft door Amerika om eigenhandig de kloof tussen de blanke Amerikaan en de moslim te delven.

Ondertussen is hij ook nog in staat een paar andere grote daden te verrichten, zoals het oprollen van een terroristencel en het redden van een heel dorp van de verdrinking. Just another day in the life of Khan. Hierop moet je wel wachten tot het laatste uur, daarvoor zit een iets bedeesdere maar nog steeds erg melige romantische komedie die tot halverwege aansleept. Het drama met het zoontje (dood door een voetbal, je gelooft het amper is een zwakke catalisator voor het tweede deel en luidt het verval van de film in.

Forrest Gump is uiteraard nooit ver weg, andere bekende autistische personages blijven ook de hele tijd in de achtergrond rondzweven. Khan (net zoals de rest van de cast) is weinig speciaal en blijft vooral hangen in maniertjes, veel menselijkheid is er niet te vinden in z'n rol, al laat de film dat verder ook gewoon niet toe.

Volgende keer toch maar eens een échte Bollywood film proberen te pakken te krijgen, dit verAmerikaanste vehikel is in ieder geval niet al te best. Al verbaast het mij verder niet dat het in de top 250 staat, zie hier de laatste tijd meer en meer van die melige zakdoekenfilms verschijnen.

1.5*

Aardige film die thema’s als religie, discriminatie en liefde behandeld waarin Bollywood-ster Shahrukh Kahn, die toepasselijk dezelfde naam draagt als de hoofdpersonage en zelf ook moslim is, een prima rol neerzet als een autist met een groot hart. De film weet bij vlagen te ontroeren en zorgt voor een glimlach. Het verhaal balanceert dan ook voor een lange tijd op een fijne manier tussen drama en komedie maar door bepaalde ernstige gebeurtenissen slaat het drastisch om naar drama. Daarbij springt het verhaal soms van de hak op de tak en is het met een speelduur van ruim 2,5 uur nog een vrij lange zit. Al met al weet My Name Is Kahn de kijker een vermakelijke reis te bieden waarbij het eenvoudig is om sympathie te krijgen voor Kahn en hem toejuicht om zijn doel te bereiken.

"There are only two kinds of people in this world. Good people who do good deeds. And bad people who do bad. That's the only difference in human beings. There's no other difference."

Een mooie drama/romantiek/thriller film...

Een mooie ontroerend verhaal...

Wat een fantastisch over autisme...

Uitstekend acteerwerk...

Perfect achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Echt een moeite waard...

Eerste uur is een rasechte Bollywood. Na de 9/11 aanslag maakt dat ik voor de volle 5 sterren ga. Ook een pracht soundtrack.

Kanonnen wat is dit een zoetsappig en moralistisch filmpje zeg. Knap matig acteerwerk, vrij stompzinnig verhaal en vrijwel nergens geloofwaardig. Ik moet zeggen dat de film nog redelijk standhield in het begin, maar eigenlijk is de laatste anderhalfuur zonde van mijn tijd geweest. Zitten bar weinig lichtpuntjes in deze film.