Joy (2010)

lang dradig.... en het eide helemaal zoek....

slechte film.........

Wat een ontzettende kutfilm, is het hoge cijfer absoluut niet waard!

De film ging echt nergens over.

Welke emotie ??? Dat kind was ijskoud, geen emotie te bespeuren!

Na de Gouden Kalveren zijn er 353 bezoekers naar Joy geweest.

Heb jij een andere film zitten kijken ofzo? Vond de emoties in haar karakter juist enorm sterk naar voren komen....

Je hebt gelijk gekregen inderdaad. Jammer! Deze film had meer bezoekers verdiend....

Ik vond haar emoties nou juist zeer goed passen bij haar rol. Bovendien was haar karakter ook ijskoud, dus opzich klopt die constatering wel!

Goede onderbouwing!

Samira Maas is nog wel aardig als Joy maar waar de film aardig begint wordt hij na mate hij vordert slechter en steeds minder ..

Een saaie, langdradige film waarin maar weinig gebeurd. Na een uur afgezet.

1,5*

Als Belgische zonder enige voorkennis naar deze film gekeken. Naar mijn mening bevatte ze een paar sterke en emotioneel aangrijpende stukken. Toch vond ik het over het algemeen een rauw en weinig spannend verhaal. Ook het einde vond ik behoorlijk teleurstellend.

prachtige film, mooi rauw in beeld gebracht, zoals schoft en fish tank bv.

samira speelt erg goed. mensen die deze film niet snappen of goed vinden moeten maar iron man gaan kijken of zo....

Gewoon een saaie en langdradige film ondanks de mooie beelden en acteertalent !

Verschrikkelijk saaie, langdradige film zonder ook maar een moment spannend te worden.

Op de één of andere manier wist de film me toch nog een uur lang te boeien, maar daarna heb ik op stop gedrukt.

Acteerwerk was okee maar in mijn ogen is de film in zijn geheel genomen absoluut geen enkel gouden kalf waard

Veel scènes waarin niks gebeurt. Film komt maar niet op gang. Er spelen wel goeie acteurs in maar hoeven alleen heel de film een beetje droevig te kijken. Kan iemand mij uitleggen waarom deze film allemaal awards won?

Nee, niemand kan dit uitleggen, want deze juryleden bevestigen weer het beeld van wereldvreemde mensen die zich steeds meer vervreemden van het publiek. Daarom is het misschien wel de meest overschatte Nederlandse film die ooit is gemaakt. De film oogt als een goedkoop verlengde telefilm en onderscheid zich nergens in.

De film zou gaan over het zoeken naar de biologische moeder, maar van zoeken heb ik niks gemerkt. Ze kreeg al snel het adres en ging dan steeds maar kijken naar waar de moeder woonde.

En zo was het ook de hele film, een eindeloos herhalen van saaie bezigheden, zonder enige doel, emotie of drama. Veel zwijgzame shots van de hoofdrolspeelster en als er wat gezegd werd, was het moeilijk verstaanbaar gemompel. Maar dat zullen de juryleden wel niks om geven, want die zijn toch al half doof. "Vuilnisman, kunnen deze zakken ook mee!"

Deze film doet een beetje low budget aan. Er gebeurt inderdaad niet veel, en het einde is in eerste instantie teleurstellend. Maar toch, het verhaal blijft bij je. En aan het einde is ook alles verteld wat er te vertellen was:

Haar vriendin is bevallen, het is bekend wie haar moeder is, het is weer goed met het vriendje,

Met andere woorden, de cirkel is rond! Het feit dat er zo weinig muziek in zit vond ik in eerste instantie jammer, maar het versterkt inderdaad wel heel erg de emoties.

Toch een goede film.

Een tamelijk onvolledig verhaal dat regelmatig stil lijkt te vallen maar dan vervolgens weer een beetje actie krijgt en door sukkelt.

Samira Maas is wel een ontzettende mooie meid, maar verder was er weinig te beleven.

Erg matig!

Dragan Bakema? Die vind ik altijd wel errug leuk. Ben benieuwd. Heeft ie een beetje een grote rol?

Mwah, niet bijzonder. Verhaal speelt zich voornamelijk af rondom Joy. Rest is bijzaak, net als Dragan Bakema

Vrij emotie loze film waar totaal geen diepgang in zit. Hoe treurig het verhaal ook is het boeit niet.

Dit gestuntel was me al duidelijk bij de film Mijn zus heet Katja dat ook in dezelfde traagheid.

Gauw vergeten deze film.

Ik heb de andere Gouden Kalfgenomineerden nog niet gezien, maar ik denk dat het volkomen terecht is dat de prijs naar Joy is gegaan.

Wat een goede film is dit zeg, je kunt duidelijk merken dat Samira Maas weet wat ze speelt. Het feit dat ze zelf in kindertehuizen is opgegroeid en zich door haar jeugd heeft moeten knokken zie je terug in de film.

De schoudercamera is soms wat irritant, vooral als je vrij dichtbij zit in de bioscoop, maar het went snel, en is wel goed voor de sfeer. (chaotisch, depressief)

Hij had van mij wel ietsje langer mogen duren. Niet dat ik ontevreden ben over het einde, maar ik vond het wel jammer dat hij afgelopen was.

Laat je niet misleiden door het lage gemiddelde, want ik denk dat we hier echt met de beste Nederlandse film van 2010 te maken hebben. Ga dit zien!

Begrijp niet dat deze film 3 sterren krijgt.

Heb heeeel veel doorgespoeld vraag me af waar ze die vriendin van Joy vandaan hebben gehaald...langdradige rot film

Als je een film doorspoelt, heb je zeker bij zo'n 'slice of life' wat dit is, de film eigenlijk helemaal niet gezien.

Haar karakter was niet ijskoud. Haar gedrag was oppervlakkig gezien misschien koud. Het is juist een heel emotioneel karakter, die zich ter bescherming heel defensief en provocatief opstelt. De film nodigt uit om dieper te kijken dan haar uiterlijke vertoning.

Het is natuurlijk een film die een andere manier van kijken vraagt dan films waarbij de nadruk ligt op verhaal of actie. Hier ligt de nadruk op meevoelen met en nadenken over een persoon en haar situatie. Dit vind ik persoonlijk een prachtig concept, en vond dat ook briljant uitgewerkt in de Jong's vorige film "Het zusje van Katia". Had dan ook hoge verwachtingen van deze film, maar die kwamen helaas niet uit.

Het grootste probleem voor mij lag bij het acteerwerk van de hoofdrolspeelster. Als bijna de gehele film de camera zo dicht op je huid zit, moet je wel verdomde goed in je rol kunnen verdwijnen, wil je realistisch acteerwerk verrichten. En als deze film ergens om vraagt dan is het wel realistisch acteerwerk. Samira Maas bezorgde mij vooral in het begin kromme tenen.

Kwa scenario vond ik de film te weinig om het lijf hebben. Duidelijk een bewuste beslissing geweest, maar werkt in dit geval niet. De talloze scènes waarin we haar enkel zien lopen of in de bus zitten voelen meer als pure opvullerij van de tijd, terwijl dat niet zo wordt bedoeld. Sommige dingen waren mij te geforceerd en vergezocht (zoals de scene waar ze de bloemen koopt en vervolgens weggooit). Het shot waarin de vriend van Joy wanhopig op Joy's hand tikt, in de poging haar afgesloten wereldje binnen te dringen vond ik wel heel sterk. Dat zijn de subtiele details die je niet snel in films ziet.

De kleuren waren leuk en toepasselijk.

Toen ik de film op had gezet, dacht ik als eerste: wat een amateuristisch menu is dit nou weer? Totdat.. ik het nummer van In-Grid hoorde, Tu es foutu, wat ik vervolgens luidkeels heb meegezongen. Lekker nummer maan!

En toen de film. Ik wou hem graag zien vanwege Dragan Bakema, maar ook omdat ik mij had laten vertellen dat dit een aangrijpend en subtiel drama is in arthouse stijl, waar het acteerwerk er met kop en schouders bovenuit steekt.

En daar ben ik het roerend mee eens. Natuurlijk, het blijft een Nederlandse films, dus enkele cliche's zitten er wel in (na 6 minuten zie je al sex, shocking) , maar anderzijds is het ook een grote verrassing gebleken. Samira Maas zet een prachtige rol neer als Joy. Wat een boeiend karakerstudie is zij. Enerzijds erg sterk en stoer, anderzijds heel klein, breekbaar en onzeker.

Je leeft met Joy mee wanneer zij haar zwangere (en zeer irritante) vriendin door haar zwangerschap helpt. Dit moet toch wel lastig zijn, wanneer je zelf niet weet waar je vandaan komt, wie je biologische moeder is en waarom zij je niet wou? Haar onverschilligheid spat er vanaf.

Helaas was Dragan niet al te fris in de film, maar ach, ik blijf hem een leuk acteur vinden. Je ziet hoe gek hij op haar is, terwijl het bij haar nergens echt 'diep' lijkt te gaan. Ze heeft zoveel muurtjes om zich heen dat ze 'ver weg' voelt. Al komt ze na een tijdje wel meer 'los'. Het telkens terugkerende 'Tu es foutu' vormt een mooie leidraad door de film heen en je krijgt ook steeds beter te zien waarom dit nummer zo toepasselijk is voor haar situatie.

Ontzettend fijn om te zien dat Joy nergens haar geloofwaardigheid verliest. Zowel de film niet als het hoofdpersonage. Mooie afwisseling tussen eenzame momenten en haar 'socialere' momenten. Op een gegeven moment wordt haar gevolg van haar 'biologische moeder' een beetje freaky, maar ook dit blijft realistisch en echt. Je wacht als kijker op het moment dat zij die bel indrukt en haar moeder aanspreekt.

Het camerawerk is intens, je volgt Joy op de voet en de beelden zijn vanuit haar perspectief gefilmd. Je kunt makkelijk empathie voelen voor haar, gezien je alles uit haar beleving ziet. De muziek is ook prima in orde, zelfs de Servische muziek is erg mooi en toepasselijk op sommige momenten.

De mooiste scène was voor mij dan ook het breekpunt van MouMou, waar hij het voor zijn familie opneemt en het haar verwijt dat zij altijd zielig is en zichzelf in de slachtofferrol blijft houden. Zeer realistisch en aangrijpend neergezet.

Thumbs up voor de intense actrice Samira Maas, het indrukwekkende camerawerk en de beklemmende en nieuwsgierigmakende sfeer die gedurende de hele film aanwezig is.

Komtie dan:

Leuke recensie Eline, en uiteraard ben ik het met je eens.

Dankje. Ik snap die negatieve berichten niet zo. Saai, langdradig, kut einde..Jammer dat zo weinig mensen deze film weten te waarderen. Zwaar onderschat i.m.o.

Tsja, ik snap jouw lofzang over Samira Maas niet. Haar karakter vond ik ook boeiend, maar jammer dat ze duidelijk niet volledig ongeremd in deze rol kon kruipen, alsof ze constant bewust was van de filmploeg om haar heen.