Joy (2010)

Film lijkt niet echt een succes te zijn in de bioscopen. Bij mijn voorstelling was er verder ook niemand. Toch is Joy best een goede, en toch ook wel een vrij nare film. Het dicht op de huid zitten is zoals zo vaak wel efficiënt, maar met betrekking tot dergelijke 'slice-of-life'-films is er hier maar weinig nieuws onder de zon; vandaar ook mijn gemiddelde cijfer.

Erg goed deze film, met schitterend acteerwerk van Samira Maas. Aangrijpend verhaal van een tiener die als kind is achtergelaten en als wees opgroeit. De emoties van Joy worden op een overtuigende en boeiende manier gefilmd; erg dicht op de huid wat het extra sterk maakt. Ook de sounddesign helpt daarbij. Je hoort regelmatig alleen de ademhaling van Joy. De camera blijft steeds bij Joy wat haar emoties alleen maar versterkt. Overtuigend script en fijne montage. Een nominatie van de Gouden Kalf voor beste film/regie/actrice zou meer dan terecht zijn! Tweede film die ik van Mijke de Jong, na het ook al sterke Bluebird, zie. Ik ga zeker meer van haar kijken.

Samira Maas is nog wel aardig als Joy maar waar de film aardig begint wordt hij na mate hij vordert slechter en steeds minder ..

Als Belgische zonder enige voorkennis naar deze film gekeken. Naar mijn mening bevatte ze een paar sterke en emotioneel aangrijpende stukken. Toch vond ik het over het algemeen een rauw en weinig spannend verhaal. Ook het einde vond ik behoorlijk teleurstellend.

Veel scènes waarin niks gebeurt. Film komt maar niet op gang. Er spelen wel goeie acteurs in maar hoeven alleen heel de film een beetje droevig te kijken. Kan iemand mij uitleggen waarom deze film allemaal awards won?

Ik heb de andere Gouden Kalfgenomineerden nog niet gezien, maar ik denk dat het volkomen terecht is dat de prijs naar Joy is gegaan.

Wat een goede film is dit zeg, je kunt duidelijk merken dat Samira Maas weet wat ze speelt. Het feit dat ze zelf in kindertehuizen is opgegroeid en zich door haar jeugd heeft moeten knokken zie je terug in de film.

De schoudercamera is soms wat irritant, vooral als je vrij dichtbij zit in de bioscoop, maar het went snel, en is wel goed voor de sfeer. (chaotisch, depressief)

Hij had van mij wel ietsje langer mogen duren. Niet dat ik ontevreden ben over het einde, maar ik vond het wel jammer dat hij afgelopen was.

Laat je niet misleiden door het lage gemiddelde, want ik denk dat we hier echt met de beste Nederlandse film van 2010 te maken hebben. Ga dit zien!

Het is natuurlijk een film die een andere manier van kijken vraagt dan films waarbij de nadruk ligt op verhaal of actie. Hier ligt de nadruk op meevoelen met en nadenken over een persoon en haar situatie. Dit vind ik persoonlijk een prachtig concept, en vond dat ook briljant uitgewerkt in de Jong's vorige film "Het zusje van Katia". Had dan ook hoge verwachtingen van deze film, maar die kwamen helaas niet uit.

Het grootste probleem voor mij lag bij het acteerwerk van de hoofdrolspeelster. Als bijna de gehele film de camera zo dicht op je huid zit, moet je wel verdomde goed in je rol kunnen verdwijnen, wil je realistisch acteerwerk verrichten. En als deze film ergens om vraagt dan is het wel realistisch acteerwerk. Samira Maas bezorgde mij vooral in het begin kromme tenen.

Kwa scenario vond ik de film te weinig om het lijf hebben. Duidelijk een bewuste beslissing geweest, maar werkt in dit geval niet. De talloze scènes waarin we haar enkel zien lopen of in de bus zitten voelen meer als pure opvullerij van de tijd, terwijl dat niet zo wordt bedoeld. Sommige dingen waren mij te geforceerd en vergezocht (zoals de scene waar ze de bloemen koopt en vervolgens weggooit). Het shot waarin de vriend van Joy wanhopig op Joy's hand tikt, in de poging haar afgesloten wereldje binnen te dringen vond ik wel heel sterk. Dat zijn de subtiele details die je niet snel in films ziet.

De kleuren waren leuk en toepasselijk.

Toen ik de film op had gezet, dacht ik als eerste: wat een amateuristisch menu is dit nou weer? Totdat.. ik het nummer van In-Grid hoorde, Tu es foutu, wat ik vervolgens luidkeels heb meegezongen. Lekker nummer maan!

En toen de film. Ik wou hem graag zien vanwege Dragan Bakema, maar ook omdat ik mij had laten vertellen dat dit een aangrijpend en subtiel drama is in arthouse stijl, waar het acteerwerk er met kop en schouders bovenuit steekt.

En daar ben ik het roerend mee eens. Natuurlijk, het blijft een Nederlandse films, dus enkele cliche's zitten er wel in (na 6 minuten zie je al sex, shocking) , maar anderzijds is het ook een grote verrassing gebleken. Samira Maas zet een prachtige rol neer als Joy. Wat een boeiend karakerstudie is zij. Enerzijds erg sterk en stoer, anderzijds heel klein, breekbaar en onzeker.

Je leeft met Joy mee wanneer zij haar zwangere (en zeer irritante) vriendin door haar zwangerschap helpt. Dit moet toch wel lastig zijn, wanneer je zelf niet weet waar je vandaan komt, wie je biologische moeder is en waarom zij je niet wou? Haar onverschilligheid spat er vanaf.

Helaas was Dragan niet al te fris in de film, maar ach, ik blijf hem een leuk acteur vinden. Je ziet hoe gek hij op haar is, terwijl het bij haar nergens echt 'diep' lijkt te gaan. Ze heeft zoveel muurtjes om zich heen dat ze 'ver weg' voelt. Al komt ze na een tijdje wel meer 'los'. Het telkens terugkerende 'Tu es foutu' vormt een mooie leidraad door de film heen en je krijgt ook steeds beter te zien waarom dit nummer zo toepasselijk is voor haar situatie.

Ontzettend fijn om te zien dat Joy nergens haar geloofwaardigheid verliest. Zowel de film niet als het hoofdpersonage. Mooie afwisseling tussen eenzame momenten en haar 'socialere' momenten. Op een gegeven moment wordt haar gevolg van haar 'biologische moeder' een beetje freaky, maar ook dit blijft realistisch en echt. Je wacht als kijker op het moment dat zij die bel indrukt en haar moeder aanspreekt.

Het camerawerk is intens, je volgt Joy op de voet en de beelden zijn vanuit haar perspectief gefilmd. Je kunt makkelijk empathie voelen voor haar, gezien je alles uit haar beleving ziet. De muziek is ook prima in orde, zelfs de Servische muziek is erg mooi en toepasselijk op sommige momenten.

De mooiste scène was voor mij dan ook het breekpunt van MouMou, waar hij het voor zijn familie opneemt en het haar verwijt dat zij altijd zielig is en zichzelf in de slachtofferrol blijft houden. Zeer realistisch en aangrijpend neergezet.

Thumbs up voor de intense actrice Samira Maas, het indrukwekkende camerawerk en de beklemmende en nieuwsgierigmakende sfeer die gedurende de hele film aanwezig is.

Komtie dan:

Mijn filmsmaak loopt behoorlijk uiteen. Van deze film had ik hoge verwachtingen, temeer omdat ik zelf in tehuizen heb gezeten. Ik heb zelden zo'n slechte film gezien. Daar waren mijn mede-kijkers het roerend mee eens.

Voordeel van de twijfel.

Joy heeft me al een paar weken/maanden nieuwsgierig gemaakt. De prijzen die de film had gewonnen tegenover haar grote concurrent Tirza, die mij meer dan goed bevallen was, maakte het enorm spannend en leuk om naar deze film uit te kijken. Vandaag vond ik de kans, mentaal voorbereid. Geen idee wat ik kon verwachten, en de film maar gestart.

Hoewel Joy niet echt teleurstelt wordt het ook nergens waar gemaakt. Filmtechnisch zit alles picco bello in elkaar. Mooi op de huid gefilmd, camera beelden en erg veel stiltes zorgen voor mooie emoties. Ook het acteerwerk is verreweg van slecht, Joy is dan duidelijk wel de beste en ook haar vriendin en vriend doen het goed, de rest van de cast stelt zich een beetje amateuristisch op. Jammer, want het drietal doet enorm hun best. Figuranten en bijrolletjes zijn dan misschien wel minder belangrijk, een film maakt een film met alle factoren, en hier horen ook die rollen bij die naar mijn idee een beetje te snel en te onpersoonlijk werden neer gekauwd. Het verhaal doet er niet zoveel toe, we kennen de zoektocht-films maar Joy wilt een andere kant op, de stiltes en de emoties van Joy maken de film wel echt het kijken waard en ook de dialogen tussen Joy en haar vriendin en de gesprekken/gekibbel van haar en haar vriend waren erg sterk neergezet.

Voordeel van de twijfel. 3,5 ster, tipt niet aan mijn andere 7s maar ach, Nederlandse film is een film op zich. Aanrader!

Deed iemand anders, net zoals mij, Samira Maas ook aan Hanna Verboom denken?

Het eerste gedeelte wilde ik er maar niet inkomen. Ik vond de actrice te vlak overkomen en er vielen wat mij betreft teveel stiltes. Toch werd ik op een gegeven moment wel gegrepen door het verhaal en ook door het acteerwerk van Joy. In het begin had ik om eerder genoemde reden geen binding met haar personage. Maar vanaf het moment ze voor de tweede keer in het huis van haar moeder rondloopt en op de terugweg huilend in de bus zit, zie ik eindelijk haar emotie doorkomen. Vanaf dat punt vond ik haar spel ook veel indrukwekkender. Haar pijn kwam ook heel sterk over op mij waardoor ik het toch wel een indrukwekkende film vind.

De derde film van Mijke de Jong waarin een jong meisje wordt gevolgd. In deze derde een wat ouder meisje. Haalt het niet bij de eerste van de drie (Blue Bird) laat staan bij Mijke De Jongs beste film (Tussenstand). Komt natuurlijker op me over dan Het Zusje van Katia maar mist een beetje emotionele impact, Misschien wordt het tijd voor een heel ander thema voor Mijke De Jong.

3.0*

Weer een aardige comming on age/adolocentenfilm van Mijke de Jong na Blue Bird en Het zusje van Katia. Soms lijkt het wel alsof Joy een beetje op de automatische piloot gaat maar weet ook nog altijd wel te boeien. Het is weer zo'n thema over een meisje met problemen of downs. Dit keer over een desolate Joy die op zoek is naar zijn moeder die haar als kind op straat zette. en ondertussen zich ook bezighoud met de zwangerschap van zijn wispelturige vriendin. Het verhaal boeit zeker maar is wel erg aan de aaneenlopende lijn lijkt wel. Wel zitten er soms erg pijnlijke stukken in, vooral hoe Joy met mensen omgaat. Maar opzich kan ze der weinig aan doen. Door alles wat er op haar pad kwam. En dit keer is het ook geen puber (waar het vaak wel over gaat in dit soort films) maar een meid van inmiddels 18 jaar. Was ook wel een mooie verandering.

Maargoed, wel zeker een geslaagde film alweer. Gewoon weer een blik in het leven van iemand.

3,5*

Aardige film over een tienermeisje die als baby ten vondeling is gelegd en hierdoor worstelt met haar identiteit. De film heeft niet echt een begin of eind, en je wordt bijna letterlijk in het leven van dit meisje gegooid. De camera verliest haar ook geen moment uit het oog. Hierdoor is het soms wel wat eentonig, ondanks de korte speelduur. Een dik verdiende 3.0 sterren.

Een kenner van de films van de Dardennes ben ik niet, maar Joy is het soort film dat ik met hen associeer. Maar het was toch vooral Fish Tank waar ik steeds aan moest denken. Dat is zware competitie voor Mijke de Jong en die kans ze helaas niet aan. Vooral omdat het een beetje een punt mist of dat het nooit uitstijgt buiten een kleine slice-of-life. Goed geacteerd, geloofwaardig en boeiend, dat wel, maar erg aangrijpend is het niet en het verhaal gaat nergens in het bijzonder naar toe. Gewoon een film over een meisje dat zich verlaten voelt en dan vooral omdat haar moeder haar in de steek heeft gelaten. Ook lagen de momenten waarop Joy haar moeders huis binnensloop en daar onder andere foto's van haar latere zwangerschap vond er wel erg dik bovenop. Het grootste probleem is echter gewoon dat binnen het genre van realistische films over woedende mensen die aan de onderkant van de samenleving leven deze zich niet bijzonder onderscheid. Misschien ook een film die baat had gehad bij een langere lengte, om het wat opener te maken.

Trouwens wel grappig hoe verkeerde informatie je kijkervaring kan beïnvloeden. Ik zou zweren dat rond de tijd dat deze film de Gouden Kalf won ergens een spoilerend artikel gelezen te hebben waarin stond dat de film eindigt met de zelfmoord van Joy. Lang heb ik dan ook twijfelachtig zitten kijken naar hoe ze dat einde gingen forceren. Gelukkig bleek het artikel het verkeerd te hebben of had ik het gewoon fout onthouden.
3*

Niet zo best.

Leuke poging tot het maken van een NL arthousefilmpje, maar kies dan wel voor goede acteurs/actrices. Samira Maas doet het goed, maar dan houdt het meteen op. Het is ook het enige dat Joy te bieden heeft: haar blikken en reacties op heftige gebeurtenissen in haar leven. Niet dat Samira voor 100% in Joy kan kruipen, maar ze komt een eind. Coosje Smid speelt net zo goed als haar naam mooi is. Mocht de film ergens naar toe gegaan zijn, dan zou zij het met haar optreden volledig verpesten.

De naam Joy staat in schril contrast met haar leven, maar is ook wel weer erg obvious gekozen.

Zeer matige poging van Mijke de Jong dus en nodigt niet uit tot haar overige werk. Gevalletje "tamelijk zonde van de tijd".

2*

Lang geleden dat ik zo’n saaie langdradige zaadfilm heb gezien. Typisch Nederlandse arthouseproduct dit. Een documentairestijl die nooit helemaal lukt of overtuigd (de camera zit te vaak te dicht op de huid daarvoor en er is te vaak voor een ‘mooi’ shot gekozen), weinig muziek, veel stiltes, vol clichés en een zwaar thema. Daarnaast een hoofdrolspeler die gespeend is van elke emotie. Dat kan interessant zijn (Al Pacino in The Godfather part II lijkt daar nog op), maar een betere acteur in een beter script had dat iets spannender gehouden. Wat Joy ook doet, het kan je geen ene moer schelen, hoogstens ergeren. Overige spelers zijn helemaal slecht en werkelijk niemand lijkt normaal te zijn. Dat ene meisje, met uiteraard een buitenlands vriendje, zij zelf het een iemand van de Balkan, de andere meisjes in dat tehuis die constant schreeuwen en ruziemaken. Dit heeft niets meer met kunst te maken maar is kitsch in alles. Te ver over-the-top.

Jammer, want Bluebird was een prachtige film (mede door de rol van Rotteveel), dus de regisseur kan het wel. Hier duidelijk niet. 0,5*.

wat een slechte film zeg. Ik had echt de grootste moeite om niet hem niet voortijdig uit te zetten. Het verhaal kwam maar niet op gang en het acteren was ook niet best afgezien van een paar. Het verhaal was ook erg mager. Op zijn hoogst 1 ster.

Een matige dramafilm...

Matig verhaal...

Niet netjes voor vloeken allemaal, het is altijd Nederlandse type...

Redelijk acteerwerk...

Redelijk kwaliteit HD breedbeeld, soms geruis....

Prima achtergrond muziek/geluid (Dolby Digital)...

Geen aanrader...

Het verhaal van een meisje op zoek naar haar moeder. Er is in deze film gekozen voor de observerende stijl. En aangezien het verhaal nogal mager is, dreigt de film ook nogal saai te zijn.

Maar gelukkig is daar Samira Maas. Ik heb grote bewondering hoe ze de moeilijke rol van Joy hier weet neer te zetten in de film. Ze is heel stil en ingetogen en zegt bijna niets. Toch voel je constant de woede, de frustratie, de teleurstelling en het verdriet in haar. Mooiste momenten in de film vind ik als ze lacht wanneer ze haar vriendje weer ziet. En als ze droevig is, dan is ze ook echt voelbaar droevig en wil je haar ook echt troosten. Ook al zegt ze nog steeds niets.

Er zijn mensen die het einde van de film jammer vinden. Daar ben ik het absoluut niet mee eens.

Ik vind het einde juist heel sterk. Daar voel je alweer heel goed die woede, frustratie, teleurstelling en vooral het verdriet in Joy.

Als het verhaal niet zo mager was, had dit echt een topfilm kunnen zijn.

Ook de bijrol van Coosje Smid was inderdaad heel bijzonder. En leuk dat ze daar een prijs voor heeft gewonnen. Dat was ook echt een heel verknipt meisje, waarbij je sterk het gevoel kreeg dat ze niet helemaal spoorde. En dat was ook precies de bedoeling. Ook mooi om te zien hoe ze als vriendinnen met elkaar omgingen. Eigenlijk leken ze helemaal niet op elkaar, maar ze hadden wel veel overeenkomsten.

Heel aardige observatie van een meisje, dat door haar opvoeding, of eigenlijk door haar gebrekkige opvoeding zo’n beetje met heel de wereld, maar vooral met zichzelf overhoop ligt. De zoektocht die ze begint is niet alleen een zoektocht naar haar biologische moeder, maar ook naar zichzelf, naar een beetje houvast en structuur in haar leven. Wat dat betreft is de huilscène in de bus alleszeggend.

De moeilijke titelrol wordt prima ingevuld door de schijnbaar onbevangen nieuwkomer Samira Maas. Het gebruik van harde kleuren past goed bij het opstandige karakter van Joy, voor wie je tegen wil en dank al snel toch enige sympathie gaat voelen.

Interview met Samira Maas bij Paul & Witteman.

Geen topper, maar zeker niet slecht. Hier en daar dient zich enige gelijkenis aan met Fish Tank (2009).

Flinterdun verhaallijntje die ondanks de korte speeltijd moeite heeft om te blijven boeien. Uiteindelijk mist het ook de diepgang waardoor het zelfden echt binnenkomt en de hoofdrolspeelster weinig sympathie opbouwt.

Persoonlijk ook geen fan van het kleurgebruik en het geluid was op sommige momenten dramatisch te noemen. Het minimalistische kon ik in zijn geheel wel waarderen evenals het naturelle spel. *2,5

Joy

Het duurde even voordat ik echt in de film zat, maar na een tijdje raakte ik gewend aan het trage tempo en zeker ook aan actrice Samira Maas. Want ze zet een uitstekende acteerprestatie neer, wat ook wel moet want ze zit in iedere scene. Veel blijft onbesproken, maar het gezicht van Maas spreekt vaak al boekdelen. Moeilijke jeugd, in een tehuis opgegroeid, criminele activiteiten, een verlangen om je moeder te leren kennen etc. Het is al vaker gedaan, maar Joy voelt authentiek en oprecht aan.

Deze film maakte de eerste keer dat ik ‘m zag, jaren geleden, meer indruk op mij. Ik dacht er nu nog wel eens aan en ik was blij toen ik ‘m op de NPO app zag staan. Het is geen film waarin ik nieuwe dingen ontdekte nu ik ‘m weer zag. Dit soort verhalen zijn mijn ding en ik houd van de filmhuisachtige stijl. Het is een kleine film die vrij rauw gefilmd is. Ik vind het een ontroerend en realistisch verhaal, en het acteerwerk vind ik uitstekend. Ze leven zich goed in hun rol in en ik kon Joy (Samira Maas) invoelen. Een voldoende. 3,5*

Mijke de Jong is een filmmaker die ik al lang bewonder, al zijn haar films niet altijd even goed.

Joy sluit aan bij het Cinéma vérité idee in een aantal andere films van haar, met de camera dicht op de huid van Joy, grandioos geacteerd door Samira Maas die helaas het acteren lijkt te hebben opgegeven. Maar het is niet de eerste keer dat een meisje op deze wijze door de Jong wordt gevolgd, na het sterke Bluebird en minder interessante Het Zusje van Katia. Joy is vooral een ´dertien in een dozijn´ verhaal, op zich niet erg, maar er ontbreek een emotionele lading.

Joy [Samira Maas] groeide op in pleeggezinnen en wil na haar 18e verjaardag weten wie haar biologische moeder is. Maar haar intentie om contact te leggen met de vrouw die haar destijds afstond zorgt niet voor de emotionele stabiliteit of duidelijkheid waar Joy op hoopt. Het zet haar relatie met haar vriend [Dragan Bakema] in een nieuw daglicht. Ondertussen probeert Joy haar hoogzwangere vriendin [Coosje Smid] te helpen omdat diens vriend [Dalorim Wartes] zijn verantwoordelijkheid lijkt te ontlopen. Grimmig portret van een beschadigde jonge vrouw die wanhopig zoekt naar een aanknopingspunt voor haar eigen toekomst. Ondanks de voorzichtig hoopvolle ontknoping is dit een deprimerend sociaal drama dat steunt op sterk spel van Maas en Smid. Genomineerd in zeven categorieën voor een Gouden Kalf en winnaar in de categorieën “Beste Lange Speelfilm”, “Beste Scenario” en Beste Vrouwelijke Bijrol (Smid).