The Ward (2010)

Gisteren een vroege persvoorstelling mogen bijwonen van The Ward. Iets waar ik ontzettend naar uitkeek, want een nieuwe Carpenter, dat is niet niks. Tien jaar hebben we moeten wachten op een nieuwe bioscoopfilm van de meester. Natuurlijk zijn we nog zoet gehouden met twee Masters of Horror-episodes, waaronder de meesterlijke Cigarette Burns, maar dit is waar we eigenlijk op hebben zitten wachten.

The Ward opent ijzersterk. Carpenter kan sfeer neerzetten en hoe hij het psychiatrisch ziekenhuis in beeld brengt is subliem. Sterk camerawerk, effectieve soundtrack, het is duidelijk dat hier een meester aan het werk is. Het deed me een beetje denken aan de openingsscène van In the Mouth of Madness. Als fan zat ik helemaal in mijn nopjes, want elke angst dat dit een slechte comeback zou worden was na de openingsscène weg. Ik zat weer middenin een Carpenter.

Vervolgens krijgen we de openingscredits, die mooi zijn, maar waar iets aan schort, namelijk de muziek. Nu wist ik al dat Carpenter niet zelf de score zou verzorgen, maar tijdens de credits werd ik daar wel even mee geconfronteerd. De muziek is absoluut niet slecht, maar klinkt bekend in de oren en is weinig karakteristiek. Niet wat we gewend zijn van een Carpenter-film. Ontzettend jammer dat hij die verantwoordelijkheid aan een ander heeft overgelaten. Het grootste deel van de sfeer waar Carpenter bekend om staat komt namelijk van zijn eigen gecomponeerde scores. Toch weet de componist in dienst, Mark Kilian, de rest van de film wel van de nodige sfeer te voorzien. Elke scène wordt namelijk bijgestaan door een onheilspellende soundtrack en de geluidseffecten zijn behoorlijk effectief. Zo is het onweer dat vaak aanwezig is een sterk hulpmiddel in het creëren van een ongemakkelijke sfeer, een hulpmiddel dat meesterlijk wordt gebruikt in een bepaalde scène waar een zeer apetijtelijk stukje dans van de dames wordt gevolgd door knap monteerwerk. Dit was een stukje cinema dat weer deed denken aan de hoogtijdagen van Carpenter.

Ik heb een zwak voor mystery films die zich afspelen in een zelfde soort setting. The Ward haakt hier helemaal op in. Het psychiatrisch ziekenhuis is een sfeervolle setting en dat wordt kracht bijgezet door alweer sterk camerawerk. Carpenter weet weer goed gebruik te maken van Anamorphic widescreen en we krijgen dan ook een paar mooie shots te zien. Je kan hier merken dat er een old school regisseur aan het werk is, want wij krijgen de tijd om de sfeer van het ziekenhuis tot ons te nemen. Vooral de opbouw is heerlijk subtiel en doet op momenten denken aan Halloween. De meisjes zijn op de vlucht voor een soort van 'boogeyman' en de goed getimede scares zijn geheel in slasher stijl. Jammer alleen dat Carpenter ervoor kiest gebruik te maken van luide geluidseffecten om ons de stuipen op het lijf te jagen.

In dat opzicht past The Ward perfect in het rijtje van moderne horrorfilms, maar merk je toch de hand van een ervaren rot in het vak. De opbouw is subliem en het verhaal weet, hoe simpel die ook is, je te intrigeren. Dit komt puur door het feit dat de setting gewoonweg ultiem wordt benut, maar ook door het meer dan degelijke acteerwerk van de dames, die overigens behoorlijke eye-candy zijn. Het feit dat ze allemaal zo mooi zijn is wat ongeloofwaardig, maar dit heeft een reden, die naarmate het verhaal vordert uit de doeken wordt gedaan. The Ward kent een verloop dat we in de loop van de jaren wel vaker hebben gezien en Carpenter had er eigenlijk beter aan gedaan het wat laagdremeliger te houden, want een verhaal met twists en dergelijke heeft hij niet nodig. Toch doet ook het einde erg aan Halloween denken, wanneer de dames geconfronteerd worden met het kwaad en horen we zelfs een stukje muziek dat zo uit die klassieker uit 1978 had kunnen komen. Die Kilian heeft toch goed naar het oude werk van zijn werkgever geluisterd.

En zo is The Ward een voldane terugkeer van Carpenter geworden. Het blijft jammer dat hij de score voor de film niet zelf heeft verzorgd, maar The Ward kent genoeg sfeer om dat grotendeels te doen vergeten. Het vak heeft hij in ieder geval nog steeds in de vingers.

4*

Edit: Graag nog aandacht voor een moment uit de film dat de oogscène uit Zombi 2 bijna doet vergeten.

Fijne, degelijke film die op uitstekende wijze 'delivered' zonder terug te moeten vallen op de fratsen die het genre de afgelopen jaren vervuild hebben. Nergens grensverleggend - wat eigenlijk wel een verademing is; een regisseur die niet geforceerd hip wil zijn - maar gewoon solide vakwerk van Carpenter. De film voelt als geheel erg compleet en 'rond' aan, het klopt gewoon allemaal. Visueel net wat te veel met de tijd meegegaan, maar voor de rest erg sfeervol met een fijne cast, prima opbouw en een bevredigende finale.

3,75*

Weinig bijzondere film van Carpenter. Grotendeels is het eigenlijk een vrij standaard horrorfilm. Vooral tijdens de echte suspensescènes gaat het er allemaal bijzonder ongeïnspireerd aantoe. Veel gewandel door gangetjes in claustrofobische shots waardoor we de omgeving niet kunnen zien en kennelijk ineens moeten schrikken als er een eng gezicht verschijnt begeleidt door een hard geluid. Het is allemaal al honderden keren eerder gedaan en van die harde geluidseffecten heb ik nooit de lol ingezien. Je schrikt niet van wat er te zien is, maar door een harde knal, die tevens de sfeer breekt. Na ja. Het probleem is ook dat het allemaal wat futloos aanvoelt, alsof Carpenter het ook niet zo veel kon schelen allemaal en gewoon via het boekje regisseerde.

Schandaliger is dat dit de zoveelste film is in een gekkenhuis waarin alles maar weer een verbeelding is van de hoofdpersoon. Met uitzondering van One Flew Over the Cuckoo's Nest heb ik nog nooit een film met die locatie gezien waarin de hoofdpersoon zich niet een hoop verbeeldde en als er een moord in het verhaal zit, blijkt het einde te zijn dat óf de moorden niet echt gebeurt zijn of dat de hoofdpersoon ze zelf gepleegd heeft. The Ward ontsnapt niet aan dit stramien, maar erger is dat er ook niet echt iets mee gedaan wordt; alsof de twist een verplichtertje was. Eigenlijk vind ik het nog wel een grappig concept: de meerdere persoonlijkheden uitmoorden in je waanbeelden, maar het zou pas echt interessant zijn geweest als we achteraf het gevoel hadden dat Alice op specifieke momenten haar waanbeelden had afgeworpen, door iets in haar ontwikkeling. Nu wordt er vooral een persoonlijkheid vermoord op het moment dat Carpenter weer even een moordscène nodig heeft. Hier had gewoon veel meer ingezeten. Waarom niet eens een film in een inrichting waar daadwerkelijk een spook rondwaard, die om wat voor reden dan ook alleen gezien kan worden door de cliënten (zoals hier aanvankelijk het geval leek). Dan komt er nog extra suspense voort uit de verhouding tussen de dokters en de patiënten, want wie zal de gekken ooit geloven als ze beweren een spook te zien. Ik vond dit soort momenten eigenlijk al de beste scènes opleveren in The Ward, maar ook hier geld dat er meer uit te halen viel. Ach, in ieder geval vielen me er geen plotholes op (al is Alice' psychologische stoornis natuurlijk niet medisch verantwoord, maar dat stoort me niet0, dat is bij dit soort verhaallijnen nogal eens anders.

Voor de rest is het vooral degelijkheid troef. Carpenter kan dit soort dingen filmen in zijn slaap, maar helaas heb ik ook het gevoel dat hij dat gedaan heeft. Dus het heeft wel sfeer en het kijkt wel weg, alleen zou je willen het niet allemaal al eens gezien te hebben. Overigens vielen de actrices wel positief op. Het zijn geen briljante acteerprestaties, maar binnen dit genre toch wel bovengemiddeld. Ik ben ook wel benieuwd wat Amber Heard doet met een meer substantiële rol dan die paar waarin ik haar tot nu toe zag. Ze komt bijzonder daadkrachtig over, wat me eerder al in Drive Angry opviel.
2*

Geweldige terugkeer van één van de grootste

Ik heb geen zin om op de release te wachten in oktober, nee, bij mij hebben ze het verpest. Ik heb naar de pindakaas gegrepen en die was heerlijk! De blu-ray komt er toch nog wel, mijn nieuwsgierigheid nam het even over.

En dat betaalde zich uit. Carpenter is het absoluut niet verleerd. Wat een klasse straalt deze ''The Ward'' uit, cinematografisch heel aantrekkelijk en vooral geduldig. Af en toe iets te flashy maar over het algemeen vrij traditioneel geschoten. Hij geeft echt de juiste vibe mee aan de inrichting.

Amber Heard's rol is opvallend sterk neergezet. Girl-power, daar heeft John wel wat mee. Het is tof om te zien hoe haar strijd om te ontsnappen continue zo sterk wordt opgebouwd en de spanning is over de gehele lijn goed aanwezig. Ik had het alleen niet zo op het 'haunted' gedeelte. Het is op een paar momenten na gewoon te voorspelbaar.

In het eerste gedeelte zorgt het nog voor wat leuke vragen en houdt het je op je hoede, maar de verrassing is er al veel te snel af. Over verrassingen gesproken: twist! Ik weet niet hoe ik daar tegenover sta. Aan de ene kant is hij wel oke, echter vond ik het niet heel nodig. Het verklaart wel waarom niemand haar een antwoord kon geven e.d maar heel speciaal kwam het niet over.

Genoeg moois maar ook wat mindere aspecten. Het is voor mij in ieder geval duidelijk: Carpenter is terug . Plus een uitgebreide review

Inwisselbare horror.

Carpenter heeft bij de horror fans nog steeds een hoge naam. Na wat ouder werk van hem gezien te hebben de laatste tijd valt het me wat tegen over het algemeen. Maar kan me wel een beetje het nostalgische ervan voorstellen. Zijn nieuwe films hebben dat niet en dan blijft er weinig over. Grote probleem is ook dat het plot zo geweest is dat het helemaal voor een regisseur die toch nog wel eens iets origineels heeft neergezet nogal pijnlijk is. Wanneer de medische staf uit het raam staren kijkend naar Kristen weet je al precies dat het een multi persoonlijkheid film gaat worden. Is dat nog goed te praten als er tussendoor nog wat leuks te bespeuren is. Maar dat zit er ook niet bij. De moorden zijn ouderwets zwak en de geest is erbarmelijk.

Vraag me ook sterk af of het echt de bioscoop hier haalt op 18 augustus.

1.5*

Vind het erg jammer dat de plotwending op het einde zo ontzettend voorspelbaar is. Dat haalt echt een hoop charme van deze film vandaan. Herkende het Carpenter stijltje wel voor een deel maar het was niet alleroverheersend. Jammer, want daardoor viel het niveau van de film me erg tegen. Had er op alle fronten (van acteerwerk tot de stijl, van het camerawerk tot de schrikeffecten) meer van verwacht.

Formulewerk.

Ik ging vol verwachtingen de film kijken, aangezien het van de grote meester zelf, John Carpenter, kwam. De man achter geniale classics als Halloween en The Thing.

Helaas komt The Ward nooit in de buurt bij Carpenters betere werk. The Ward zal ik niet slecht noemen, maar helaas komt de film ook niet boven de middelmaat uit. De locatie (een psychiatrische inrichting) is nog wel een sterke locatie voor een film als deze, maar ik vond het weinig interessant. Die setting is natuurlijk al vaker in dit soort films voorbij gekomen en het lijkt best wel vaak op elkaar in de uitwerking. Er hing op zich wel een vreemde sfeer in de film, maar pakkend werd het niet. Spannend of creapy al helemaal niet. Ik schrok alleen van de vallende hand in het kleine mortuarium en de scene met het oog was best wel sterk.

Later volgt een plottwist zoals we het al vaker hebben gezien. Niets is weer wat het is. Mij deed het weinig. Tussendoor loopt er weer een meisje rond die rechtstreeks uit de opnames van The Ring is weggelopen. Kunnen ze tegenwoordig niks nieuws meer verzinnen?

Alles bij elkaar is dit een doorsnee filmpje geworden. Zeker omdat het door Carpenter zelf is geregisseerd valt me dit wel tegen. Maar aan de andere kant is dit wel prima aan te raden om een keer te proberen.

3*

Nieuwe Carpenter of vergeten film die hij bij wijze van fin-de-carriere nog even met z'n fans wil delen? Wie zal het zeggen?

The Ward is geen slechte film, na dik 35 jaar kan Carpenter een filmpje als deze met twee vingers in z'n neus regisseren. Maar verder is de film zo banaal, uitgekauwd en saai dat je je afvraagt waarom Carpenter nog de moeite heeft genomen om dit te verfilmen.

De film kent een aantal moderne elementen die enkel onderstrepen dat Carpenter al een paar jaar eerder is blijven hangen in z'n eigen verleden. De rest van de film is een herbeleving van Carpenter's typische kenmerken, al blijft de vraag hoe ver je terug in de tijd moet alvorens ook maar iets aan deze film indruk zou kunnen wekken.

Wat het verhaal betreft, iedereen die meer dan 10 horrors gezien heeft kan het wel dromen, inclusief doodgeslagen eindtwist. Laten we het eindshot ook maar even vergeten want dat sloeg echt helemaal nergens meer op. Verder een overbekende setting die leunt op een flikkerende lamp, glimmend chirurgenmateriaal en wat norse verplegers om sfeer op te wekken. Allemaal al (veel) eerder en (veel) beter gezien.

Hoewel de film verder wel solide oogt, is het erg jammer dat het niet goor/spannend/eng/interessant en/of verrassend is. The Ward is een opeenstapeling van clichés geworden die smeken om het pensioen van Carpenter. Want hoe solide het eindresultaat ook mag zijn, de film wil nooit meer worden dan een gemumificeerd kadaver.

Er zijn veel slechtere en goedkopere horrors te vinden, echte Carpenter fans zullen best blij zijn om nog één keer te mogen genieten van Carpenter's expertise, maar als comeback illustreert het enkel Carpenter's onvermogen om in 2010 nog maar enig zeggenschap te hebben binnen het horrorlandschap.

2.0*

Toch redelijk teleurstellend. De gehele film kreeg ik een beetje het been there, done that gevoel en op zich hoeft dat geen probleem te zijn. Alleen de verfilming is een beetje lafjes en de muziekkeuze vind ik gek genoeg matig voor een Carpenter film. Daarnaast heeft the Ward mij geen 1x uit mijn stoel laten schieten van spanning. Toch is de inrichting vaak wel sfeervol gefilmd door Carpenter, daar zie je de ervaring wel om de hoek komen kijken.

De dames in kwestie zien er allemaal heet uit, maar overtuigend komt deze film echt totaal niet over dankzij hun. Zoveel lekkere wijven op een gekken afdeling is gewoon te fout/ongeloofwaardig en de film neemt zichzelf nou niet dermate niet serieus dat je zoiets door de ogen kan zien. Acteerwerk was echt van een bedroevend niveau, zelfs Heard acteerde beneden peil. Daarnaast is het plotje over Alice een beetje flauw, vraag ik me af wat Alice nou precies moet voorstellen en vind ik het einde redelijk gevonden, maar is het anno 2011 ook niet meer zo schokkend als Carpenter wil doen geloven

Er zitten nog een paar leuke scares in, al zijn die voor de horror puristen inmiddels ook wel zwaar voorspelbaar.

2,5*

Na tien jaar terug is deze meester weer terug met een volledige speelfilm. Hij bewijst maar weer dat hij na zo'n lange tijd met gemak meer uit zijn mouw schudt dan bijna ieder ander in het vak.

Vanaf minuut 1 vond ik die typische Carpenter vibe weer volop aanwezig. Ondanks het ontbreken van de Carpenteresque score doet deze niet onder voor de betere Carpenters. Duidelijk dat Carpenter zijn hoogtijdagen beleefde in de jaren 70 en 80, want ook The Ward voelt zo retro aan. Sinds The House of the Devil heb ik dit niet meer gezien, en Carpenter doet het met gemak. Traditioneel geschoten ook, met kleine moderne trekjes maar goed dat is ook niet zo gek. Ondanks zijn concessies naar het moderne horrorpubliek vind ik dit verre van een film gericht op het moderne horror publiek. The Ward ademt seventies en eighties vibe.

Ik ben ook wel een sucker voor dit soort ghost verhaaltjes in deze setting. Zo'n mental institution heeft iets enorm bevreemdends en een sfeermaker als Carpenter speelt hier goed op in en gebruikt die setting zo enorm effectief. De cast is well cast en Heard is de ideale final girl, ook al is ze geen echte final girl. Het verhaal mag dan wat clichématig zijn de manier hoe Carpenter het presenteert getuigt van grote klasse. Carpenter vervalt ook in wat gimmicks wat in veel horrorfilms tijdens zijn absentie een norm is geworden. Ik heb het dan over de schrikeffecten en het uitleggerige einde, al is dat bij een film als deze wel op zijn plaats. Voor mij geen dealbreaker in ieder geval. Prachtige cinematografie ook weer, niemand die gangen zo bevreemdend kan brengen als Carpenter.

Carpenter is terug en hoe. Ondanks het ontbreken van Carpenter's score toch weer een enorm sfeervolle Carpenter (Killian doet het overigens ook prima). Toch weer een fijne 70's/80's revival, en Carpenter doet ook wat water bij de wijn voor de moderne liefhebbers. Voor velen niet de comeback die zij gehoopt hadden, voor mij is het des te meer. Ook al heeft The Ward een clichematig karakter qua vorm is het weer een weergaloze Carpenter. Sterker nog: de enige betere Carpenter die ik me kan bedenken is Halloween. In Augustus maar eens de bios induiken en een BD aanschaf is een must.

Jaren '80 achtige horror die best aardig was maar veel beter had kunnen zijn met wat meer aandacht voor detail .Ondanks dit gegeven vele male beter als het gros wat de laatste tijd uit komt op horror gebied.

Het verhaal wist mij ook te boeien, zij het vooral op het vlak van drama. Echt spannend vond ik de film namelijk zelden worden, maar wel eng in de zin dat de toekomst voor het hoofdpersonage vrij somber en weinig hoopgevend is.

Kortom, een bescheiden comeback van Carpenter die geen potten zal breken maar wel gezien mag worden.

Niet echt de grote comeback waar de Carpenter-fan op gehoopt had, maar ook weer niet iets waar de beste man zich voor hoeft te schamen. The Ward is een degelijk gemaakte en gespeelde horrorthriller, ietwat aan de saaie kant, mede door de nogal eenzijdige setting, maar naar het einde toe best spannend en inventief. Camerawerk is prima en de soundtrack (helaas niet van Carpenter zelf) effectief genoeg. Mooie begincredits ook, overigens.

Simpele horrorfilm, voorspelbare ''schrikmomenten'', acteerwerk was redelijk. Had er eigenlijk meer van verwacht.

Niet wat ik ervan had verwacht.. Het begint sterk, mooie openingscredits, muziek en intro. Het verhaal is onderhoudend en een perfecte locatie, maar een aantal missers trekken de film naar middelmaat.

De sfeer knalt weg bij ieder luid schrikmoment, komt telkens wel iets terug maar wordt dan weer de nek omgedraaid door pokkeherrie zodra er een beetje actie is. Sowieso zijn de schrikmomenten afgekauwd en er zijn er te veel van. Dat spookding dat vanuit iedere hoek en kier opduikt maakt geen indruk meer, niet echt des Carpenters.

De cast vind ik ook niet gepast.. Begin je de film met overtuigende plaatjes van psychiatrische patiënten, gooi je er vervolgens een stel modelletjes in. Het zijn ook maar kale karikaturen, alleen al dat konijnenmeisje dat telkens schichtig wegduikt als een.. konijn, hm..

Het plot en de twist geven uiteindelijk wel duidelijkheid over de reden van die eendimensionale meiden, maar dan heb je er alsnog dik een uur naar moeten kijken. De film lijkt trouwens in veel opzichten op een andere film uit 2010 over een kliniek, maar veelzeggend is dat een 5 seconden durend shot van die film waarin een oud vrouwtje naar de hoofdpersoon staart, al veel ongemakkelijker en subtieler is dan iedereen van The Ward bij elkaar.

Zonde dat de standaardzooi die Carpenter erin gooit zo'n nadelige impact heeft, want het is fraai hoe de locatie in beeld wordt gebracht en soms is er een spannende scene - Kristen en Emily in het mortuarium, de liftkoker-scene, de shocktherapie - Jammer ook dat het mooie gezang te weinig te horen is (zoals tijdens de aftiteling..).

De film straalt wel nostalgie uit maar zo'n dans-scene vind ik te geforceerd ouderwets, dan kijk ik liever bijv. The House of the Devil, The Woods of The Shrine voor de 'nieuw-klassieke' stijl. Uiteindelijk bungelt The Ward tussen een standaardhorror en een sfeerhorror. Niet echt slecht dus, maar wel teleurstellend.

John Carpenter is voor mij niet de grootmeester die hij voor velen wel is. In the Mouth of Madness vind ik zijn laatste echt goede, en hoewel hij een aantal klassiekers op zijn naam heeft staan vind ik zijn films van wisselde kwaliteit. Toch was ik extra benieuwd naar The Ward en de reden daarvoor is blond.

Een psychiatrische instelling is een setting die het vrijwel altijd goed doet bij mij. Kille vertrekken, streng personeel die je wel kan schieten en onderlinge confrontaties met mede-gestoorden. Oh ja, een spook mag niet ontbreken natuurlijk. De spanning wordt behoorlijk goed opgebouwd totdat de geest in beeld komt. Zwak design, heb het wel een beetje gehad met dat doorsnee semi-enge uiterlijk.

Amber Heard weet de film te dragen met haar betoverende looks en enthousiaste acteerwerk. Verrassend genoeg bevat The Ward met Panabaker, Leigh en Fonseca nog meer eyecandy. Pijnlijk is dan het contrast wanneer de afzichtelijke Gummer in beeld komt waardoor ik mijn maaginhoud steeds op het tapijt dreigde te legen. Verder een paar leuke kills, maar niets nieuws.

De twist op het einde heb ik mijn twijfels over. Het verklaart meteen waarom ik het Alice personage al een beetje matig vond, en dan vooral hoe er mee om werd gesprongen. Een geest die nauwelijks angst aanjaagt, tastbaar is en door een bijl naar de grond gaat. Maar het was dus geen geest. Aan de andere kant voelde de plotwending geforceerd aan, alsof Carpenter nog even wat intelligentie wilde toevoegen. Origineel is het ook niet meer, ik moest meteen denken aan een thriller uit 2003 waarvan ik de naam niet zal noemen vanwege de spoiler. De mensen die hem gezien hebben zouden echter moeten weten over welke ik het heb.

Niet zo bijzonder dus, maar toch een lekker filmpje. Soms spannend, sowieso leuk om de jonge meiden zien te acteren. Ik ben weer benieuwd geworden naar de volgende Carpenter.

Leuke film die lekker wegkijkt en goed te verteren is.

Hoewel ik persoonlijk geen echte Carpenter fan ben is dit niet 1 van zijn mindere films.

En voor de verandering weer eens een film met een verrassend einde.

Meevaller, best fijn! Na een aantal slechte kritieken gehoord en gelezen te hebben, heb ik me er toch maar eens aan gewaagd en ben niet eens teleurgesteld. Doorsnee verhaaltje, maar dan wel beter uitgewerkt dan gemiddeld. Visueel toch ook heel aardig. Acteerwerk is dan weer aan de matige kant, maar kan ermee door voor een horror film. Muziek/geluid was wel wat hard. Verder heb ik weinig te mekkeren... Tof om weer eens een verse Carpenter te hebben gezien! 7.5/10*

Thriller(horror) over meiden opgesloten in een inrichting, weinig verhaal en ook weinig inhoud. Het einde is wat te overdreven allemaal, alles valt dan zogenaamd op z'n plaats. Leuke chicks om te zien, dat wel, maar al met al niet onderhoudend genoeg voor een voldoende.

Zeer matige John Carpenter film. Soort gelijke verhalen zijn al vaker verfilmd en ook beter. Deze film is nergens echt boeiend of spannend en het einde is zo belachelijk en cliché als maar wat. De cast weet ook nergens te overtuigen en ze hebben eigenlijk alleen het uiterlijk mee in deze film. Amber Heard is een mooie meid maar een hoofdrol in een film spelen kan ze totaal niet en dat bewijst ze in deze film maar eens te meer. Laat Amber Heard maar mooi korte rolletjes spelen en haar lichaam showen want daar is ze goed in.

Visueel ziet het er best aardig uit en er zitten ook een paar schrikmomenten in. Deze schrikmomenten zie echter wel al van mijlenver aankomen, maar dankzij het geluid en de snelheid schrik je toch nog effen. De film duurt gelukkig ook niet lang en dat is waarschijnlijk het pluspunt van deze flutfilm.

Het blijft toch jammerlijk als grote filmmakers van de jaren '70 en '80 zich na een hoop grote filmklassiekers onderuit gaan met hedendaagse projecten. Zo levert een Tobe Hooper sinds de jaren '90 enkel matige rommel, slaat George Romero met zijn nieuwe Dead trilogie de plank volledig mis en heeft Wes Craven met My Soul To Take ook één van de meest belabberde horrorfilms van de laatste jaren afgeleverd. Ik hoopte ontzettend dat John Carpenter een ander verhaal zou zijn. De maker van meesterwerken als The Thing, Escape from New York, Halloween en They Live keert na vele jaren weer eens terug met een lange speelfilm en de verwachtingen waren vrij hooggespannen. Helaas weet ook Carpenter nergens het niveau van zijn eerdere films te halen. Hij komt niet eens in de buurt.

The Ward is van opening tot climax een bijzonder standaard filmpje, bij alles krijg je het idee het al veel vaker te hebben gezien. Van de nogal flauwe verschijning van het spookmeisje tot de inmiddels zeer uitgekauwde 'verrassende' ontknoping, het heeft allemaal een hoog 'been there' gehalte. Vooral storend is het gebruik van talloze goedkope schrikeffecten. Nooit gedacht dat de man die in Halloween nog zo geweldig spanning wist op te bouwen met die gemaskerde man, die enkel stil tussen een stel witte lakens stond, zoveel gebruik zou maken van goedkope 'BOEM! Er staat iemand achter de deur' trucjes. Ze werken dan ook zelden en de sfeer en, vooral, spanning zijn erg ver te zoeken. Verder is ook de editing echt verschrikkelijk slecht. De film is een nogal rommelige aaneenschakeling van korte shots en scènes, die erg lelijk aan elkaar worden geknoopt met een dissolve- effectje.

Uiteraard is het makkelijk de film naast de oude films van Carpenter te leggen en de film op die basis af te kraken, maar het is uiteraard niet enkel Carpenter's schuld. The Ward stelt grotendeels teleur door het matige script van de gebroeders Rasmussen. Vooral op het gebied van de karakters. Met het basisidee had veel gedaan kunnen worden wat betreft de personages, maar de eendimensionale figuren in The Ward werken vrijwel enkel op de zenuwen. De heldin, de vervelende bitch, het (zeer irritante) bange meisje, de strenge zuster, de vriendelijke maar tevens mysterieuze dokter; elk clichématig karakter is present. Ook op dat gebied niets nieuws onder de zon. Al met al telt The Ward een handjevol aardige momenten en is over het algemeen gewoon een matig horrorfilmpje zoals ze er zoveel zijn. Het meest pijnlijke hier is echter dat de naam van John Carpenter eraan is verbonden. En dan verwacht je toch iets van bovengemiddeld niveau. En dat is dit absoluut niet.

2 sterren.

Degelijke film van John Carpenter.

De film kan zich niet meten met Carpenters beste werk, maar het is ook zeker geen film waar hij zich voor hoeft te schamen. Amber Heard is in ieder geval een prima keuze als hoofdrolspeelster en zij kan met haar soms venijnige spel makkelijk een film als deze dragen.

De film is redelijk sfeervol en Carpenter slaagt erin om de film een jaren zestig sfeertje mee te geven. Het verhaal zelf is redelijk, al is het niet nieuw en heeft de geoefende horrorkijker het wel vaker gezien. Toch werkt Carpenter het degelijk uit en slaagt hij erin om de film van een paar spannende momenten te voorzien. Het enige wat hierin ontbreekt is Carpenters typische score, maar dat komt omdat hij dat deze keer niet zelf heeft gedaan, wat op zich wel jammer is, want het gaf zijn films altijd wel wat extra.

De uiteindelijke afloop mag dan niet zo verrassend zijn, toch is het wel een film die de gehele speelduur boeit en waarin een paar redelijk sterke scenes verwerkt zijn. De naald door het oog moment is namelijk erg sterk. Daarnaast verveelt het allemaal geen moment. Voldoende dus voor Carpenters nieuwste.

3,0*

Beetje matig. Waarschijnlijk had ik te hoge verwachtingen. Het duurde een hele tijd voordat ik echt in de film kwam en de eerste minuten wisten me dan ook niet te boeien. De meiden acteerden redelijk, maar niemand sprong er echt bovenuit. Het had mijn inziens wel wat meer freaky en creepy gemogen, maar vooruit.

Pas halverwege de film merkte ik dat hij mijn aandacht eindelijk écht had, en werd ik nieuwsgierig naar meer. Af en toe een schrikmomentje, maar de meeste zag je helaas al aankomen. Echt vernieuwend was het verhaal ook niet en er had meer uitgehaald kunnen worden. Vreemd ook dat een film van 1,5 aan kan voelen als 3 uur, leek geen einde aan te komen.

Toch weet de film naarmate de tijd vordert beter te worden, dat was wel prettig. Heard en Fonseca vind ik ook schattige actrices,dat hielp ook wel mee. Vandaar toch een nipte voldoende, verder best jammer.

Als je gaat vergelijken, zet je jezelf klaar om teleurgesteld te worden. Dat geldt zeker ook bij deze film - als je hem vergelijkt met Halloween of andere vroege films van John Carpenter, dan kijk je alleen naar de verschillen en heb je geen oog meer voor wat deze film wel heeft.

De cast is op zich leuk bezig, en vooral Amber Heard zie ik altijd graag - jammer dat ze wat vast lijkt te zitten in het horror-genre. Maar, wat mij aan deze film vooral opvalt is dat er echt heel mooie beelden inzitten - haast mooifilmerij, zo visueel sterk komt vooral het eerste deel op me over. Tot in de perfectie in een jaren-60 stijl, goede locaties, mooie setting, mooi belicht, mooie plaatjes.

Ook in de eerste helft is de spanning wel duidelijk aan het opbouwen - en zakt dan in de tweede helft weer weg, als toch vrij pijnlijk duidelijk wordt dat het verhaal niet zo sterk is. De timing van de schrikmomenten is nog wel aardig - maar wel erg voorspelbaar, en erg suf uitgewerkt. Het verhaal neemt dan vervolgens een afslag die ik niet waarderen kan, en daarmee doet de film zich dan wel echt de das om.

En dat is best jammer - want, wat ik al zei, de film heeft qua beelden echt een heel sterk punt.

Geen bijzondere film.

Ik had veel beter verwacht voor een John Carpenter prent.

De intro vond ik wel knap gemaakt en eng overkomen maar dat was de rest van de film zeker het geval niet meer.

Er gebeurde naar mijn gevoel heel weinig, de schrik momenten beperkten zich tot het verschijnen van de gedaante van Alice iedere keer (wat ook weer niet zo heel erg schrikken was) en de ontknoping vond ik maar een tegenvaller die me het gevoel gaf dat ik 90 minuten verspeeld had.

Het enige positieve is de knappe Amber Heard die hierin ook goed acteerd, maar de film ondanks dat niet naar een hoger niveau kan tillen, omdat hij gewoon niet goed genoeg is.

Een tegenvaller!

2 sterren

Lekker spannend filmpje, geslaagde schrikmoment en behoorlijk sfeervol. Tempo zat er ook lekker in. Plottwist op het einde hoeft allemaal niet. Caprenter's return is eervol, maar niet geniaal. Heb wel weer gesmuld van Amber Heard!! 3,5*

Toch wel een lekkere horrorfilm en dat is niet alleen vanwege Danielle Panabaker, maar ook omdat het een prima gekkenhuis film is.Totaal niets nieuws onder de zon, dat klopt. Maar in dit geval kan ik toch wel weer genieten van de standaard formule.

Er zitten echter wat momenten in de film waar ik mij wel wat aan ergerde. Vooral wanneer die Roy het iedere keer voor elkaar krijgt om de Alice/Kristen te slim af te zijn. Vooral wanneer hij ineens in de lift staat als Alice/Kristen aan het ontsnappen is.

De special effects zijn in orde, de sfeer is geslaagd, de geluidseffecten zijn soms ook ouderwets goed. Dat doet die John Carpenter toch altijd wel verzorgd vind ik. De moordpartij'tjes zijn oké en een beetje zoals je ze verwacht.

Net geen 3,5*

kijk das weer een knap spannend staaltje horror/thriller van carpenter.

ben best fan van halloween maar das verleden tijd.

goeie schrikeffecten en een mooi gevonden twist op het eind.

en weer eens wat anders dan die martel porno van nu.

ook leuk op z'n tijd.

maar dit is een aangename benadering van het genre horror.

Verrassend goed. Het gemiddelde is hier wel erg laag.

De film heeft een erg goede setting. Het verhaal is in het begin eerder een drama. Het monster ziet er echt niet uit. Veel te nep gemaakt. Maar dan pas wordt het bloederig. Dit hoefde niet voor mij, want het zou een goed drama zijn geweest. Het einde zag ik dan ook echt niet aankomen en zorgt net voor dat halfje meer. 3*

Carpenter’s comeback.

John Carpenter deed lange tijd niets van zich horen. Zo lang zelfs dat fans het ergste vreesden: ‘Zou de regisseur nog wel een comeback kunnen maken?’ Het antwoord is ja, blijkt hier. Maar toch valt er ook genoeg kritiek te leveren op het eindproduct. Dat komt omdat de oude horrormeester hier teruggrijpt op een vrij standaard gegeven en zich zelfs ‘schuldig’ maakt aan de beruchte twist-die-je-niet-aan-ziet-komen. Alhoewel, niet aan ziet komen? En dat is ook een beetje de terechte kritiek, dit is natuurlijk wel eens eerder en beter gedaan.

Toch is The Ward zeker de moeite waard. Dat zit hem onder meer in het vakmanschap waarmee de regisseur de film op het scherm tovert. Een kolfje naar Carpenter zijn hand misschien, maar toch zijn de schrikmomenten wel degelijk angstaanjagend. Dit moet in de donkere bioscoopzaal een aardig schreeuwfeestje geweest zijn. Een aantal ‘aahs’ voel je namelijk niet aankomen, ondanks het clichématige verhaal en 't verloop daarvan. Ook wordt het mysterie, de grootste drijfkracht achter de suspense, gelukkig pas laat ontrafeld.

De heerlijke Heard is hier op haar plek als ‘heldin’ en ondanks dat het verhaal nergens vernieuwend is of werkt, wordt de kijker getrakteerd op voldoende gegriezel en een handvol gorigheid. Of het een afsluiter is van een lange reeks moet de toekomst uitwijzen. Waardig of onwaardig, laten we hopen dat de regisseur nog eenmaal de handschoen oppakt. Want hoe standaard dit werkje dan misschien wel aandoet, het smaakt nog steeds naar meer.

Goed.

Met dank aan A-film voor het recensie-exemplaar.