The Ward (2010)

Pffff.... De enige horror is de film zelf, want het was een hell om dit uit te zitten. Wat een ontzettende draak van een 'D' film. Ja, klasse 'B' of 'C' zijn nog te goed voor dit misbaksel. Van slechte make-up tot de veel te gemakkelijke 'ik kijk en ik zie niemand, ik kijk nog eens en er staat wel iemand' schrikeffecten.

Nee, alles, maar dan ook echt alles aan deze film viel mij zwaar tegen. De 'fotomodellen' (op een na dan) die zitten opgesloten, etc. Deze film is hier echt overgewaardeerd. Zo'n score omdat het van John Carpenter is? Who cares, blijkbaar maakt die man ook wel eens dikke bagger! En het 'verrassende einde' kan de rest van de film echt niet goed maken (maar was daan ook weer wel het beste stuk uit de hele film). Zonde,.... Héél erg zonde van mijn tijd!

John Carpenter.... R.i.p...... Please!

Redelijke spookverhaal dat zich ditmaal afspeelt op een vrouwenafdeling van een psychiatrisch ziekenhuis. En hoe voorspelbaar ook, de ontknoping zit wel goed in elkaar. Echt spannend of eng wordt het niet, maar de film verveeld nergens. Aangezien de patiënten louter uit mooie jonge dames bestaat, is het wel jammer dat de gezamenlijke douche-scene zo braaf is. Een kleine 3.0 sterren.

Dit was wel een flinke uitglijder voor Carpenter inderdaad.

Vooral het script is vreselijk. Ultra-standaard generiek verhaaltje, met een verloop Carpenter onwaardig. Het is echt beschamend standaard met een plotje wat je al een keer of 100 hebt teruggezien in allerlei variaties. En dan gebracht door een groepje zeer matige actrices.

Enige wat nog wel aardig overeind blijft is het sfeertje. Visueel is het niet veel, design van dat spook is erg saai en dommig, maar de audio is opzich nog wel oke, en het is toch wel vaardig genoeg geregisseerd. Maar met zo'n bak ervaring komt het enkel over als een routineklusje.

2*

Zeer vermakelijke film van Carpenter. Eigenlijk best verrassend goed. Had het nét even wat minder verwacht allemaal, maar dit was sfeervol, spannend en regelmatig eng. Dat allemaal onder leiding van hoofdrolspeelster Amber Heard. Ben nog steeds zeer gecharmeerd van haar acteerkunsten.

Vond deze 'The Ward' met name genieten geblazen op audio-vlak. Geweldig om dit met de volume vol gas door de kamer te horen dreunen. Ben ook een paar keer goed geschrokken, damn! Dat is dan ook de kracht van deze film. Zeer solide gemaakt, maar ik wachtte vooral steeds op die schrikmomenten. Hoe voorspelbaar en cliché ze soms ook waren, ze werkten wel en maakten het totaalplaatje net even wat enger. Goed gedaan door Carpenter, sterk geregisseerd, die man mag wel eens aan de slag met een goed scenario. Benieuwd wat-ie daar dan van bakt.

Want dat is toch bij deze film een beetje de valkuil soms. Met name ook dat gedoe met die meervoudige persoonlijkheid is toch echt een jammerlijke misser hier. Verder vond ik dat spook naar het einde toe soms wat geinig worden, iets wat me niet de bedoeling lijkt. Maar ik heb me prima vermaakt.

Aardig, maar op momenten wel erg standaard. Dat valt best tegen van Carpenter, die ik geweldig vind. Hoewel het einde niet eens zo onlogisch was, heb ik echt een hekel aan die meervoudige persoonlijkheden eindes. Wat is dat al vaak gedaan zeg. Ik heb ook helemaal niets met die keiharde geluidseffecten waardoor je moet schrikken. Vind ik een erg goedkope manier van je publiek angst aanjagen. Dat heeft ie nooit nodig gehad.

Verder best sfeervol en aardige horrormomenten, maar bijzonder wordt het nergens. Halverwege de film met de vrij 'avontuurlijke' rondzwervingen in the Ward in een poging te ontsnappen is de fun van Carpenter weer wat te bespeuren. Over het algemeen ontbreekt de handtekening voor het grootste gedeelte en dat is direct het grote probleem. Het wordt nooit slecht, maar eigenlijk ook nooit echt goed. Twijfel tussen 3 en 3,5 sterren. Laat ik hem nu maar eens niet het voordeel geven van de twijfel. Heb nu bijna alles van hem gezien (op twee na) en heb het idee dat ik hem met een enkele film wel dat voordeel heb gegeven.

Licht tegenvallende Carpenter. Bij vlagen geeft Carpenter wat je van hem mag verwachten maar over het geheel genomen doet de film erg futloos aan. Het matige acteerniveau helpt ook niet echt mee. Amber Heard is een genot om naar te kijken maar de rest van de inrichting dames waren stuk voor stuk dramatisch en dat werkte niet bepaald bevordelijk voor het kijkplezier.

Het scenario was wel aardig maar niet memoreabel. Nee, Carpenter heeft het wel eens beter gedaan. Ik hoop in ieder geval dat hij het nog eens gaat proberen met Amber Heard want die combinatie kan best goed werken.

Helaas kom ik hier niet verder dan matig.

Best aardig.

Had op basis van het gemiddelde vrij lage verwachtingen maar alles bij elkaar valt deze horrorthriller best mee. Voornamelijk de sfeer is goed te pruimen, voor de rest is het inderdaad allemaal erg standaard. Zeker de obligate twist van het meevoudige persoonlijkheidsstoornis is uitgekauwd.Toch zitten er een aantal leuke kills en effectieve schrikmomenten in. Zo schrok ik me bij het eindshot toch de pleuris, al wist ik dat dit gewoon nog ging komen.

moet zeggen dat deze film me lang tegenstak, tot me duidelijk werd waar de film naartoe ging. Een ietwat onverwachte twist voor mij zorgt ervoor dat ik toch nog voor een 3* ga. Overigens wordt er matig geacteerd (goed genoeg om me er niet aan te storen) en de spanning blijft er tot het einde in.

Veel negatieve reacties.

Naar mijn mening helemaal niet nodig want het was een boeiend verhaal, had een beetje tijd nodig om op gang te komen maar dat is wel beloond! Leuk einde. 3*

Standaard gerecht met een verrassende nasmaak

The Ward is een aangename standaard film. Je hebt het allemaal al veel vaker gezien en het wordt nergens ook echt eng voor de kijker. Maar toch moest ik uiteindelijk toegeven dat de film enkele (hoe voorspelbaar ook) goede schrik momenten bevatte. Geheel volgens het boekje maar toch goed getimede kleine opvlieg momentjes, laat dat maar aan John Carpenter over. De regisseur die ooit groot geworden is met klassiekers zoals The Thing en de Halloween reeks heeft hier duidelijk met zijn ogen dicht lopen regisseren maar op deze gebieden zie je toch wel dat zijn roots binnen het genre van de horror liggen.

Zo jammer is het dan dat het verloop van het verhaal me na verloop van tijd wel tegen begon te staan. Want ook al was er sprake van een aantal leuke schrik momenten, de suspense was ver te zoeken en de geest die de instelling teisterde wist nu ook niet bepaald schrik aan te jagen. Des te enthousiaster was ik echter over de finale!

De conclusie kwam namelijk als een donderslag bij heldere hemel. Hoewel ik deze ook al in talloze variaties binnen het genre voorbij heb zien komen had ik hem hier niet verwacht. Hij was hier ook verrassend sterk uitgevoerd waardoor het voor mij toch fris voelde en ook net de twist was die er nodig was om het verhaal de nodige diepgang te geven. Hier kwam dan ook ijzersterk regie talent om de hoek kijken. Alleen jammer dat dit in de rest van de film niet aanwezig was. Amber Heard maakt het gelukkig geen straf om naar dit alles te kijken. Al met al behaald de film een voldoende, wat vooral te danken is aan het sterke slot.

3,0*

Enorm matige film.
Amber Heart weet de film totaal niet te dragen en acteert bij vlagen soms gewoonweg belabberd. De rest van de cast weet ook niet echt te overtuigen.
Qua spanning is het ook armoede troef, op een enkel geslaagd schrikmomentje na misschien...
Het "boze wief" leek ook veel te veel op een mens in een "boze wievenpak". Beetje goedkoop allemaal...
Qua verhaal is het allemaal nog wel aardig genoeg om nog net te kunnen blijven boeien. Verder maar weer snel vergeten.

2,0*

Sorry, I don't converse with loonies

John Carpenter is een naam waaraan een zekere status is verbonden in het horror genre. Vreemd genoeg ben ik echter meer bekend met zijn ander werk zoals de twee Escape From films maar met onder andere Halloween heeft hij zijn klasse wel bewezen. The Ward trok echter meteen mijn aandacht om één reden in het bijzonder, namelijk Amber Heard. De mooie blondine was me al eerder opgevallen in films als Never Back Down en The Rum Diary en ik wou wel eens zien wat ze kon doen in een film van Carpenter.

Temeer omdat een psychiatrie een interessante setting blijft. Favoriet in het subgenre blijft Session 9 maar daar kon misschien wel eens verandering in komen. Een verwachting die niet uitkomt in ieder geval doordat The Ward een nogal standaard geval is geworden. De sfeer in de psychiatrische inrichting is wel vrij goed maar een gebrek aan een goede soundtrack verpest de boel toch een beetje. Temeer omdat dit een film is van een regisseur die bij mijn weten bijna altijd een heerlijk passende soundtrack in zijn films weet te steken. Het enige nummer dat echt pakte was hetgeen dat tijdens de aftiteling speelde. Daarbovenop zijn de schrikmomenten vrij voorspelbaar, al worden ze nog altijd wel op een geslaagde manier uitgevoerd, maar het grootste hekelpunt waren de vele onlogische acties van de personages. Gelukkig valt het op het einde wel allemaal op zijn plaats en zit er nog enige vorm van verrassing tussen doordat ik nooit had gedacht dat Kristen ook een hersenspinsel ging zijn. Alleen die laatste scare waar Alice terug wordt aangevallen had niet gehoeven doordat het zo verdomd goedkoop aanvoelt.

Waar Carpenter qua schrikmomenten nogal standaard uit de hoek komt, doet hij dat ook met zijn personages met onder andere de nurse Ratched lookalike. Is dat erg? Op zich niet doordat het zijn effect niet echt mist maar het feit dat praktisch alle vrouwen in de instelling mooie twintigers zijn is er een beetje over. Temeer omdat het merendeel niet eens goed kan acteren. Zo is Heard totaal geen straf om anderhalf uur naar te kijken, verre van zelfs, maar dit gaat haar niet altijd even goed af. Kan er niet juist mijn vinger op leggen maar ik ben beter van haar gewend. Ik was trouwens verheugd om Jared Harris eens in iets buiten Fringe te zien. Daar was hij geniaal en ik hoopte op een navenante performance hier. Alleen beetje zonde dat hij uiteindelijk meer een good-guy is onder het personeel want ik zat continu met het gevoel dat hij nog iets ging uitsteken waardoor het uiteindelijk wat een anti-climax wordt. Soit, Heard wordt in de instelling bijgestaan door vier andere patiënten maar die ogen te stereotiep voor woorden. Langs de andere kant kan dit wel Carpenter's bedoeling zijn geweest doordat de gebeurtenissen in Alice's leven worden verdeeld onder hersenspinsels bij wie allemaal een bepaalde karaktertrek overheerst.

Ik moet toegeven dat ik hier meer van had verwacht. The Ward is bij vlagen even doorbijten maar door het geslaagde einde is het het uiteindelijk wel waard. Ik sluit dan ook niet dat de film met een herziening een puntje omhoog gaat maar hopelijk valt de cast me dan ook iets beter mee.

3*

Ze hadden hier en daar wat beter op details mogen letten.. ik bedoel.. srsly,iemand vrijlaten vlak nadat ze uit een raam is gesprongen? fuck
Anyway, teveel van dit soort ontknopingen gezien.. hoewel ik het bij deze niet echt zag aankomen dus daar dan weer kudo's voor.
Ik ben zelf wel geschrokken, maar dat komt omdat ik horror films niet gewend ben.

Ondanks de status van de regisseur, heeft deze horror/thriller maar weinig leuks te bieden. En daardoor is het een nogal gemiddelde film in het genre. De film weet de spanning niet goed op te bouwen en te benutten en het was vooral het (verrassende einde) dat nog één van de grootste pluspunten genoemd mag worden.

De laatste fatsoenlijke John Carpenter-film? Dan moeten we toch echt terug naar 1982: The Thing. Inmiddels is het alweer 33 jaar aanmodderen geblazen, maar vooruit deze keer lukt het weer eens een beetje met paar jonge meiden op de gesloten psychiatrische afdeling, waar het personeel en de staf er schijnbaar niet zo van opkijken dat er af en toe patiënten verdwijnen.
Dan blundert Carpenter na een uur door de clou al weg te geven en dan laat ie er ons uiteindelijk toch nog flink instinken.
Een Halloween is het niet, bij lange niet, wel bovengemiddelde score in het vaak zo teleurstellende horror-genre.

Wisselvallig en hooguit redelijk. Dat is met Carpenter aan het roer toch wat te mager. Jammer dat hij de muziek niet zelf voor z'n rekening heeft genomen. Z'n naam mag nog zo prominent op de poster staan, ik heb me wat dat betreft eigenlijk nergens in een Carpenter film gewaand.

Zal ook wel komen omdat het overkomt als een gooi naar een eigentijdse, zeg naar gerust veilige horror. Best aardige setting natuurlijk, maar erg veel tijd om er een zinderende ambiance van te maken, wordt niet genomen. Het zijn de meer gebruikelijke elementen die het moeten doen.

En daar blijft het aan de lauwe kant. De verschijning is het gangbare werk en de behandelingen zijn ook weer niet al te schokkend. Wat het zoal doet, is elders al eens beter gedaan, dat gevoel. De film mist een echte troef en de ontknoping, nou ja, soit, maar dat laatste shot? Flauw hoor.

"What's the first thing you remember?"

John Carpenter op zijn retour.

Ik heb niets tegen de beste man, maar met 'The Ward' maakt Carpenter het wel erg bont zeg; hoe cliché- en formulematig wil je het hebben? Het is alsof je als kijker de gehele speelduur een checklist aan het afvinken bent, met dingen die al eerder en veelal beter zijn uitgevoerd in andere films. Deze film weet dan ook gewoonweg nergens echt te boeien.

Alleen de - uitgekauwde - psychiatrische instelling inclusief personeel kon ik nog waarderen. Wat dat betreft wordt er wel een redelijke sfeer neergezet, met name tijdens de nachtscènes. Hoewel de matige verschijning enigszins afbreuk doet aan het benauwende wat men tracht te creëren, ondanks de aardige geluidseffecten die je zo nu en dan goed wakker schudden.

Al met al vrij ondermaats voor zo een grootse regisseur. Zoals het er nu naar uitziet, is het jammer dat hij met zo een inwisselbare film afscheid heeft genomen.

Dikke 1,5 sterren.

"Listen, don't let this place get to you. You stay locked up long enough and you start to believe that you're nuts."

Gezien de reputatie van miskleun uit de stal van briljant filmmaker John Carpenter, had ik slechter verwacht. Maar goed was het ook niet echt, de hand van Carpenter herken je nauwelijks.

Het schijnt dat Carpenter zichzelf te oud vond om nog de muziek te componeren. Onzin natuurlijk, want in 2013 maakte hij nog een volledig album, Lost Themes, wat bewijst dat hij nog steeds geweldige muziek kan maken. De muziek van Mark Kilian vond ik een beetje irritant, Carpenter's muziek zou de kijkervaring enorm hebben verbeterd.

Het acteerwerk was wel in orde. Sommige personages waren gewoon heel erg irritant. De film speelt zich af in de jaren '60 of eind jaren '50. Het concept is best aardig, een gesticht is een erg sfeervolle locatie voor een horror-film, maar... het verhaal is echt belabberd. De gebroeders Rasmussen hebben het verhaal geschreven, op IMDb zag ik dat ze verder ook alleen aan moderne horror hebben gewerkt. Het begint allemaal eigenlijk best wel goed, maar dat de zombie (die later het meisje Alice blijkt te zijn) letterlijk uit het niets verschijnt op de meest onlogische locaties (een etenslift, een medicijnenkastje) is gewoon ondoordacht. Waarom is ze zo verminkt? Ze is alleen verstikt. Ook vind ik het raar dat iemand na een brand te hebben aangestoken meteen in een "zwaarbewaakte" inrichting word gestopt met een stel geschifte meiden. Niet proberen contact op te nemen met familie of uitzoeken wat er achter de brand zit, sommige mensen zijn gewoon pyromaan. De plot twist aan het einde slaat ook werkelijk echt alles, want daardoor gaat de film eigenlijk nergens over. Technisch gezien gaat niemand dood in deze horrorfilm.

De zombie vind ik er ook maar matig uitzien, die CGI gaat nergens over. De kills hadden veel bruter gemogen. Ok, het was geniaal dat de zombie een van de meiden op een operatietafel vast maakte en ook was de gore die er was helemaal in orde. De beelden waren wel redelijk. Gelukkig heeft The Ward al veel minder fade-overgangen als Ghosts of Mars maar nog steeds word het teveel gebruikt.

Het is geen goede film maar ik vond hem uiteindelijk toch wel vermakelijk. Spanning is er in ieder geval wel. De film heeft een aantal goede schrikmomenten, maar ik vind films gebouwd op jumpscares eigenlijk niks, geef mij maar atmosferische horror. Na Ghosts of Mars had Carpenter een burn-out, hij maakte nog wel een paar afleveringen voor Masters of Horror en verder alleen deze film. Zonde dat we hierna niets meer van de grootmeester hebben vernomen, geen waardige afsluiter voor zijn oeuvre. Snel vergeten en weer naar The Thing kijken.

“If I were you I'd watch out, new girl.”

Aardige film van Carpenter. Hij heeft wel eens betere films gemaakt, en het verhaal van The Ward is wel heel standaard. Maar toch zitten er ook weer een aantal leuke en gruwelijke scenes in de film. De sfeer in een psychiatrische inrichting is ijzingwekkend, en Carpenter weet daar wel raadt mee. Amber Heard doet het ook goed en gelukkig maar, want al de andere acteurs en actrices zijn niet al te best.

Wat meteen weer opvalt is dat Carpenter een prima onheilspellende sfeer neerzet. Laat dat maar aan Carpenter over. Ook de beeldspraak is erg goed. In het eerste kwartier wordt amper een woord gewisseld, maar vertellen de beelden alles wat je als kijker moet weten.

Fijne locatie ook. Een psychiatrische inrichting in 1966. Het jaartal is van toegevoegde waarde voor de sfeer. De aankleding van de inrichting is donker en grauw. Veel bruin. De behandelingsmethoden zijn ouderwets. De kleding van de personages en de inrichting van de kamers en zalen hebben een conservatieve charme. Allemaal sfeergevoelige details.

Uiteraard is de film meer dan een mooie sfeertekening. Er gebeurt ook nog iets. Er huist iets kwaadaardigs in de inrichting. Dat kwaad steekt op onverwachte momenten schoksgewijs de kop op en gaat vooral gepaard met scherpe voorwerpen, versplinterend glas en lichamelijk letsel. De film is niet expliciet in het tonen van bloed en foltering. De film laat net genoeg zien om de fantasie te prikkelen.

Niet alles is overigens ingetogen. De film bevat wel degelijk enkele brutere scènes, maar gebruikt die gedoseerd. De klassieke jumpscare ontbreekt eveneens niet, wordt ook niet overdadig gebruikt en functioneert derhalve goed.

Verder een leuke hoofdrol van Amber Heard en een fijn scala aan merkwaardige personages.

Helaas is Carpenter niet verantwoordelijk voor de score. Dat is jammer. De score voldoet wel maar is bepaald niet opzienbarend. Daar laat Carpenter wel wat liggen. Een ander minpuntje is het verhaal dat in de loop toch vrij standaard blijkt te zijn en weinig onvoorspelbare paden betreedt. Te veilig, naar mijn smaak.

The Ward is geen topfilm van John Carpenter, maar is zeker sfeervol en spannend vermaak.

De laatste Carpenter.

Uiteraard een icoon onder de horror- en algemene filmliefhebbers. Mocht je een liefhebber zijn van het genre, dan is het uiteraard zeer moeilijk om over zijn films heen te kijken. Met meerdere klassiekers op zijn naam waaronder uiteraard wat persoonlijke toppertjes is het daarom ook vreemd om te bedenken dat hij deze film gemaakt heeft.

De onkunde spat namelijk sterk van deze specifieke film af, en met de tegenwoordige zaak van Heard heeft dat weinig te maken. Het is niet moeilijk om te zien dat Heard totaal ongeschikt is om een film als deze te dragen. Ook de overige bijrollen die verschillen van onzichtbaar tot volstrekt irritant weten weinig indruk te maken. De rollen die wel wat kundiger zijn, zijn in principe niet langer dan 10 minuten in beeld.

Knap gedaan is de omgeving en de verlichting. Carpenter kiest zorgvuldig voor zijn locaties en dat sprak me dan wel weer aan. Eeuwig zonde dus dat hij de sfeerzetting niet vast kan houden. Dat lukte hem in het verleden een stuk beter, maar hier komt alles vooral lomp en onnatuurlijk over. Ook de bonding tussen de dames in de inrichting kan echt niet. Alle scenes die de versterking van hun band moeten representeren zijn achterlijk te noemen.

Enkele schokkende scenes en bijzondere plotwendingen zorgen ervoor dat The Ward niet compleet rampzalig is om naar te kijken, maar van iemand als Carpenter zou je in het jaar 2010 niet meer een film als deze verwachten. Je zou denken dat dergelijke regisseurs wat capabeler zijn dan dit soort prulletjes, maar wie weet. Als Cronenberg het kan, dan kan Carpenter wellicht ook nog uit de hoek komen met een nieuwe horrorfilm.

Owké, deze hadk dis nog niet gezien. En uiteindelijk best vermakelijke psychiatrie-thriller/horror, dat me toch op verkeerd been had gezet, vond de twist wel nice. En met een beeldige Amber Heard. Dikke 7/10.

Een hele goede en sfeervolle verassend spannende thriller film.

Met enige horror elementen.

De twist later in de film, is knap gedaan.

Weer een uitstekende film van de fantastische John Carpenter zoals hij dat kan.

Met prima acteer prestaties van de cast.

Ook de film muziek is toepasselijk voor deze film.

"Listen, don't let this place get to you. You stay locked up long enough and you start to believe that you're nuts."

Matig filmpje van de grootmeester hemzelf hoor. En de verwachtingen lagen toch wel echt een tikkeltje hoger als wat we hier voorgeschoteld kregen. Qua acteerwerk verwachtte ik al niet zo heel veel (ik heb geen hoge pet op van Amber), maar het viel me op - en verbaasde me eigenlijk - dat de regiewerk binnen deze film me ook al best tegen stond. Hele irritante dialogen, echt een behoorlijk saai verhaal, maar Carpenter weet er wel een leuke geest in toe te voegen, wat met vlagen nog bloederig kon worden. Al was ook dat niet zo héél bijzonder hier.

De film duurt gelukkig niet heel lang, en weet op het einde nog wel redelijk te vermaken. Maar daar blijft het wel echt bij hoor, een vrij saaie en vooral doorsnee film, die ik ook niet had gemist als ik hem niet had gezien.