The Ward (2010)

Ik doel dan ook op de bekendere Amerikaanse horror.

Carpenter speelt met The Ward duidelijk in op de vraag van het moderne horrorpubliek. Dat het uiteindelijk niet bevalt neemt niet weg dat het een makkelijke wegkijker is, zonder al te veel karakteristieke zaken.

Oké, daar zijn we het dan gewoon niet over eens

Wat mij betreft speelt het in op de vraag van het niet-horrorpubliek dat enkel wat grote Hollywood-horrortjes meepikt.

Ik denk dat we in dat opzicht best met elkaar eens zijn, want dat bedoel ik ook. Laten we zeggen: makkelijk horrorvoer voor de casual fan en de sporadisch geïnteresseerden

Daar zet ik m'n handtekening onder

Aardig interview.

Dialogue: John Carpenter Talks The Ward and How He Really Feels About Remakes | Movie News | Movies.com

Ander antwoord dan eerst.

After I did the Masters of Horror cable series, I did a couple of those and I had a great time making those. But they were small. Not too many days of shooting, limited in their time to an hour. I had a great time, so I thought, if I can do something small, I'll come back. And The Ward was perfect!

Gotta love Carpenter:

Movies.com: Well you're even one of the pioneers in that regard as well. You built multiple generations worth of fantastic movies and have then allowed others to pay you for the privilege to try and revisit them.

Carpenter: And what's wrong with that? It's like being a pimp in a whore house.

Gelukkig vermaakt hij zich wel ja, maar als filmmaker is die natuurlijk wel dood. Als je dat interview zo leest.

Natuurlijk dood? Hoezo? Gewoon een beetje gevoel voor humor.

Dood zeker niet, maar erg veel valt er niet meer te verwachten. Echt geinspireerd en gedreven lijkt hij niet meer. Basketbal kijken en gamen...

Eeuwig zonde voor zo'n legende, ik moet de film nog gaan zien.........

Geef 'm nog even. Ik denk dat 'ie nog wel met een knaller komt. Zo kan je natuurlijk niet afsluiten.

Laten we het hopen.

Slechtste film van Carpenter ooit. Zijn tijdperk is ten einde....

Memoirs of an Invisible Man, Vampires en Escape from LA zijn wel wat slechter.

Zo slecht vind ik deze "The Ward" niet.

Beetje jaren 80 horror in nieuw jasje gegoten.

De schrikmomenten zijn een beetje voorspelbaar maar het plot is toch wel redelijk origineel gevonden. Geen topper maar best wel goed te verteren griezel hap.

3*

Toch redelijk teleurstellend. De gehele film kreeg ik een beetje het been there, done that gevoel en op zich hoeft dat geen probleem te zijn. Alleen de verfilming is een beetje lafjes en de muziekkeuze vind ik gek genoeg matig voor een Carpenter film. Daarnaast heeft the Ward mij geen 1x uit mijn stoel laten schieten van spanning. Toch is de inrichting vaak wel sfeervol gefilmd door Carpenter, daar zie je de ervaring wel om de hoek komen kijken.

De dames in kwestie zien er allemaal heet uit, maar overtuigend komt deze film echt totaal niet over dankzij hun. Zoveel lekkere wijven op een gekken afdeling is gewoon te fout/ongeloofwaardig en de film neemt zichzelf nou niet dermate niet serieus dat je zoiets door de ogen kan zien. Acteerwerk was echt van een bedroevend niveau, zelfs Heard acteerde beneden peil. Daarnaast is het plotje over Alice een beetje flauw, vraag ik me af wat Alice nou precies moet voorstellen en vind ik het einde redelijk gevonden, maar is het anno 2011 ook niet meer zo schokkend als Carpenter wil doen geloven

Er zitten nog een paar leuke scares in, al zijn die voor de horror puristen inmiddels ook wel zwaar voorspelbaar.

2,5*

. Als ik dat zo zou vinden, dan zou ik dat wel hebben gezegd.

Ik zie een recensie van jou voorbij komen over hoe goed de film is, terwijl ie toch bomvol goedkope/klassieke horror scares zit. Meende dat je daar niet van hield? Of mag ik nu bij geen enkele film meer de discussie aan proberen te gaan? Ik vind het in ieder geval wel een merkwaardig punt, aangezien je de andere film er volledig door afkraakt.

Alleen als ze werken of verder niet in de weg zitten, natuurlijk. Voor mij is dat tweede hier het geval.

Na tien jaar terug is deze meester weer terug met een volledige speelfilm. Hij bewijst maar weer dat hij na zo'n lange tijd met gemak meer uit zijn mouw schudt dan bijna ieder ander in het vak.

Vanaf minuut 1 vond ik die typische Carpenter vibe weer volop aanwezig. Ondanks het ontbreken van de Carpenteresque score doet deze niet onder voor de betere Carpenters. Duidelijk dat Carpenter zijn hoogtijdagen beleefde in de jaren 70 en 80, want ook The Ward voelt zo retro aan. Sinds The House of the Devil heb ik dit niet meer gezien, en Carpenter doet het met gemak. Traditioneel geschoten ook, met kleine moderne trekjes maar goed dat is ook niet zo gek. Ondanks zijn concessies naar het moderne horrorpubliek vind ik dit verre van een film gericht op het moderne horror publiek. The Ward ademt seventies en eighties vibe.

Ik ben ook wel een sucker voor dit soort ghost verhaaltjes in deze setting. Zo'n mental institution heeft iets enorm bevreemdends en een sfeermaker als Carpenter speelt hier goed op in en gebruikt die setting zo enorm effectief. De cast is well cast en Heard is de ideale final girl, ook al is ze geen echte final girl. Het verhaal mag dan wat clichématig zijn de manier hoe Carpenter het presenteert getuigt van grote klasse. Carpenter vervalt ook in wat gimmicks wat in veel horrorfilms tijdens zijn absentie een norm is geworden. Ik heb het dan over de schrikeffecten en het uitleggerige einde, al is dat bij een film als deze wel op zijn plaats. Voor mij geen dealbreaker in ieder geval. Prachtige cinematografie ook weer, niemand die gangen zo bevreemdend kan brengen als Carpenter.

Carpenter is terug en hoe. Ondanks het ontbreken van Carpenter's score toch weer een enorm sfeervolle Carpenter (Killian doet het overigens ook prima). Toch weer een fijne 70's/80's revival, en Carpenter doet ook wat water bij de wijn voor de moderne liefhebbers. Voor velen niet de comeback die zij gehoopt hadden, voor mij is het des te meer. Ook al heeft The Ward een clichematig karakter qua vorm is het weer een weergaloze Carpenter. Sterker nog: de enige betere Carpenter die ik me kan bedenken is Halloween. In Augustus maar eens de bios induiken en een BD aanschaf is een must.

Las toevallig ook je reactie bij Ils(waar ik het mee eens ben) en daar zeg je toch weer wat anders Voor de rest ben ik het natuurlijk ook wel eens. Ene keer valt het beter dan de andere keer, bij mij viel het nu helaas verkeerd.

Jezus Christ, dacht al dat ik de enige was die de klassieke Carpenter vibe toch enorm voelde hangen. Fijn stuk NW

In The Ward gaat het moeiteloos op in het geheel, terwijl ik me er wel aan kon storen in Insidious omdat het iets meer in your face is. Hoeft niet voor iedereen te gelden overigens, kan maar zo dat iemand er precies andersom over denkt, maar het blijft een uiteindelijk een ervaring en die verschilt nou eenmaal

Gewaagde uitspraak en een belediging voor een film als the Thing hehe. Dus pas even op met je heiligschennis Ook the Fog vind ik een veel betere en typische Carpenter sfeer bevatten.

Ik was nu dus ook in de veronderstellen dat ik de enige was na wat kritieken van o.a. Carpenter liefhebbers dutchtuga en Reinbo. Fijn dat ik toch niet alleen ben .

Dank, en zelfde geldt voor jouw stuk. Mocht het je nog niet duidelijk zijn na mijn bevinding, ik ben het volmondig eens .

Hmm, hier ben ik het mee oneens. De scares in Insidious passen prima bij de soort film, "spookhuisfilms" als Insidious en inderdaad ook the Ward horen wat mij betreft ook scares te bevatten. Verder vind ik de scares hier alles behalve subtiel hoor

Ik heb overigens juist het idee dat Carpenter door die scares stijlbreuk pleegt, want zijn oude horrors moesten het juist van de perfecte sfeer hebben en niet van de (goedkope) scares met volume verhogingen.

Daar ben ik me van bewust .

Zo kan je het ook bekijken, of een enorm compliment voor the Ward. Al blijft The Thing zonder meer één van de meesterwerken va ndeze meester. Hij moet er alleen één voor zich dulden die net wat meer doet qua setting. Ook niet onbelangrijk.

Daar maak jij je vandaag anders ook schuldig aan .

Net als The Thing ook zo'n huge classic van Carpenter. Maar ook met die titel heb ik rekening gehouden toen ik weloverwogen The Ward daar boven zette.

Was even vergeten dat jij deze film maar liefst 4,5* geeft, dat is moeilijk te overtreffen ja.

Je weet zeker dat de lekkere wijven er niks mee te maken hebben? Ik zag die cast namelijk zitten in dat recreatie zaaltje en toen wist ik al dat dit een typische NW film zou zijn.

Vind het eerder een concessie naar de evolutie van het genre. Zijn stijlkenmerken zijn er nog steeds en vind scares niet echt stijlbreuk plegen op de stijl van JC.